ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΧΑΙΡΟΜΑΙ?

is

Πόσες φορές δεν μας έχει τύχει να αγχωνόμαστε για μια δραστηριότητά μας που θα χρειαστεί να γίνει την επόμενη μέρα και όταν τελικά, έρχεται η ώρα και την εκτελούμαι αισθανόμαστε ότι δεν ήταν τελικά και κάτι ιδιαίτερα επώδυνο όσο φανταζόμασταν.

Ποιος καθόρισε τελικά την ένταση αυτού του άγχους?

Ποιος τελικά ήταν αυτός που όρισε την διάρκεια αυτού του άγχους?

Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ!

Η ποιότητα της σκέψης μας καθορίζει  τελικά την πραγματικότητά μας.

Καθορίζει το παρόν μας και τελικά και το μέλλον μας.

Την διαφορά της ΄΄πριν΄΄ συναισθηματικής μας κατάστασης και της ‘’μετά’’ την  όρισε μια σκέψη που ήταν αποτέλεσμα αρνητικών συναισθημάτων.

Όπου έχτισε ένα αγχωτκό παρόν και την επόμενη μέρα είχε οικοδομήσει ήδη ένα δυστυχισμένο παρελθόν για όση διάρκεια σκεφτόμασταν τις πιθανές δυσκολίες της μελλοντικής μας δραστηριότητας… .ΑΔΙΚΑ..!

Όταν συνειδητοποιήσουμε πως οι σκέψεις ,τα λόγια μας, τα ορίζουμε εμείς ..΄τοτε θα χουμε και τον πλήρη έλεγχο τους.

Ας φανταστούμε δυο ανθρώπους στο ίδιο υπέροχο περιβάλλον, της επιλογής τους, να απολαμβάνουν από ένα υπέροχο ,ίδιο κοκτέιλ ,της επιλογής τους..

Η διάθεσή τους όμως είναι διαφορετική ,παρόλο που βρίσκονται και απολαμβάνουν ακριβώς τα ίδια..

Ποια είναι η διαφορά τους ?

Η ΣΚΕΨΗ τους!

Πόση δύναμη έχει λοιπόν η σκέψη μας?

ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ!

Ποια στοιχεία είναι αυτά που αποδυναμώνουν την δύναμη της σκέψης μας?

  1. Η ανάγκη μου να γίνω αποδεκτός από τους άλλους.

Ένας διαρκής αγώνας αναγνώρισης από τους άλλους.

  • Τι ρούχα να βάλω σήμερα?
  • Να τελειώσω το διδακτορικό μου για να γίνω αποδεκτός στον επαγγελματικό μου χώρο.
  • Να ανταποκριθώ στις οικονομικές μου υποχρεώσεις για να μην με κακοχαρακτηρίσουν
  • Να τροποποιήσω την συμπεριφορά μου προκειμένου να γίνω αρεστός/ήστον /στην σύντροφό μου..

Και πολλές άλλες παρόμοιες καθημερινές στάσεις ζωής που μπλοκάρουν την σκέψη μας καθ δεν την αφήνουν χωρίς πίεση και άγχος να επηρεάσει την ζωή μας με παραγωγικό αποτέλεσμα.

 

 

  1. Η πίστη μου ότι καθορίζεται η αξία μου από την γνώμη των άλλων

Και φυσικά ,όλα τα παραπάνω είναι για μας και ο ποιοτικός ανιχνευτής της προσωπικής μας αξίας.

Η γνώμη των άλλων για μας ,τελικά μας καθορίζει και ως προσωπικότητες.

Τους  ικανοποιούμε όλους με την συμπεριφορά μας ,με την ζωή μας? Τότε αξίζουμε!

Δεν τους ικανοποιούμε ? Τότε δεν αξίζουμε!

Μια απλουστευμένη μεταβατική ιδιότητα που έρχεται σε πλήρη ρήξη με τον Νόμο της Φυσικής : Δράση –Αντίδραση.

Όταν ενεργούμε με προσωπικές επιλογές και όχι με πειθαναγκασμούς ,οπωσδήποτε θα προκαλέσουμε μια οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης.

Όχι, απαραίτητα, με την έννοια της αντιδραστικότητας αλλά με την έννοια της λειτουργίας, της κίνησης , της ανατροπής, της εξέλιξης.

Είναι αδύνατον να αρέσουμε σε όλους! Είναι αδύνατον να μας παραδέχονται όλοι.

  1. Ο φόβος της αποτυχίας

Φοβάμαι μήπως δεν φανώ τελικά τόσο επιτυχημένος/η. Κάθε μου ενέργεια χρειάζεται να είναι ΑΨΟΓΗ.

Πόσο θυματοποιητικό ακούγεται ,αλήθεια…

Να πρέπει ο ψυχισμός μας να ναι έτοιμος μόνο για επιτυχίες και άθλους.

Πόσο λυπηρό να νιώθω ότι αξίζω μόνον όταν πετύχω..

Και να πετύχω τι?? Κάτι από τα κοινωνικά στερεότυπα που μας περιβάλλουν και όχι αξίες που με εκπροσωπούν και  νιώθω την ελευθερία μέσα μου.

  1. Ο φόβος της εγκατάλειψης

Αν για οποιοδήποτε λόγο , δεν γίνω αρεστός/ή από τους άλλους ,δεν πετύχω, τότε θα μείνω μόνος/η μου. Θα εισπράξω την πλήρη απομόνωση και μοναξιά .

Δεν θα ανήκω κάπου! Δεν θα χω μια ταυτότητα να με προσδιορίζει.

Αξιολύπητο να θεωρώ την διαφορά μου από τους άλλους ως αποτέλεσμα της απομόνωσής μου.

 

  1. Η επικριτική διάθεση που χω για τον εαυτό μου

Και τώρα…στην σκέψη της πιθανής μοναξιάς μου για όλους τους παραπάνω λόγους  ..τι κάνω? Τα βάζω με τον εαυτό μου. Θυμώνω μαζί του και τον κατηγορώ χτυπώντας τον ανελέητα με σκέψεις  αυτοκαταστροφικότητας  και μεμψοιρίας.

Οι άλλοι όλοι είναι καλύτεροι από μένα ..

Δεν άρεσα? Δεν τα κατάφερα? Μου αξίζει η δυστυχία.

Κάπως έτσι σκέφτομαι και επικρίνω την ψυχή μου, το  Εγώ μου, και μολύνω την  δύναμη μου.

Την δηλητηριάζω και πλέον ό,τι αγγίζω το καταστρέφω γιατί δεν πιστεύω ότι αξίζω.

  1. Η επικριτική διάθεση που χω για τους άλλους.

Και γιατί φτάνω σε αυτό το σημείο ? Γιατί πριν κατηγορήσω εγώ τον εαυτό μου..έχω ήδη μπει στην θέση των άλλων. Έχω ήδη γίνει και  εγώ κριτής των άλλων . Ξέρω με ποιο τρόπο δίνεις πόνο και με ποιά κριτήρια. Γνωρίζω πολύ καλά όλη την διαδικασία της επίκρισης και της απόρριψης ήδη από το παρελθόν και γιατί όχι και στον παρόν. Είμαι ένας επικρινόμενος επικριτής!

  1. Η ανικανότητά μου να βιώνω το παρόν .

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ? Να μην βιώνω ολοκληρωτικά το παρόν μου και να ακροβατώ στα σκοινιά του υποσυνειδήτου και του ασυνειδήτου μου. Οι σκέψεις μου έχουν άμεση διασύνδεση με εικόνες και βιώματά μου από το παρελθόν. Οι αμφισβητήσεις μου είναι στενά συνδεδεμένες με τους φόβους μου ακόμα κι αν αυτοί δεν ήταν τελικά ποτέ υπαρκτοί ως πραγματικότητα αλλά είναι πάντα οι ίδιοι.

  1. Η γερή αλυσίδα μου με το παρελθόν

Σκέφτομαι τις δυσκολίες μου στο παρελθόν. Κάνω συνειρμούς που χουν άμεση σχέση με μια μελλοντολογία αυτοκαταστροφική.

Κάνω δηλ. σενάρια επιστημονικής φαντασίας ..

Πιθανολογώ ,και μάλιστα με επιχειρήματα, ότι όπως και πιο παλιά , έτσι και τώρα θα μου συμβεί το χειρότερο.

  1. Η δυσκινησία της προσφοράς μου

Πώς αμύνομαι από όλα αυτά? Αμπαρώνομαι στον εαυτό μου, σταματώ να μια δοτικός/ή ώστε να μειώνω όποιες πιθανότητες αποτυχίας μου .Και εξοικονομώ τις δυνάμεις μου εγωκεντρικά. Γίνομαι απαθής στον πόνο των άλλων γιατί  υπερεκτιμώ και υπερογκώνω  τις δικές μου δυσκολίες. Και στο τέλος, καταλήγω ένα άτολμο όν που έχει πλέον ξεχάσει να δίνει και εμμένει αβοήθητος/η  σε ένα αβέβαιο μέλλον γιατί έτσι πλέον φτάνω να το βλέπω το μέλλον …αβέβαιο. Πόσο τραγική η κατάσταση αυτή??!!

 

 

  1. Οι επίμονες σκέψεις για πιθανά σενάρια δυστυχίας.

΄Ετσι  λοιπόν, εμμένοντας αβοήθητος για έναν αβέβαιο μέλλον  συντηρούμαι ‘’τρώγοντας’’ και ΄΄πίνοντας’’ εμμονές.

Τι είναι οι εμμονές? Η διαρκής ενασχόληση της σκέψης μου με μια κατάσταση.

Αν λάβουμε το δεδομένο ότι ο άνθρωπος κάνει 70.000 σκέψεις αρνητικές , αντιλαμβανόμαστε όλοι, πόσο δυστυχή σενάρια κάνουμε υπό την επιρροή των εμμονικών σκέψεων.

Και έτσι …οι σκέψεις μας διαβρώνονται …και αποδυναμώνεται ο ψυχισμός μας, δηλητηριάζεται το παρόν μας και δολοφονούμε το μέλλον μας.

 

is-1

Ας σκεφτούμε:

1.ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΑΥΤΗ.

2.ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΙΜΟ ΚΑΙ ΟΛΑ ΡΕΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΑΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.

  1. Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ ..ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.
  2. ΑΛΛΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
  3. ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ .

6.ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΟΜΟΡΦΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΑΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΕΛΛΟΝ.

  1. ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΩΣ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.

8.ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΣΕΒΟΜΕΝΟΣ/Η ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.

  1. ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.
  2. ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.

Είναι απαραίτητο να ενθαρρύνουμε την καρδιά μας για να αλλάξει ο τρόπος που σκεφτόμαστε …

Έτσι μόνο αλλάζει και η ζωή μας

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.
Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή
Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: