Αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν και Συνέντευξη με τον Κώστα Καζάκο

karolos_koun

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΚΟΥΝ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ (1987-2017) ΜΕΡΟΣ Α΄

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΖΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ ΜΕ ΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΣΑΜΑΡΙΤΑΚΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΚΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ

 

 ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ «…Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στο χώρο μας..»

 

 

 manos_xatzidakis-2

 

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ: « Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του»… « Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις…».

 

d5f90375631455f8407c05a6cf828bb0
Ο Κώστας Καζάκος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς μας, που έχει πρωταγωνιστήσει επί δεκαετίες τώρα και στον ελληνικό κινηματογράφο και στο θέατρο (κυρίως σε αυτό, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια). Δεν αρνήθηκε την πρόσκλησή μου να μιλήσει για το δάσκαλό του Κάρολο Κουν, για το Μάνο Χατζιδάκι (με αφορμή τα 20χρόνια από το θάνατό του, 1994-2014), για το Γιάννη Τσαρούχη και για πολλά άλλα. Tόσα χρόνια με τις πολλαπλές υποχρεώσεις μου στο θέατρο και την εκπομπή (Ηθοποιός Σημαίνει Φως, dailytvradio.gr) δεν είχα καταφέρει να τελειώσω την απομαγνητοφώνηση αυτής της συνέντευξης, επιτέλους την ολοκλήρωσα και σας την παραδίδω προς μελέτη, καθώς περιέχει πολύ σημαντικές πληροφορίες για ιερά τέρατα του θεάτρου μας και του Ελληνικού πολιτισμού, όπως ήταν ο Κάρολος Κουν, ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις. Απολαύστε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Βασίλης Σαμαριτάκης : Πρώτα από όλα να σας ευχαριστήσω για την τιμή να δεχθείτε την πρόσκλησή μου για αυτή τη συνέντευξη.

Κώστας Καζάκος : Εγώ σας ευχαριστώ.

Β.Σ. : Είχαμε συναντηθεί στον Ιανό, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Μόρτζου, για το μεγάλο Κάρολο Κουν με τίτλο, «Κουν ο δάσκαλος» και είπαμε πως θα μιλήσουμε για τον Κάρολο Κουν. Θα μου επιτρέψετε όμως να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά. Χθες ήταν η επέτειος από το θάνατο του Μάνου Χατζηδάκι, τα 20 χρόνια (1994-2014).Θα θέλατε να πείτε δύο λόγια και για αυτή την πολύ μεγάλη προσωπικότητα;

Κ. Κ. : Μα βεβαίως, άλλωστε είναι μέσα στο θέμα μας, γιατί ο Μάνος, ο Χατζηδάκις, ήταν από τους βασικούς συνεργάτες του Κουν. Πήρε μέρος σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του Θεάτρου Τέχνης… από τα πρώτα χρόνια, από το 54 που ξεκίνησε το Θέατρο Τέχνης και ήμουν κι εγώ εκεί, στο ιστορικό υπόγειο κάτω από τον Ορφέα, αυτός ο ιστορικός ναός της θεατρικής τέχνης, το Ματωμένο γάμο, του Λόρκα, το 1955, πότε το είχαμε ανεβάσει αυτό; Νομίζω το 55… Ήμουν ακόμα μαθητής εγώ, που έκανε αυτή την υπέροχη μουσική που έχει μείνει, αυτά τα διαμάντια, τα τραγούδια στον Ματωμένο γάμο, του Λόρκα, με τη μετάφραση του Γκάτσου… ήταν δηλαδή μία παρέα πνευματικών ανθρώπων που άφησαν εποχήμετά έκανε τη μουσική, στον Κύκλο με την κιμωλία του Μπρέχτ, αυτά τα υπέροχα τραγούδια… με τους τέσσερις στρατηγούς και να.. πω πω  τα θυμάμαι ακόμα, καταπληκτικές μουσικές

Β. Σ.: Γι’ αυτό χαιρόμαστε που σας έχουμε κι εμείς εδώ, για να μας ταξιδέψετε σε αυτή την υπέροχη εποχή των μεγάλων αυτών δημιουργών…

Κ. Κ. : Έτσι και ο Μάνος ήταν από τους πνευματικούς ανθρώπους του τόπου μας, που ανήκε σε εκείνη τη συντροφιά… αυτή τη μεγάλη συντροφιά των Ελλήνων δημιουργών, που έψαξαν σε όλη τους τη ζωή να ανακαλύψουν, αυτήν την περίφημη Ελληνικότητα, μέσα από τη δουλειά του, ο καθένας, εμπνευσμένοι από την αγάπη τους για το λαό μας, για την παράδοσή του, για την αρχαία, αλλά και τη νέα παράδοση, που αυτοί οι άνθρωποι,τη θεωρούσαν αναπόσπαστα δεμένη με την παλιά, όπως αποδεικνύεται και από τη συνέχεια της γλώσσας μας… είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον τόπο, γιατί αυτοί οι άνθρωποι,  με κίνητρο πού έρχεται από τα χρόνια της επανάστασης του 21, της παλιγγενεσίας που λέμε, και που έπρεπε να καθαρίσουν τον τόπο από τις ξένες επιρροές, από τα ξένα ρεύματα, από τις δουλικές υποταγές, σε ξένα πρότυπα και ήθη…

Β.Σ. : Με βάζετε σε μεγάλο πειρασμό… εγώ σε αυτή την εκπομπή, αποφεύγω να αγγίξω πολιτικά ζητήματα, για ευνόητους λόγους…. αλλά αυτά που λέτε, με παραπέμπουν στα σημερινά… θέλω να πω, μήπως θα έπρεπε και σήμερα να αποτινάξουμε αυτό το σύγχρονο ζυγό, από τις Ξένες Δυνάμεις…

Κ. Κ. : Ε μα καλά, μα αυτό είναι βασικό πρόβλημα… αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν μέσα σε μία κοινωνία, που ήταν στην πιο βαθιά υποτέλεια και εξάρτηση, από τις Μεγάλες Δυνάμεις που δε μας άφησαν ποτέ ελεύθερους… λοιπόν, έπρεπε να ξεκαθαρίσουν αυτή την ξενομανία, την ξενοδουλεία, αυτή τη δουλικότητα, από τα πολλά, πολλά χρόνια δουλείας, που πέρασε ο τόπος και τα οποία δεν είναι δυστυχώς τα 400 της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, είναι 2000 χρόνια δουλείας, από τον καιρό της ρωμαϊκής κατάκτησης, έως το 1828, που τέλειωσε η επανάσταση και δημιουργήθηκε πάλι, αυτό το προτεκτοράτο, που φτιάξανε οι δυνάμεις της Ευρώπης, η Ιερά Συμμαχία τότε… δεν υπήρχε εδώ στον τόπο μας κρατική υπόσταση, είμαστε υπόδουλο έθνος, 2000 χρόνια συναπτά!! Εξοντώθηκε ο τόπος… Τα αποτελέσματα αυτής της εξάρτησης, βγαίνουν σε όλους τους τομείς της ζωής, της καθημερινότητας των Ελλήνων. Και οι σπουδαίοι άνθρωποι που περάσανε από τον τόπο μας, οι πνευματικές προσωπικότητες, αυτοί που λέμε, άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών κι επειδή έχουμε πολύ μεγάλη καλλιτεχνική παραγωγή στον τόπο μας… είναι ένα προνόμιο που έχουμε στην Ελλάδα, που έρχεται από τα αρχαία χρόνια, έχουμε μεγάλους ποιητές, μεγάλους ζωγράφους, μεγάλους μουσικούς, μεγάλους ανθρώπους του θεάτρου… σε όλους τους τομείς… Είναι πρωτιές που τρομάζει κανείς, πως αυτή η μικρή υποταγμένη χώρα, η φτωχή, έχει τέτοια παραγωγή… Αυτοί οι άνθρωποι πάλεψαν μέσα από τη δουλειά του ο καθένας, είτε ήταν ποιητής, είτε ήταν πεζογράφος, είτε ήταν ζωγράφος… όπως ο Κουν, ως άνθρωπος, σκηνοθέτης του θεάτρου, άνθρωπος που ενέπνεε, ένας εμψυχωτής, όπως ήταν και ο Γιάννης ο Τσαρούχης, ο άμεσος συνεργάτης του, ο οποίος είναι αναπόσπαστα δεμένος με τον Κουν, από την πρώτη του παράσταση που έκανε το 1933, την «Ερωφίλη» του Χορτάτση, που έκανε ως καθηγητής της Αγγλικής με τους μαθητές του και φίλους του… Ο Τσαρούχης ήταν ο βασικός του συνεργάτης. Την πρώτη του Λαϊκή σκηνή, που ίδρυσε ο Κουν τότε, το 1932, ήταν τρεις άνθρωποι, ο Κουν σκηνοθέτης, ο Γιάννης, ο Τσαρούχης σκηνογράφος, ο Δεβάρης, ο φίλος τους, διευθυντής. Αυτοί οι τρείς ιδρύσαν τη Λαϊκή Σκηνή, που έκανε όλα αυτά τα θαυμαστά αποτελέσματα που είχε, με την Ερωφίλη του Χορτάτση, με τον Πλούτο του Αριστοφάνη, μετά την Άλκηστη του Ευριπίδη… όλη η δεκαετία του 30, μέχρι τον πόλεμο, ήταν η ερασιτεχνική κατά κάποιο τρόπο δραστηριότητα του Κουν, που ήταν καλύτερη από την επαγγελματική του δραστηριότητα, στο ελληνικό θέατρο, άφησε βαθιά χνάρια… και αυτό που είναι το σημαντικό, αυτό που έμεινε και γονιμοποιήθηκε μέσα στο ελληνικό θέατρο, και άλλαξε την όψη του θεάτρου μας, είναι αυτό το στοιχείο που βρήκε ο Κουν και οι συνεργάτες του, του εξπρεσιονισμού, δηλαδή αντιμετώπισαν και το μεσαιωνικό θέατρο ( Ερωφίλη) και το νεοελληνικό, αλλά και μετά και τον Αριστοφάνη, τον Πλούτο, με ένα εξπρεσιονισμό, που μέσα από το λαϊκό στοιχείο, που αγαπούσαν φανατικά, αυτοί οι άνθρωποι, δηλαδή το νέο Έλληνα, με τα δικά του χαρακτηριστικά, με το δικό του κώδικα επικοινωνίας, με τα ήθη του, έγινε αυτό το στοιχείο που ονομάστηκε Λαϊκός Εξπρεσιονισμός και ο οποίος πέρασε και θαυματούργησε, ιδίως στις παραστάσεις του αρχαίου θεάτρου, δηλαδή μεγάλες παραστάσεις του Κουν, που κορυφώθηκαν με τους  Όρνιθες του Αριστοφάνη και με τους Πέρσες του Αισχύλου, το 1965….

Β.Σ. : Που περιόδευσαν αυτές οι παραστάσεις σε όλο τον κόσμο….

Κ. Κ. : Ε βέβαια…άλλαξαν τη μορφή του θεάτρου, είναι ορόσημα, τα οποία προσπαθούμε ακόμα να προσεγγίσουμε, έγιναν παγκόσμιες επιτυχίες. Ο Κουν έγινε περιζήτητος σε όλο τον κόσμο, στην Ευρώπη ας πούμε οι κριτικές που γράφτηκαν… από τις παρουσιάσεις του θεάτρου Τέχνης στο Λονδίνο, κατά διαστήματα το 63, 64, 65, πήρε πρώτο βραβείο στο θέατρο των Εθνών στο Παρίσι, νομίζω το 1962… ήταν διθυραμβικές. Περιόδευσαν στη Ρωσία, Ισραήλ, τα Βαλκάνια όλα, την Κεντρική Ευρώπη…αναγνωρίστηκε σαν παγκόσμιας εμβέλειας θεατράνθρωπος, που έκανε το ελληνικό θέατρο παγκόσμιο και ιδίως μέσα από τη ματιά, που είχε πάνω στο αρχαίο δράμα, που δεν μπορούν οι ξένοι να το προσεγγίσουν εύκολα, ειδικά οι Δυτικοί, γιατί τους λείπει το πάθος, τους λείπουν βασικά στοιχεία που αναπτύχθηκαν εδώ σε αυτό τον τόπο, σ΄αυτό το σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, εδώ και η ορμή της Ανατολής και ο ορθολογισμός της Δύσης, μπήκαν σε ένα χωνευτήρι εδώ στον τόπο μας, με τη θάλασσά του, με τον ήλιο του, με τις πέτρες του, το χώμα του, τον ουρανό του, το λαό του και έγιναν ένα κράμα…συνένωνε και συμφιλίωνε την Ανατολή με τη Δύση. Αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά του ελληνικού λαού στο παγκόσμιο πνεύμα και αυτό ξέρετε, συνεχίζεται, είναι ο τόπος μας τέτοιος, παρά την κακοδαιμονία, παρά τις δυσμενέστατες συνθήκες που βιώνουμε στις μέρες μας, αυτή την αθλιότητα…

Β.Σ.: Ο πνευματικός μας κόσμος, ο τόπος μας, φαίνεται να αντιστέκεται….

Κ.Κ.: Ο τόπος μας είναι σαν να είναι προορισμένος να αντιστέκεται και στη βαρβαρότητα της Ανατολής και στη βαρβαρότητα της Δύσης…

Β.Σ. : Όμως, ο Κουν όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα που έκανε που τον ανέδειξαν σε παγκόσμιας εμβέλειας θεατράνθρωπο, πρέπει να πούμε πως δεν τα πέτυχε εύκολα, αλλά κάτω από απίστευτα αντίξοες συνθήκες…

Κ. Κ. : Χαχα, εύκολα; Κάτω από αφάνταστες δυσκολίες…Ο Κουν είχε μία ακτινοβολία, η προσωπικότητα που είχε, η βαθιά του ευγένεια, η αγάπη του, η σοφία που είχε και ο ανυποχώρητος αγώνας του, ο Κουν δεν υποχωρούσε μπροστά σε τίποτα, πετύχαινε το στόχο του, πεινώντας και διψώντας και αγωνιζόμενος νύχτα μέρα, χωρίς να κάνει πίσω ούτε βήμα. Αυτή η αυταπάρνηση, η αυτοθυσία, αυτό το δόσιμο, η προσήλωση του και η αγάπη του για αυτό που προσέφερε το θέατρο στην ελληνική κοινωνία…έτσι γιατί να μή λέμε πως αγαπάμε το θέατρο, αγαπάμε το κοινό, τους ανθρώπους που θα έρθουν να δουν το θέατρο, αν δεν αγαπάς τους ανθρώπους που έρχονται στο θέατρο, η δουλειά σου δεν έχει κανένα νόημα. Ο Κουν είχε όλα αυτά τα στοιχεία που τα κουβάλαγε, αν σκεφτείτε ότι ήταν γέννημα του Ελληνισμού της Μικρής Ασίας, εκεί από την Προύσα, εκεί μεγάλωσε, μετά στην Ιστανμπούλ, που σώνει και καλά, πρέπει να τη λέμε Κωνσταντινούπολη, λες και το Ινσταμπούλ, δεν έχει κι αυτό ελληνική ρίζα, αλλά εκεί φθάνει η μεγαλομανία μας… Εκεί μεγάλωσε, σπούδασε στο Αμερικάνικο Κολέγιο, στη Ροβέρτιο Σχολή. Μετά ήρθε στην Ελλάδα, με βαθιά γνώση της Αγγλικής και έγινε δάσκαλος της Αγγλικής στο Αμερικάνικο Κολέγιο. Εκεί έκανε τις πρώτες του ερασιτεχνικές παραστάσεις, με τους μαθητές του και τους φίλους του και δημιουργήθηκε αυτή η Λαϊκή Σκηνή, τότε στον μεσοπόλεμο. Μετά ο αγώνας του, το 1942 που ίδρυσε τη Σχολή του, ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης, όπως το ονόμασε, για να έχει συγγένεια με αυτή τη θεατρική ιδεολογική του καταγωγή με τον Στανισλάβσκι και το Ντάτσενκο, τη μεγάλη σχολή του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, γι΄αυτό και ονόμασε έτσι και τη δική του Σχολή, Θέατρο Τέχνης και πάνω στου Στανιλάβσκι τη μέθοδο, στήριξε και τη Σχολή του και τη διδασκαλία του. Άλλωστε είναι μία παγκοσμίως αναγνωρισμένη μέθοδος, δεν υπάρχει θέατρο στον κόσμο που να μην ακολουθεί αυτό το δρόμο… απο εκεί και πέρα προσαρμόζεται και εμπλουτίζεται με την ευαισθησία του κάθε καλλιτέχνη του κάθε λαού και προχωράει, εξελίσεται, είναι ζωντανή μέθοδος…

Β.Σ. : Ο Κουν ήταν πρωτοπόρος σε πάρα πολλά πράγματα, πρώτος αυτός έφερε στην Ελλάδα το θέατρο του παραλόγου και πολλά άλλα…

Κ. Κ. : Ναι πρωτοπόρος σε όλα… τότε ξεκίνησε το 1942, έβγαλε τους πρώτους του μαθητές, μεγάλοι, σπουδαίοι άνθρωποι του θεάτρου, ανανεώθηκε το ελληνικό θέατρο… οι πρώτοι του μαθητές ήταν, ο Παντελής, ο Ζερβός, ο Λυκούργος, ο Καλέργης, ο Λαβρέντης, ο Διανέλος, αργότερα, ο Διαμαντόπουλος, η Χατζηαργύρη, η Κατσέλη, η Καίτη Λαμπροπούλου, μεγάλα ονόματα του θεάτρου, πολύς κόσμος έκανε παραστάσεις στο θέατρο Μουσούρη, έτσι έλεγαν το θέατρο της Αλίκης, σκηνοθετούσε και θιάσους εκτός του θεάτρου του, είχε ανεβάσει Ηλέκτρα με την Κοτοπούλη, προπολεμικά. Και ένα πράγμα που είναι συγκινητικό, ενώ εβλεπες ένα πολύ απλό άνθρωπο, που σχεδόν νόμιζες ότι είναι αυτοδίδακτος, ο Κουν ήταν στην πραγματικότητα, ένας τρομερής καλλιέργειας άνθρωπος αλλά δεν ήθελε να προβάλλεται. Να σκεφτείτε τότε εκείνα τα χρόνια το Φεβρουάριο το 47  πρωτοανέβηκε ο Γυάλινος Κόσμος του Τένεσσι Ουίλιαμς στο Broadway, τον ίδιο το χρόνο, τον Οκτώβρη του 47 το ανέβασε ο Κουν στην Αθήνα με τη Λαμπέτη, τότε και με το Διαμαντόπουλο… Το 49 ανέβηκε ο Θάνατος του Εμποράκου, του Μίλλερ, στο Broadway, τον ίδιο χρόνο το ανέβασε ο Κουν στην Αθήνα. Δηλαδή η γνώση που είχε, η εποπτεία που είχε στο παγκόσμιο θέατρο, ήταν κάτι μοναδικό, πράγμα που δε φαινότανε, γιατί ο Κουν δεν προέβαλε ποτέ ούτε το μέγεθός του, ούτε τη δύναμή του, γιατί αυτό θα καταπίεζε τους μαθητές του. Είχε τέτοια λατρεία στους μαθητές του, τέτοια αγάπη, που τι να πω,  ήταν μία φιλική αγαπημένη μορφή μέσα στο συγκρότημα. Δε σου έδινε την αίσθηση πως ήσουν μπροστά σε ένα σπουδαίο άνθρωπο, ένα μέγεθος του θεάτρου, ήταν τόσο απλός τόσο ευγενής και με τέτοια αγάπη στα παιδιά, τα οποία έπλαθε…γιατί αυτή ήταν η ιερή του μανία, να παίρνει αδιαμόρφωτες προσωπικότητες, γνήσιες όμως, αυθεντικές και να τις διαμορφώνει, ήταν μέγας δάσκαλος και επηρέασε πάρα πολύ κόσμο, όχι μόνο αυτούς που έμειναν στο θέατρο αλλά και αυτούς που πέρασαν από κοντά του και πήρανε μαθήματα ζωής, απέκτησαν περιεχόμενο και σκοπό στη ζωή τους…Τέλος πάντων θα χρειαζόμασταν ατελείωτες ώρες για την προσωπικότητα του Κουν… Μετά είχε μία διακοπή, δούλευε στο Εθνικό θεάτρο ως σκηνοθέτης τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50. Και το 54, κατάφερε κι έφτιαξε τη στέγη του στο υπόγειο του Ορφέα, εκεί που είναι της Φιλοεκπαιδευτικής Εταιρείας, το κτίριο αυτό όλο και του παραχωρήθηκε αυτός ο χώρος εκεί, που διαμορφώθηκε στο θεατράκι αυτό του Υπογείου, ήταν αμερικάνικο καμπαρέ από ό,τι θυμάμαι. Εγώ είχα την τύχη και την τιμή πρωτοεισερχόμενος στη σχολή, να δουλέψω εκεί στη διαμόρφωση του Υπογείου, είμαι πολύ υπερήφανος, πραγματικά και ευτυχισμένος που μέσα σε αυτό το υπόγειο, υπάρχουν σταγόνες και από το δικό μου ιδρώτα. Και όλα αυτά τα πρώτα χρόνια έμεινα εκεί, 5 χρόνια, έβγαλα τη σχολή, έμεινα και άλλα δύο χρόνια και πήρα μέρος σε όλες αυτές τις μεγάλες παραστάσεις της δεκαετίας του 50, από το 54 έως το 59 που έφυγα… μεγάλες παραστάσεις σε μία πολύ δύσκολη εποχή, μέχρι να δημιουργηθεί το κοινό του Κουν, που να αρχίσει να κατεβαίνει στο υπόγειο πια συνειδητά ότι πάει εκεί σε ένα ναό του θεάτρου, περάσανε μέρες, χρόνια πολύ δύσκολα, με μεγάλες παραστάσεις, αλλά χωρίς κοινό, κατεβαίνανε 5, 6, 7, 12 θεατές, αλλά ο Κουν επέμενε…και σιγά σιγά πεινώντας και διψώντας στην κυριολεξία, άρχισε να γεμίζει το θέατρο. (Τέλος Α΄μερους του Αφιερώματος στον Κάρολο Κουν, το Β΄μέρος, με τη συνέχεια της συνέντευξης του Κώστα Καζάκου, θα δημοσιευτεί αργότερα)

 

Βασίλης  Σαμαριτάκης 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: