Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

4-h-1-638

Η γλυπτική της Κλασικής περιόδου αντιπροσωπεύει τα κατεξοχήν επιτεύγματα της κλασικής τέχνης, αυτά ακριβώς στα οποία οφείλει το όνομά της και τα οποία σημάδεψαν την εξέλιξη της τέχνης στο Δυτικό κόσμο. Μέσα στο κλίμα της πνευματικής και καλλιτεχνικής ανάπτυξης, που επικρατεί τον 5ο αιώνα π.Χ., διαμορφώνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της καλλιτεχνικής παραγωγής. Ένα απ’ αυτά είναι η αρμονική ισορροπία των αντιθέσεων.  Η ανθρώπινη μορφή βρίσκεται στο επίκεντρο του φυσικού και πολιτικού γίγνεσθαι και η απεικόνισή της κατακτά την αρτιότητα χάρις στην τελειοποίηση της τεχνικής. Οι έλληνες γλύπτες εγκατέλειψαν σταδιακά τους νόμους της αρχαϊκής πλαστικής και έδωσαν τη θέση τους στον αυστηρό ρυθμό, καθώς μπορούσαν πια ν’ αναπαριστούν ρεαλιστικά το ανθρώπινο σώμα σε κίνηση ή ανάπαυση.

Πιο συγκεκριμένα, από το 480-450π.Χ. οι μορφές στηρίζονται στο ένα σκέλος ενώ το άλλο το έχουν χαλαρό με το γόνατο λυγισμένο προβάλλοντας το. Έτσι η αρχαϊκή μετωπικότητα αντικαθίσταται από την κίνηση, το γνωστό χιασμό (contrapposto). Επιπλέον, όσον αφορά τις εκφράσεις του προσώπου, έχουν αποκτήσει πιο αυστηρή έκφραση σε αντίθεση με το αρχαϊκό μειδίαμα. Σημαντικοί εκπρόσωποι αυτής της περιόδου είναι ο Μύρων και ο Πυθαγόρας που τις μορφές του χαρακτήριζε ρυθμός και συμμετρία. Αυτοί έθεσαν τα θεμέλια στα οποία θα βασιστούν οι επόμενες γενιές.

Την ώριμη κλασική γλυπτική (450-400/390π.Χ.) οι αυστηρές μορφές παραχωρούν τη θέση τους σε πιο ιδεατές και ολύμπιες μορφές, με σκοπό να δώσουν την εντύπωση του σωστού και ισορροπημένου πολίτη, που αποτελεί πρότυπο για την κοινωνία. Τα χαρακτηριστικά της κλασικής περιόδου έχουν αποτυπωθεί στα γλυπτά του Παρθενώνα, που ήταν έργο του Φειδία.

Περνώντας στον 4ο αιώνα π.Χ. η γλυπτική διακρίνεται για την απόδοση της τρίτης διάστασης στον υπόλοιπο καλλιτεχνικό χώρο. Παρόλα αυτά, αυτό δε συμβαίνει σε όλα τα αγάλματα αφού σε ορισμένα δίνεται έμφαση στην μπροστινή όψη. Τώρα πια, οι μορφές χαρακτηρίζονται από ευλυγισία, καθώς έχουν σιγμοειδή κάμψη του σώματος και τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι πιο γλυκά και λεπτά. Σπουδαίοι γλύπτες της ύστερης περιόδου θεωρούνται ο Πραξιτέλης, ο Λεωχάρης και ο Λύσιππος που άνοιξε το δρόμο για την ελληνιστική τέχνη.

ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ ΜΑΡΙΑ

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: