Μινωικός Πολιτισμός

59a1f-tavrokathapsia-1

O μινωικός πολιτισμός πήρε το όνομά του από το μυθικό βασιλιά Μίνωα, ηγεμόνα του βασιλείου και του ανακτόρου της Κνωσού. Δημιουργήθηκε, άκμασε και παράκμασε από το 2900 π.Χ. έως το 1100 π.Χ., σε ένα διάστημα που υπερβαίνει τα 1500 χρόνια. Ο Έβανς στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έφερε στο φως τα ερείπια του μεγάλου ανακτόρου της Κνωσού, της κυρίαρχης πόλης στη Κρήτη από το 1700 π.Χ. και μετά.

Στο ανάκτορο της Κνωσού υπήρχε δίκτυο υδροδότησης και αποχέτευσης το οποίο ήταν ανώτερο από οποιοδήποτε άλλο κατασκευάστηκε στην Ευρώπη μέχρι τη Ρωμαϊκή εποχή. Οι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με περίτεχνες, πολύχρωμες τοιχογραφίες στις οποίες οι Μινωίτες εμφανίζονται να είναι ένας λαός χαρούμενος και ειρηνικός, ο οποίος ζούσε σε αρμονία με τη φύση, είχε εμφανή κλίση στο χορό και αγαπούσε τις μεγάλες δημόσιες γιορτές και τους αθλητικούς διαγωνισμούς.

Οι Μινωίτες σύντομα κατάλαβαν πως η θάλασσα που τους περιέβαλε, την οποία όλοι οι άλλοι φοβόντουσαν, ήταν στη πραγματικότητα ο καλύτερός τους φίλος. Η θάλασσα αποτέλεσε το αποτελεσματικότερο μέσο αποτροπής εισβολής από οποιαδήποτε οχύρωση. Σιγά σιγά έγιναν δεξιοτέχνες στη κατασκευή πλοίων και ήταν από τους πρώτους πολιτισμούς που βάσισε την ανάπτυξή του στη ναυτιλία και το εμπόριο. Οι Μινωίτες γρήγορα δημιούργησαν αποικίες στα κοντινά νησιά του Αιγαίου, τις Κυκλάδες, και ξεκίνησαν να έχουν εμπορικές συναλλαγές με την Αίγυπτο.

Οι γυναίκες στη Κρήτη απολάμβαναν περισσότερη ελευθερία από τις γυναίκες σε κάθε άλλο πολιτισμό της εποχής, ακόμα περισσότερο και από αυτές στην Αίγυπτο. Οι τοιχογραφίες στα ανάκτορα τις απεικονίζουν ελεύθερες, ντυμένες με κομψά φορέματα, να φοράνε μακιγιάζ και να απολαμβάνουν δημόσιες γιορτές μαζί με τους άντρες, ή ακόμα να λαμβάνουν μέρος σε αθλητικές δραστηριότητες και διαγωνισμούς.

Όσον αφορά τις κοινωνικές τάξεις στη μινωική Κρήτη, στην κορυφή βρίσκονταν  οι ευγενείς και οι ιερείς με τις ιέρειες.

Η μεσαία τάξη αποτελούνταν από τους βιοτέχνες, τους έμπορους και τους διοικητικούς υπάλληλους ενώ στην εργατική τάξη της εποχής ανήκαν οι γεωργοί, οι κτηνοτρόφοι και οι εργάτες. Το τελευταίο κοινωνικό στρώμα αποτελούσαν οι δουλοπάροικοι, οι οποίοι παρά την ταπεινή τους θέση, φαίνεται να βρισκόντουσαν σε καλύτερη μοίρα από τους σκλάβους σε οποιοδήποτε άλλο πολιτισμό της εποχής του Χαλκού.

Στο πολιτισμό τους η θρησκεία και η πολιτική θα πρέπει να ήταν αλληλένδετες. Η αίθουσα του θρόνου του βασιλιά Μίνωα, αποτελούσε το μέρος όπου πέρα από τη πολιτική, ιερείς εκτελούσαν συχνά σημαντικές τελετές. Οι αθλητικές εκδηλώσεις είχαν επίσης χαρακτήρα λατρευτικών τελετών. Το ιερό ζώο της Μινωικής Κρήτης ήταν ο ταύρος. Αντικείμενα τέχνης που απεικονίζουν το ιερό ζώο βρίσκονται παντού σε όλο το παλάτι αγγεία σε σχήμα κεφαλιού ταύρου (ρυτόν) χρησιμοποιούνταν στις τελετές. Το δημοφιλέστερο άθλημα-τελετή ήταν τα ταυροκαθάψια, όπου οι αθλητές άρπαζαν το ζώο από τα κέρατά του και έκαναν περίτεχνες τούμπες πάνω από το σώμα του. Δεν υπήρχαν μεγάλοι ναοί, συνήθως λάτρευαν τις θεότητες σε σπήλαια και σε μικρά αυτοκρατορικά ή οικιακά ιερά. Η κύρια θεότητα ήταν η Μεγάλη Μητέρα Θεά, η οποία ίσως εξηγεί και τη σημαντική θέση της γυναίκας στη κρητική κοινωνία. Πολλά αγαλματίδια την απεικονίζουν ντυμένη μοντέρνα, σαν γυναίκα της εποχής, με ένα φανταχτερό φόρεμα, ακάλυπτα στήθη και περίτεχνο και εντυπωσιακό χτένισμα. Συχνά κρατάει στα δυο τις χέρια, δύο φίδια. Οι τελετές, οι αθλητικές δραστηριότητες και οι θυσίες ταύρων γινόντουσαν για να μπορέσει η Μητέρα Θεά να τους προστατεύσει από μια σειρά καταστροφών, όπως τα ναυάγια, τις ασθένειες, την αποτυχία στις γεωργικές καλλιέργειες και κυρίως τους σεισμούς. Τέτοιοι καταστροφικοί σεισμοί έπλητταν την ανατολική Μεσόγειο ανά τακτά χρονικά διαστήματα.                                                                                                                Στα 1160 π.Χ. ήρθε μια μεγαλύτερη φυσική καταστροφή μπροστά στην οποία όλες οι προγενέστερες έμοιαζαν ασήμαντες. Η αιτία ήταν η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας. Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη που τα δύο τρίτα του νησιού εξαφανίστηκαν. Ο μινωικός στόλος καταστράφηκε από το χτύπημα αυτό αφήνοντας ουσιαστικά το νησί ανυπεράσπιστο στο έλεος οποιασδήποτε άλλης ναυτικής δύναμης.

ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ  ΜΑΡΙΑ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: