ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ: Η ΝΟΣΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ!

15781084_1722383627787904_4529052296989744916_n

Μέχρι τώρα , ο όρος αναπηρία ήταν ταυτόσημος με  ομάδες  Α.μ.Ε.Α.

Τα τελευταία χρόνια όμως, έχει διαδοθεί μια νέα αναπηρία …η συναισθηματική!

Σας έχει συμβεί να αισθάνεστε ότι σας αγαπούν αλλά δεν μπορείτε να δώσετε αγάπη?

Σας έχει συμβεί να αισθάνεστε  το «απόλυτο  τίποτα»?

Σας έχει συμβεί να νιώθετε απάθεια και πλήρη αδιαφορία για το περιβάλλον σας?

Άν ,λοιπόν, συμβαίνουν  αυτά τότε έχουμε αναπηρία και μάλιστα συναισθηματική.

Πού οφείλεται?

Οφείλεται στον πόνο και στις δυσκολίες της καθημερινότητας που μας είναι  δύσκολο να διαχειριστούμε με επιτυχία.

Λειτουργεί ,πολλαπλασιαστικά, μέρα με την μέρα αφού χαρακτηρίζεται από έναν φαύλο  δυσάρεστων συναισθημάτων ,λόγω της κρίσης, που γεννάει συνεχώς και ακατάπαυστα συνεχή γεγονότα που αποδεικνύουν αυτήν  την στειρότητα των συναισθημάτων.

Πώς εμφανίζεται?

Εμφανίζεται με συναισθήματα κενού ,απάθειας. Για οτιδήποτε κι αν συμβαίνει ,,,δεν αντιδρούμε. Ο καθένας από μας πλέον ,αποτελεί μονάδα και όχι  μέλος κοινωνικής ομάδας .

Γιατί υπάρχει η συναισθηματική αναπηρία?

Υπάρχει πιο έντονα λόγω της κρίσης των τελευταίων χρόνων ..

Είναι μια μορφή αυτοάμυνας που εκδηλώνουμε με  συμπεριφορές όταν αντιμετωπίζουμε την κρίση.

Με ποιόν τρόπο λειτουργεί αυτή η άμυνα του οργανισμού μας?

Κατασκευάζουμε μια ‘’σκληρή καρδιά’’ που αισθάνεται κανένα συναίσθημα απέναντι στις καταστάσεις που βιώνουμε.

Για να μην νιώσω άγχος ,πόνο, θλίψη ,στεναχώρια από τις επικείμενες δυσκολίες ,προτιμώ να μην ενεργοποιώ  κανένα συναίσθημά μου .

Παρουσιάζομαι πλήρως απαθής στις καταστάσεις. Η συναισθηματική μου σκληρότητα, μου επιτρέπει, να ζω ασφαλής επειδή δεν συμμετέχω σε καμιά συναισθηματική κατάσταση γύρω μου.

Κλείνομαι στον εαυτό  μου, κάνω με αυτό τον τρόπο εκπτώσεις σε επίπεδο ‘’ξεπουλήματος’’ των προσωπικών μου αξιών ,δεν βοηθώ, δεν προσφέρω αλλά και για να είμαι και ‘’δίκαιος’’ ούτε επιτρέπω στον εαυτό μου να πάρει συναίσθημα από τους άλλους γύρω μου.

Μαθαίνω αυτήν την συμπεριφορά, με την επανάληψή της, καθημερινά και εμπράκτως, στην ζωή μου.

Μου δημιουργείται ένα συναισθηματικό ‘’ Νιρβάνα΄΄ που με κλείνει στη αποστειρωμένη γυάλα της απομόνωσης από τους συνανθρώπους μου, από τον/την  σύντροφο μου, από το παιδί μου, από τους γονείς μου ,από τους φίλους μου από οτιδήποτε ζει ,αναπνέει και κινείται στο περιβάλλον μου.

Πείθω τον εαυτό μου ότι η συναισθηματική μου αναπηρία ,είναι και προσόν μου!

Την συναισθηματική μου αναπηρία την  βαφτίζω ως δυναμικότητα ηγετική ικανότητα, ψυχραιμία, αποτελεσματικότητα. Της δίνω ιδιότητες που δεν υπάρχουν, ας πούμε ως ισχυρή θέληση, προυπόθεση επιτυχίας, εχεμύθειας.

Και όλα αυτά ,βέβαια πριν εδραιωθεί  «για  τα καλά» μέσα μας και πριν φυσικά ξεκινήσουν οι αγχώδεις διαταραχές ,οι κρίσεις πανικού πιθανόν, καταθλίψεις ,ίσως και άλλες συναισθηματικές διαταραχές.

Και γιατί εκδηλώνεται και καταλήγει έτσι η συναισθηματική αναπηρία?

Γιατί πολύ απλά, όλα τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν καταπιέστηκαν βαθιά στον ψυχισμό μας και κάποια στιγμή ,που πιθανόν να μην το περιμένουμε ,έρχονται στην επιφάνεια με εκδικητικό τρόπο σε μας…

Σε μας που τα ‘’ θάψαμε’’ ζωντανά μέσα μας.

Εμφανίζονται με θυμό με φόβο, ανείπωτη θλίψη..

Δεν είναι έτσι ο άνθρωπος όταν ζει ,/όμως..

Όλες οι συναισθηματικές μας καταστάσεις είναι φυσιολογικές.

Μπορεί να μην είναι ευχάριστες σε μας αλλά είναι όμως παραγωγικές.

Είναι τα  ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ μας ο ποιοτικός ανιχνευτής της προσωπικότητάς μας.

Ας αγαπήσουμε όλα τα συναισθήματά μας …ας αποδεχτούμε ότι τα νιώθουμε .

Ας μην γινόμαστε επιφυλακτικοί στη  δοτικότητα.

Όσο  δίνω ..τόσο παίρνω ..Ο πομπός  και ο αποδέκτης αλλάζουν ρόλο απλώς,κάθε φορά

Ο (εγώ) είμαι ο ίδιος, όμως πάντα!

Με ποιά μέθοδο θα ‘’εμβολιαστώ’’ από την συναισθηματική αναπηρία?

Πώς θα την προλάβω πριν εμφανιστεί μέσα μου?

Η πρόληψη είναι η γνώση και η αυτοπαρατήρηση.

Αναγνωρίζοντας τα συμπτώματα της συναισθηματικής απάθειας που προσπαθούν να εδραιώνονται σιγά σιγά στον ψυχισμό μου.

Πώς  «θεραπεύεται»?

Με την έμπρακτη αγάπη στον εαυτό μου και μετά με την έμπρακτη αγάπη στους άλλους από μένα.

Πώς  θα κάνω συμφιλίωση με τον εαυτό μου ώστε να καταφέρω να αντιμετωπίσω την συναισθηματική αναπηρία?

 

1)Όταν αναγνωρίσω τι έχω σε αυτήν την ζωή.

Με αυτόν  τον τρόπο ,βάζω νέους στόχους ,άρα δημιουργώ κίνηση στην ζωή μου, αλληλεπιδρώ με το περιβάλλον μου, έτσι κι αλλιώς μέχρι να πετύχω τους μικρούς διαδοχικούς στόχους που βάζω κάθε φορά.

2)‘Όταν καλλιεργήσω μέσα μου  το κίνητρο να ασχολούμαι και με πράγματα που με ευχαριστούν.

 

3)Να  μην κόβω τις ευχάριστες συνήθειές μου.

 

4)Να μην εστιάζω στην σκληρή κριτική του οποιουδήποτε ! Σημασία δεν  έχει τι λέει κάποιος αλλά ποιος είναι αυτός που  το λέει.

 

5)Ξεκινώ  και κάνω καλές πράξεις στον εαυτό μου.

 

6)Τον ευχαριστώ με δώρα.

 

7)Δίνω χρόνο σε μένα συμφιλιωθεί με το παρελθόν.

Οπωσδήποτε  το παρελθόν μας προσδιορίζει ποιοι  είμαστε αλλά δεν μας καθορίζει και τι πρόκειται να γίνουμε.

8)Να ευχαριστιέμαι το  Τώρα και να ζω το Τώρα!!

9)Να μπαίνω στην θέση του άλλου να καταλαβαίνω τις ανησυχίες του .Ας μην ξεχνάμε, ότι η ζωή ανταποδίδει συμπεριφορές (όπως έχει γραφτεί πολλές φορές).

10)Και ένα τελευταίο …μακριά από μας οι εμμονές! Είτε αφορούν το παρελθόν ,είτε το παρόν ,είτε το μέλλον.

Οι εμμονές με καταδικάζουν να ‘’σκάβω’’ με την μπάλα του φυλακισμένου στο πόδι.

Όλα  αλλάζουν…

Όλα διαμορφώνονται, όχι  με το πέρασμα του χρόνου ..αλλά μέσα από  μας…

Από την ψυχή μας την καθαρή!

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ..άρα ΖΩ.

 

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.
Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή
Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: