Ευθύνη ως πηγή ενδυνάμωσης

holding-lightning-resized

 

Κάθε φορά που περιμένουμε να αλλάξει κάτι στη ζωή μας χωρίς εμείς να κάνουμε το παραμικρό, τότε είναι σαν ζητάμε από κάποιον άλλο να νοιαστεί για μας ως οφείλει ένας γονέας και να μας σώσει από τον εαυτό μας. Κάθε φορά που ζητάμε από κάποιον να μας σώσει γινόμαστε ανήλικα παιδιά τα οποία γίνονται όλο και πιο άβουλα, αδύναμα, απροστάτευτα, ανήμπορα και κατ’ επέκταση πιο ανάξια να λύσουν τα βασικά θέματα της ζωής τους. Κάθε φορά που στεκόμαστε ανήμποροι μπροστά στο πρόβλημα χάνουμε ένα μέρος της δύναμής μας. Και κάθε φορά που αναζητάμε από άλλους να έχουν τη δύναμη της αλλαγής για τη ζωή μας και να θέλει να λειτουργήσει με ανιδιοτέλεια ως προς εμάς, επιτρέπουμε όχι μόνο να περάσει η δύναμή μας στα χέρια τους αλλά και να απομακρυνθούμε από τη βέλτιστη κατάληξη των πραγμάτων όπως εμείς θα ορίζαμε.

Η διαδρομή της ζωής προσφέρει πολλές και δύσκολες προκλήσεις για όλους μας, τις οποίες πρέπει να λύσουμε αυτοπροσώπως. Κανένας δεν μπορεί να ζήσει για εμάς, να μάθει για μας, να δράσει για εμάς και ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να μας σώσει, αν εμείς δεν κάνουμε κάτι. Κάθε φορά που αρνούμαστε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί είναι σαν να ζητάμε από τους άλλους να μην σκεφτούν τον εαυτό τους και το συμφέρον τους αλλά το δικό μας. Αν είναι οι γονείς μας και είμαστε ανήλικοι και τυχεροί, τότε αυτό είναι θεμιτό. Αν όχι, τότε δεν έχουμε παρά να γίνουμε οι γονείς της ζωής μας. Αντί λοιπόν να περιμένουμε από κάποιον άλλον να μας σώσει, να μας προστατεύσει και να διορθώσει τα κακώς κείμενα, ας πάρουμε εμείς τα ινία και ας διορθώσουμε αυτά που πρέπει για τη ζωή μας, για τους στόχους μας και για τα όνειρά μας.

Υπάρχει κάτι μαγικό στη στιγμή που αναλαμβάνουμε με δική μας πρωτοβουλία τη ζωή μας χωρίς να περιμένουμε από κανέναν. Τη στιγμή που αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας γινόμαστε αυτόματα και ελεύθεροι. Ελεύθεροι να δημιουργήσουμε τη ζωή που πάντα θέλαμε όχι ως θύματα αλλά ως ηγέτες της πορείας μας.

Μέρος της δουλειάς μου εδώ και μία δεκαετία είναι να βοηθώ τους ανθρώπους στην ενδυνάμωση. Μέσα από τις θεραπευτικές διαδρομές τους και πάντα με την καθοδήγηση του πνεύματος, τους επιτρέπεται να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους και να προχωρήσουν προς ένα νέο μέλλον πιο υπεύθυνοι, πιο συνειδητοί και φυσικά πιο ενδυναμωμένοι.

Τη στιγμή που αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για τη ζωή μας έχουμε και τη ποιο μεγαλύτερη πρόοδο που θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Η ευθύνη για τη ζωή μας και η ενδυνάμωση είναι αλληλένδετες έννοιες. Εάν δεν καταλάβουμε αυτήν την αναλογία τότε είμαστε ένα θύμα έρμαιο στη βούληση των άλλων. Υπάρχουν υπερβολικά πολλές έρευνες και ατράνταχτες αποδείξεις προς αυτήν την κατεύθυνση, άλλωστε η ζωή προσφέρεται με χίλιους τρόπους για αυτούς που θέλουν να δουν και να μάθουν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να μπούμε για λίγο στο διαδίκτυο και να γράψουμε το λήμμα «ευθύνη ως πηγή ενδυνάμωσης» θα έχουμε πάρα πολλά δωρεάν άρθρα από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες.

Παρακάτω παραθέτω μερικούς από τους βασικούς τρόπους που μπορούμε να ενσωματώσουμε και να προσαρμόσουμε μέσα στη ζωή μας που θα μας επιτρέψουν να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας και να ενδυναμώσουμε πνευματικά:

  1. Ας αφήσουμε πίσω τις άχρηστες προσκολλήσεις

Αν κάτι δεν μας εξυπηρετεί πια είναι γιατί δεν είναι μέρος τους σκοπού μας πλέον και άρα είναι βάρος. Κάθε τι που μας βαραίνει, μας κρατάει πίσω και μοιραία κλέβει την ενέργειά μας. Κάθε σπασμένο και χαλασμένο αντικείμενο είναι άχρηστο για τη ζωή μας, κάθε νοσηρή και άρρωστη σχέση καταλήγει να είναι μία αυτοκαταστροφική προσκόλληση. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από αυτούς τους κλέφτες της ενέργειάς μας είναι να τους αφήσουμε πίσω. Ξεδιαλύνουμε λοιπόν τη ζωή και τις σχέσεις μας. Χαρίζουμε ότι δεν χρειαζόμαστε αλλά είναι ακόμα αρτιμελές, πετάμε ότι είναι χαλασμένο και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον άλλον. Επίσης προσπαθούμε να εξομαλύνουμε τις παρεξηγήσεις στις σχέσεις μας αν γίνεται και ότι δεν μπορεί να διορθωθεί μοιραία αλλάζει προς το καλύτερο και προς όφελος όλων. Μερικές φορές αυτό σημαίνει ρήξη στη σχέση, ενώ άλλες περιπτώσεις αυτό σημαίνει μία καινούργια διαπραγμάτευση για μία νέα πραγματικότητα.

  1. Μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τις σχέσεις μας

Όταν ρίχνουμε ευθύνες για τη κατάληξη της ζωής μας σε άλλους, τότε περιμένουμε από τους άλλους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά μας και να δώσουν τη βέλτιστη λύση για μας. Όμως όπως έχουμε πει αυτό δεν είναι εφικτό ή τουλάχιστον δεν είναι συνήθως εφικτό, γιατί οι άλλοι σκέφτονται πρωτίστως τον εαυτό τους και το συμφέρον τους και έτσι πρέπει. Αν θέλουμε λοιπόν οι σχέσεις μας να είναι λειτουργικές, τότε θα πρέπει να τις αντικρίσουμε με μάτια γεμάτα ειλικρίνεια και συμπόνια και να λάβουμε δράση ώστε να κατευθύνουμε τη σχέση εκεί που θα θέλαμε, αλλά πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του συντρόφου ή των φίλων μας. Αν κάναμε λάθη θα πρέπει να αναλάβουμε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί. Αυτό σημαίνει να κοιτάξουμε με αντικειμενικότητα με ποιο τρόπο εμείς γίναμε μέρος της λύσης ή του προβλήματος. Αν τα λάθη είναι δύσκολο να διορθωθούν (που σπάνια είναι αν υπάρχει πραγματική θέληση) και η συγχώρεση δεν είναι εφικτή (τουλάχιστον όχι τώρα) ίσως θα πρέπει να διακόψουμε ή να απομακρυνθούμε από αυτές τις σχέσεις.

  1. Ας βάλουμε τα πράγματα σε τάξη

Η αταξία στο χώρο δηλώνει αταξία στο νου. Αν υπάρχουν άτακτα πράγματα γύρω μας τα οποία μας ενοχλούν, όπως ένα γραφείο γεμάτο με χαρτιά ή μία ντουλάπα γεμάτη με ανακατεμένα ρούχα και παπούτσια, μισοτελειωμένες δουλειές και υποχρεώσεις τότε υποφέρουμε από το σύνδρομο της διάσπασης της προσοχής μας. Κάθε φορά που έχουμε δεκάδες πράγματα τα οποία πρέπει να κάνουμε τα οποία δεν προφταίνουμε, είτε γιατί είναι πολύ περισσότερα από ότι μπορούμε να αναλάβουμε, είτε γιατί ο χρόνος μας πιέζει και η ακαταστασία δεν μας βοηθά, επιτρέπουμε να διαιρεθεί η προσοχή μας και να διασκορπιστεί ενέργειά μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποδυναμωθούμε. Τα άλυτα προβλήματα και οι εκκρεμότητες λειτουργούν σαν πληγές της ζωής μας που ματώνουν όλο και πιο πολύ, διαιωνίζοντας έτσι το πρόβλημα. Ο καθένας από εμάς προσπαθεί με τον τρόπο του να αποτοξινώσει καθημερινά την αρνητική ενέργεια που προκαλούν οι εκκρεμότητες στη ζωή μας. Ότι δεν προφταίνει να διευθετηθεί, μπαίνει στο ντουλάπι, κρύβεται, απαρνιέται και θάβεται κάτω από την επιφάνεια. Το πρόβλημα με όλους τους κρυμμένους, θαμμένους φραγμούς και αρνητικότητα είναι ότι δεν εξαφανίζονται. Στην ουσία μόνο φεύγουν από το προσκήνιο για λίγο για να επιστρέψουν δριμύτεροι όσο εμείς τα αγνοούμε ή προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν υπάρχουν και δεν έχουν σημασία. Το να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στην ώρα τους είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για τον εαυτό μας αν θέλουμε να έχουμε ψυχική υγεία και ευεξία. Ας βάλουμε τάξη στο πρόγραμμά μας και στη ζωή μας λοιπόν.

  1. Όλα έχουν αρχή και τέλος

Οι άνθρωποι φοβούνται το θάνατο λες και ο θάνατος είναι μία τιμωρία. Στην ουσία ο θάνατος είναι μία λογική κατάληξη για το χρόνο που μας δόθηκε στη γη, ο οποίος έχει ασφαλώς μία ημερομηνία λήξης. Η ψυχή και το πνεύμα μας είναι αιώνια και ως εκ τούτου δεν γίνεται να πεθάνουν. Το σώμα μας όμως είναι δημιουργημένο να ζήσει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα επί της γης. Η κάθε ενσάρκωση είναι μία αποστολή την οποία καλούμαστε να φέρουμε σε πέρας. Οι προκλήσεις της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο πάρε ένα φυσιολογικό μέρος της ζωής, όπως τα εμπόδια στην σκυταλοδρομία του στίβου. Όλοι καλούμαστε να λύσουμε το πρόβλημα της ζωής μας, να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να είμαστε σε εγρήγορση, να αξιολογήσουμε ορθά τις καταστάσεις και να κάνουμε τις σωστές επιλογές  στο επίπεδο που ξέρουμε και μπορούμε την εκάστοτε στιγμή. Και ότι δεν προλάβουμε σε αυτή τη ζωή, πάντα μπορούμε να αναπληρώσουμε στην επόμενη.

  1. Ο λόγος έχει δύναμη

Το κάθε τι που λέμε, σκεφτόμαστε και κάνουμε προσφέρεται να μας ενδυναμώσει ή να μας αποδυναμώσει. Εάν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε πηγάζουν από τη θετική σκέψη τότε θα δημιουργήσουν ένα θετικό ενεργειακό πεδίο που μας εξυπηρετεί και μας ενδυναμώνει. Αντίθετα αν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε πηγάζουν από ένα αρνητικό σκεπτικό τότε θα δημιουργήσουν ένα αρνητικό ενεργειακό πεδίο το οποίο ούτε θα μας εξυπηρετεί αλλά και θα μας αποδυναμώνει. Για το λόγο αυτό το σημαντικότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφαιρέσουμε από το λεξιλόγιό μας κάθε τι που δεν μας εξυπηρετεί, που μας επικρίνει, μας μειώνει και δεν είναι μέρος μίας θετικής στάσης στη ζωή.

  1. Το νόημα της ζωής είναι μέσα μας

Οι άνθρωποι ψάχνουν για το νόημα της ζωής μέσα από σχέσεις και τις καταστάσεις γύρω τους. Το πρόβλημα με αυτή τη συνήθεια είναι ότι δεν μας βοηθά στο να εντοπίσουμε τα πραγματικά ταλέντα μας, που στην ουσία κρύβουν το σκοπό της ζωής μας. Αν είμαστε καλοί τα μαθηματικά τότε η αναλυτική σκέψη θα είναι μέρος του νοήματος της ζωής μας, αν είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε την ολική εικόνα αυτό δείχνει ότι ίσως θα μπορούσαμε να δώσουμε λύσεις σε ευρύτερα προβλήματα της κοινωνίας. Αν έχουμε καλλιτεχνική φλέβα τότε η ωραιοποίηση της ζωής και των καταστάσεων γύρω μας μπορεί να είναι ο σκοπός μας.

 

Όλα αυτά είναι μέσα μας και περιμένουν να ανακαλυφθούν, να εκφραστούν, να αξιοποιηθούν, να βελτιστοποιηθούν και να αποκαλύψουν το νόημα της ζωής μας. Άρα εμείς θα δώσουμε νόημα στη ζωή μας και όχι οι άλλοι γύρω μας. Οι εξωτερικοί παράγοντες είναι εκεί για να μας βοηθήσουν να αποκαλύψουν το σκοπό μας αν εμείς το επιδιώξουμε. Αν θέλουμε λοιπόν να δούμε για ποιο λόγο έχουμε ενσαρκωθεί, ας ψάξουμε να δούμε ποια είναι τα ταλέντα και οι προκλήσεις μας γιατί εκεί κρύβεται και το μυστικό της ζωής.

Μερικές φορές ο σκοπός της ζωής είναι απλά να ξεπεράσουμε την πρόκληση και να εδραιώσουμε ένα νέο πρότυπο βασισμένο πάνω στην αυτοβελτίωση, τη χαρά και την υγεία. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για να είμαστε πρωθυπουργοί, εφευρέτες, ήρωες στις μεγάλες μάχες, ακτιβιστές στον Αμαζόνιο. Μερικές φορές οι μικροί ήρωες της ζωής που μέσα από την καθημερινότητα πορεύονται και βοηθάνε τους άλλους να πορευτούν, ξέρουν περισσότερα για το σκοπό και το νόημα της ζωής από τους άλλους.  Πιστεύω ότι ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας. Ζητάμε από τους ανθρώπους να καταφέρουν εξωπραγματικούς στόχους που δεν τους ταιριάζουν, όχι γιατί δεν μπορούν αλλά γιατί αυτό δεν είναι μέρος του σκοπού της ζωής τους. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πρότυπα του απλού και γεμάτου ανθρώπου. Δεν υπάρχει δόξα στο να είναι κάποιος υγιής, φυσιολογικός και στρατιώτης της ζωής, αν και θα ‘πρεπε.

Ξένια Ιωαννίδου

Δασκάλα & Σύμβουλος Εναλλακτικών Θεραπειών

SRT, SpR, SuperConnection & GrecoDow Systems

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: