Ύδρα

1s

 

Μπαίνουμε σιγά σιγά στο καλοκαίρι και η στήλη αποφάσισε να σας ξεναγήσει σε Ελληνικούς προορισμούς δίνοντας την ευκαιρία να γνωρίσουμε περισσότερα πράγματα για τον κάθε τόπο που θα επισκεφτούμε
Η Ύδρα είναι νησί του Αργοσαρωνικού.

Η ομώνυμη πόλη, που είναι το λιμάνι και ο μοναδικός οικισμός του νησιού, αριθμούσε 1.966 κατοίκους στην απογραφή του 2011, οι οποίοι, λόγω του άγονου εδάφους, ασχολούνται κυρίως με την αλιεία και τον τουρισμό. Είναι εξαιρετικά γραφικό, αρχοντικό και κοσμοπολίτικο νησί.
Γενικές Πληροφορίες
Ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός για ξένους τουρίστες αλλά και Αθηναίους, δεδομένης της σχετικά μικρής της απόστασης από την πρωτεύουσα.

Οφείλει το όνομά της στα άφθονα νερά, που ανάβλυζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε κατά την αρχαιότητα.

Έχει σημαντική ναυτική ιστορία και παράδοση.

Αναπαλαιωμένα αρχοντικά, το παλιό γραφικό λιμάνι με τις πολεμίστρες και τα κανόνια, τα μουσεία, τα μοναστήρια, η ναυτική σχολή, συνθέτουν την εικόνα του νησιού, η οποία μας μαρτυρεί την σημαντική ιστορική σημασία της. Κατά τον αγώνα της επανάστασης του 1821 η Ύδρα μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά έπαιξαν σημαντικό ρόλο, λόγω της μεγάλης ναυτικής δύναμης που διέθεταν.

Στην Επανάσταση του 1821 η Ύδρα διέθετε 186 πλοία.
Μεγάλοι πλοιοκτήτες, ναυμάχοι του 1821 και πολιτικοί κατάγονται από το νησί. Ανάμεσά τους οι Ανδρέας Μιαούλης, Κουντουριώτης, Κριεζής, Τσαμαδός, Σαχίνης, Τομπάζης κ.α. Αυτή η ναυτική παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα με έναν μικρό αλιευτικό στόλο και την Ακαδημία Εμποροπλοιάρχων, που άρχισε να λειτουργεί αμέσως μετά την επανάσταση του 1821 και είναι η αρχαιότερη σχολή εμποροπλοιάρχων της ανατολικής Μεσογείου· στις μέρες μας στεγάζεται στο αρχοντικό του Λάζαρου Τσαμαδού και της Μαρίας Δ. Σαχίνη και βοηθητικά κτίρια δωρεάς Αθ. Κουλούρα.
Η πόλη της Ύδρας, που είναι και η μοναδική πόλη του νησιού, έχει ανακηρυχθεί διατηρητέα και απαγορεύονται τα τροχοφόρα.

Είναι απλωμένη σε δύο βραχώδεις λόφους και σφύζει από παραδοσιακά σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές, έντονες μπλε πόρτες και παράθυρα.

Η Ύδρα εδώ και δεκαετίες, είναι ένας από τους αγαπημένους προορισμούς Ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Στο νησί υπάρχουν 300 εκκλησίες και πέντε μοναστήρια.
Η σημαντικότερη γιορτή σήμερα στην Ύδρα είναι τα Μιαούλεια, τα οποία είναι εκδηλώσεις, αφιερωμένες στη δράση του Ναύαρχου Μιαούλη και πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, προς το τέλος του Ιουνίου.
Η Ύδρα, περισσότερο από όλα τα Ελληνικά νησιά, ενέπνευσε τις Καλές Τέχνες. Διάσημοι Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι απεικόνισαν στα έργα τους τα τοπία της.

Μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Μαρκ Σαγκάλ, την επισκέφτηκαν και αποτύπωσαν σε σχέδια τα αυστηρά της σχήματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ύδρα υπάρχει παράρτημα της Σχολής Καλών Τεχνών από το 1936, το οποίο στεγάζεται στο τετραώροφο αρχοντικό του Εμμανουήλ Τομπάζη και της Ξανθής Δ. Σαχίνη στα δεξιό τμήμα του λιμανιού.
Η Ύδρα συνδέεται ακτοπλοϊκώς, όλο το έτος, με τα υπόλοιπα νησιά του Αργοσαρωνικού, καθώς και με τα Μέθανα, την Ερμιόνη, το Πόρτο Χέλι, το Ναύπλιο, τον Tυρό.
Δεν διαθέτει αεροδρόμιο και ίσως ποτέ να μην αποκτήσει εξαιτίας του ορεινού εδάφους της.
Το νησί δεν διαθέτει ούτε ελικοδρόμιο, όμως υπάρχει κοντά στην πόλη της Ύδρας μία επίπεδη περιοχή την οποία τα ελικόπτερα χρησιμοποιούν σαν χώρο απογείωσης και προσγείωσης.
ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Ύδρα σύμφωνα με νεότερες αρχαιολογικές έρευνες, έχει κατοικηθεί από τη Νεολιθική εποχή. Δρύοπες, Μυκηναίοι, Κάρες, Σάμιοι, Αθηναίοι πρόσφυγες της εποχής των περσικών πολέμων, εποίκησαν και κατοίκησαν την Ύδρα.
Η ακμή του νησιού συνέπεσε με την Πρωτοελλαδική και την Μυκηναϊκή εποχή.
Το νησί ήταν εμπορικό-ναυτικό κέντρο, ανάμεσα στην Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου.
Η περιοχή της Επισκοπής, του Αγίου Γεωργίου-Αγίου Νικολάου Μπίστη, το Μπαλί, η ακρόπολη του Βλυχού και η περιοχή της Ζωοδόχου Πηγής της Ζούρβας, ήταν σημαντικοί οικισμοί εκείνης της εποχής, ενώ την Κλασσική εποχή η Ύδρα ήταν στη δικαιοδοσία της Ερμιόνης.
Από αυτούς, την αγόρασαν Σάμιοι πολιτικοί εξόριστοι που οχύρωσαν την ακρόπολη του Βλυχού.
Οι Σάμιοι, αφού ήρθαν σε σύγκρουση και μετά από ήττα με τους Αιγινήτες, πούλησαν την Ύδρα στους Τροιζήνιους.
Την Κλασσική εποχή η Ύδρα παρουσιάζει έναν συγγραφέα κωμωδιών, τον Ευάγη τον Υδρεάτη.
Την Ρωμαίικη και κατόπιν την Βυζαντινή περίοδο το νησί κατοικείται ανελλιπώς. Κατά των 15ο αιώνα αρχίζει η σημαντική ανάπτυξη της Ύδρας με την εγκατάσταση Αρβανιτών φυγάδων, καταδιωγμένων από τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή, που είχε κυριεύσει την Πελοπόννησο.
Τότε είναι που ξεκινά να χτίζεται και η σημερινή πόλη της Ύδρας και συγκεκριμένα γύρω από τον λόφο του Κιάφα για λόγους ασφαλείας από πειρατικές επιδρομές.
Ένα δεύτερο μεγάλο εποικιστικό κύμα έφτασε στην Ύδρα στα τέλη του 16ου αιώνα όταν μεγάλες οικογένειες έρχονται στο νησί.
Μεταξύ αυτών οι οικογένειες Λαζάρου και Ζέρβα μετέπειτα Κοκκίνη και Κουντουριώτη από την Ήπειρο, οι οικογένειες Μπαρού από την Κύθνο, Νέγκα, Γκιώνη, Γκούμα, Γιακουμάκη μετέπειτα Τομπάζη από τα Βουρλά της Σμύρνης, Κιοσσέ μετέπειτα και Σαχίνη από τη Γένοβα, Μπουντούρη από την Εύβοια, Βώκου μετέπειτα και Μιαούλη από τα Φύλλα Ευβοίας.
Τον 17ο αιώνα ήταν κτήση των Ενετών και τον 18ο αιώνα περιέρχεται στους Τούρκους έως την επανάσταση του 1821 κατά την οποία αριθμούσε περί τους 27,000 κατοίκους.

Η Ύδρα στην Επανάσταση του 1821
Η Επανάσταση βρίσκει την Ύδρα κάτοχο αμύθητου πλούτου από χρυσά νομίσματα της εποχής, αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης εμπλοκής της στο εμπόριο σίτου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους.
Το εμπόριο μετά το 1810 είχε κάμψη αλλά ο στόλος της αριθμούσε 186 μικρά και μεγάλα πλοία συνολικής χωρητικότητας 27.736 τόνων δηλαδή ήταν διπλάσιος από αυτόν των Σπετσών που διέθεταν ως δύναμη 64 πλοία συνολικά 15.907 τόνων.
Τα Ψαρά διέθεταν 35 – 40 πλοία και η Κάσος 15.
Τα πληρώματα είχαν αποκτήσει και πολεμική εμπειρία λόγω των συγκρούσεων με πειρατές της Αλγερίας.
Τουλάχιστον από το 1820 οι προεστοί είχαν μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία στο μυστικό της Επανάστασης.
Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση στην Πελοπόννησο, οι Υδραίοι ενημερώθηκαν με αλληλογραφία από τους πελοποννήσιους οπλαρχηγούς.
Με επιστολή της 24 Μαρτίου 1821 οι προύχοντες της Πελοποννήσου ενημερώνουν τους Υδραίους και Σπετσιώτες ότι η Επανάσταση άρχισε νωρίτερα γιατί το μυστικό είχε προδοθεί από «τουρκολάτρες», και ζητούν τη βοηθειά τους για ναυτικό αποκλεισμό του εχθρού.
Οι Σπετσιώτες ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης την 26 Μαρτίου, αλλά οι Υδραίοι φάνηκαν διστακτικοί στο να εξεγερθούν αμέσως, θυμούμενοι τις καταστροφές που είχαν πάθει κατά την προηγούμενη αποτυχημένη εξέγερση του 1770 και λαμβάνοντας υπόψη την στρατιωτική υπεροχή του εχθρού.
Τελικώς κήρυξαν την επανάσταση στις 14 Απριλίου με εκκλησιαστική πομπή. Ταυτόχρονα εκτύπωσαν ειδικό συνοδευτικό έγγραφο για τα πλοία που απέπλεαν από το νησί για καταδρομικές επιχειρήσεις.
Το έντυπο αυτό, στην ελληνική και ιταλική, αποτελούσε και γραπτή επαναστατική διακήρυξη που έφερε τον τίτλο «Διαβατήριον των Ελληνικών Μαχομένων Πλοίων».

Είχε κενό το όνομα του καπετάνιου, του πλοίου, τον αριθμό των κανονιών και την ημερομηνία, τα οποία συμπληρώνονταν κατά περίπτωση.
Ένα τέτοιο έγγραφο εκδοθέν για τον Γιακουμάκη Τομπάζη δημοσίευσε ο Ομηρίδης Σκυλίτσης:
«ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ.

Το Ελληνικόν Έθνος βεβαρυμένον πλέον να στενάζη υπό τον σκληρόν ζυγόν υπό τον οποίον τέσσαρας περίπου αιώνας καταθλίβεται επονειδίστως, τρέχει με γενικήν και ομόφωνον ορμήν εις τα όπλα δια να κατασυντρίψη τας βαρείας αλύσσους τας υπό των βαρβάρων Μωαμεθανών περιτεθίσας εις αυτό. …
Ημείς οι προύχοντες, οι συγκροτούντες την διοίκησιν της Νήσου ταύτης επιτρέπομεν εις τον Καπετάνιον Γιακουμάκην Τουμπάζην του πλοίου Θεμιστοκλής, το οποίον έχει κανόνια δεκαέξ και άλλα πολεμικά όπλα υπό την Ελληνικήν σημαίαν να υπάγη μετά του πλοίου τούτου, όπου ήθελε κρίνει ωφέλιμον και αναγκαίον εις τον κοινόν αγώνα, και να ενεργή κατά των Οθωμανικών δυνάμεων δια ξηράς τε και θαλάσσης πάν ό,τι συγχωρείται εις νόμιμον πόλεμον, έως ού η ελευθερία και ανεξαρτησία του Ελληνικού Γένους να αποκατασταθή με στερέωσιν …
16 Απριλίου 1821».
Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα υδραίικα πληρώματα αποκαλούνταν «Σουλουτζαλήδες», έναντι των Σπετσιώτικων που αποκαλούνταν «Τζαμουτζαλήδες», που όμως ήταν λίαν περιζήτητα ακόμη και από τους Οθωμανούς στολάρχους, όπως και από τον Καρά-Αλή.
Υδραίοι, όπως και άλλοι νησιώτες, ναυτολογούνταν με τη βία στον οθωμανικό στόλο.
Ο Τσαμαδός αναφέρει περιστατικό κατά τον Σεπτέμβριο του 1822, όπου η τουρκική ναυαρχίδα είχε προσαράξει σε νησίδα της Αργολίδας.
Υδραίοι ναύτες που υπηρετούσαν σ’ αυτή με τη βία, κατάφεραν να ξεκολλήσουν το πλοίο και ως ανταμοιβή αφέθηκαν ελεύθεροι.
Περί το τέλος της δεκαετίας του ’50 η διάσημη ηθοποιός Σοφία Λόρεν, ανταποκρινόμενη σε αίτημα της τότε Βασίλισσας Φρειδερίκης, «γύρισε» στην Ύδρα την γνωστή κινηματογραφική επιτυχία «Το παιδί και το δελφίνι», τα γυρίσματα της οποίας παρακολούθησε η ίδια η Βασίλισσα.
Ήταν ακριβώς η απαρχή της μεταφοράς του τουριστικού ενδιαφέροντος (ανάπτυξης) από το Λουτράκι στα νησιά του Αργοσαρωνικού, υποβοηθούμενη από την έβδομη τέχνη.
Δήμος Ύδρας
Ο Δήμος Ύδρας περιλαμβάνει το νησί της Ύδρας, το νησί Δοκός, το νησί Άγιος Γεώργιος και άλλες μικρότερες κοντινές του νησίδες.

Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση σε Δήμο της Κοινότητας Ύδρας[4]. Παρέμεινε αμετάβλητος στην συνέχεια και με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας το 1997 αλλά και του σχεδίου Καλλικράτης το 2010.
Η Ύδρα Σήμερα
Πλησιάζοντας το λιμάνι η πόλη της Ύδρας φαντάζει σαν ένας πίνακας ζωγραφικής με γκρι, άσπρα και μπλε χρώματα πάνω από το γαλάζιο της θάλασσας, υπόδειγμα αρχιτεκτονικής και αισθητικής.

Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, στο μυχό ενός κλειστού όρμου, και είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στη βραχώδη πλαγιά, γύρω από το λιμάνι, δημιουργώντας μια μοναδική αρμονία μεταξύ αρχιτεκτονικής και περιβάλλοντος.

Με την πρώτη σας επίσκεψη ο επισκέπτης που την προσεγγίζει, γυρίζει πίσω στο χρόνο, εντυπωσιάζεται από τη θέα των ψηλών και επιβλητικών Αρχοντικών που δεσπόζουν στο λιμάνι της Πόλης, ενώ ταυτόχρονα ένα συναίσθημα μαγείας σας περιβάλλει.
Ίσως να είναι η μοναδική αρχιτεκτονική και γραφικότητα του νησιού, ίσως πάλι να είναι η μακρόχρονη και η πολιτιστική κληρονομιά του ή ίσως όλα μαζί.

Δεξιά και αριστερά από την είσοδο του λιμανιού βρίσκονται οι Προμαχώνες με τα κανόνια που προστάτευαν παλαιότερα την πόλη, μαζί με την Προτομή του Μιαούλη.
Σήμερα το λιμάνι της Ύδρας κατακλύζεται καθημερινά από μικρά και μεγάλα σκάφη, κότερα και κρουαζιερόπλοια.

Μπορείτε να περπατήσετε στην προκυμαία, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της πόλης, να περιηγηθείτε στα τουριστικά μαγαζάκια που βρίσκονται στην παραλία, να θαυμάσετε τα παλιά Αρχοντικά και να επισκεφθείτε τα μουσεία της Ύδρας.

Όπως επίσης μπορείτε να ανηφορίσετε στα στενά πλακόστρωτα γραφικά δρομάκια και να βρεθείτε στην παλαιότερη συνοικία της Πόλης, στον μεσαιωνικό οχυρό οικισμό της Κιάφας και από εκεί να απολαύσετε τη θέα που φτάνει μέχρι την Πελοπόννησο.

Κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο του νησιού είναι ότι δεν υπάρχουν αυτοκίνητα ή άλλα τροχοφόρα και οι μετακινήσεις γίνονται μόνο με τα γαϊδουράκια, γεγονός που κάνει την Ύδρα ακόμα πιο γραφική.

Για κολύμπι μέσα στην Πόλη προσφέρονται τα βράχια της Σπηλιάς, η Υδρονέτα, και σε μικρή απόσταση από την πόλη το Αυλάκι, το Καμίνι και το Μαντράκι.

Η σύνδεση της πόλης με τις άλλες πανέμορφες παραλίες του νησιού, Κμαίνι, Βλυχό, Άγιο Νικόλα, Μπίστι … γίνεται μόνο από τη θάλασσα, με καϊκια ή θαλάσσια ταξί.

Στην Ύδρα βρίσκεται η έδρα της Μητρόπολης των νησιών Ύδρα – Σπέτσες – Πόρος, Αίγινα και Αγκίστρι, που βρίσκεται στο χώρο του Δημαρχείου μαζί με το Εκκλησιαστικό Μουσείο.
Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι της Ύδρας δεν ξεπερνούν τους 3.000 και ασχολούνται σχεδόν όλοι με τον τουρισμό, αφού το νησί κάθε χρόνο δέχεται μεγάλο αριθμό από Έλληνες και ξένους επισκέπτες.

Το νησί φημίζεται για τις φυσικές καλλονές του, για την ήρεμη ζωή που προσφέρει στους επισκέπτες της την ημέρα, αλλά και για την έντονη κοσμοπολίτικη ζωή που προσφέρει τη νύχτα.

Περιήγηση στο λιμάνι
Tα επιβλητικά σπίτια και τα καλοδιατηρημένα αρχοντικά, κτισμένα αμφιθεατρικά κάτω από τα γυμνά βράχια μαζί με τα τουριστικά καταστήματα και κοσμηματοπωλεία, τα εστιατόρια και τα καφέ, τις βάρκες, τα θαλάσσια ταξί και τα μεγάλα γιοτ συνθέτουν την εικόνα του λιμανιού της Ύδρας και επιβεβαιώνουν την αίσθηση της ιδιότυπης καθημερινότητας των Yδραίων που ελάχιστα θυμίζει τον 21ο αιώνα.

O παραλιακός δρόμος, η Παύλου Kουντουριώτη, εκτείνεται από το άγαλμα του Mιαούλη μέχρι την περιοχή Πέταλο.
H λιθόστρωσή του ολοκληρώθηκε το 1912 και σε αυτόν καταλήγουν όλα τα κάθετα σοκάκια, λιθόστρωτα και αυτά, που ξεκινούν από ψηλά και καταλήγουν στη θάλασσα.

Δεξιά και αριστερά, στην είσοδο του λιμανιού της Ύδρας, βρίσκονται οι Προμαχώνες με τα κανόνια, που προστάτευαν την Ύδρα.

Στην αριστερή πλευρά του λιμανιού, πάνω από τον αριστερό Προμαχώνα, δεσπόζει από το 1993, το άγαλμα του Ναύαρχου Ανδρέα Μιαούλη, στη βάση του οποίου είναι θαμμένα τα οστά του, που ήρθαν στην Yδρα το 1985.

Στην προκυμαία, κάτω από τον προμαχώνα, βρίσκονται οι σκουριασμένες αλυσίδες που έκλειναν παλιά την είσοδο του λιμανιού.

Ο δρόμος που περνά κάτω από το άγαλμα οδηγεί ανατολικά στο Μαντράκι, που ήταν το πολεμικό λιμάνι του νησιού στα χρόνια της Επανάστασης.

Δυτικά από το άγαλμα του Α. Μιαούλη, στην αρχή της παραλίας του λιμανιού, βρίσκεται το Λιμεναρχείο και το KEΠ που στεγάζονται στην παλιά πετρόχτιστη μπαρουταποθήκη, ενώ λίγο πιο πέρα η αίθουσα τέχνης και συναυλιών Mελίνα Mερκούρη.

Δίπλα στο Λιμεναρχείο βρίσκεται το μαρμάρινο κτίριο που στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο της Ύδρας και ακολουθεί το σπίτι της οικογένειας Τσαμαδού, όπου στεγάζεται η φημισμένη Σχολή των Εμποροπλοιάρχων.

Στο σημείο του λιμανιού που βρίσκεται απέναντι από τον κυματοθραύστη χτυπάει η καρδιά της πόλης.
Εδώ υπάρχουν τράπεζες, Δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα με είδη λαΊκής τέχνης, κοσμηματοπωλεία, εστιατόρια, μπαρ και καφέ.

Στο κέντρο του λιμανιού βρίσκεται και ο Καθεδρικός Ναός της Ύδρας, που χτίστηκε το 1648 και ανακατασκευάστηκε το 1774.
Μια τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και δύο μαρμάρινα καμπαναριά, που στο εσωτερικό της έχει δύο ασημένιους πολυελαίους και έναν χρυσό εξάφωτο που έχει επάνω του τις κεφαλές των Λουδοβίκων της Γαλλίας. Παλαιότερα ο Ναός λειτουργούσε ως Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Σήμερα μέσα στην αυλή του Ναού υπάρχουν οι προτομές του Λάζαρου Kουντουριώτη και του Aνδρέα Mιαούλη καθώς και ο τάφος του Λάζαρου Kουντουριώτη.
Σε κάποια από τα κτήρια της Μονής στεγάζεται το Δημαρχείο, ενώ στα παλιά κελιά το Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Μουσείο της Ύδρας.

Μπροστά από τη Μονή βρίσκεται η Πλατεία Παύλου Κουντουριώτη, με το άγαλμα του Έλληνα πολιτικού να δεσπόζει στο κέντρο της ενώ αριστερά της πλατείας βρίσκεται η Εκκλησία της Υπαπαντής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της.

Πιο πέρα ένα ανηφορικό δρομάκι στα αριστερά μας οδηγεί στο Αρχοντικό του Τομπάζη, που σήμερα στεγάζεται η Σχολή Καλών Τεχνών.

Δεξιότερα της Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αρχίζει ένας στενός, πλακόστρωτος και γραφικός ανηφορικός δρόμος ο οποίος οδηγεί στην παλιά πόλη, την Κιάφα.
Ο δρόμος δεξιά περνά από το Γηροκομείο και στη συνέχεια οδηγεί στο Καμίνι.

Λίγο πιο κάτω, προχωρώντας συναντάμε το Αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη, που χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και λειτουργεί σήμερα ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Συνεχίζοντας ο δρόμος, μετά τον κυματοθραύστη ανηφορίζει πλάι στη βραχώδη ακτή και φθάνει στο Περίπτερο, το δυτικό Προμαχώνα του λιμανιού και μία από τις ωραιότερες τοποθεσίες της Ύδρας.
Κάτω από το Περίπτερο υπάρχει η βραχώδη ακτή της Σπηλιάς.

Πάνω από το κανονιοστάσιο, στα αριστερά μας υπάρχει ένα μικρό πευκοδάσος με το Αρχοντικό του Γεωργίου Κουντουριώτη να υψώνεται ανάμεσα στα πεύκα, και στην κορυφή του λόφου στέκουν σε παράταξη οι ερειπωμένοι Ανεμόμυλοι.

Ο δρόμος συνεχίζει, φθάνει στο Αυλάκι, μια γραφική παραλία κάτω από την απότομη πλαγιά του βουνού, για να καταλήξει στα γραφικά Καμίνια.

6

Τα σοκάκια της Πόλης
Η ομορφιά της Ύδρας δεν περιορίζεται μόνο στην παραλία και στα αξιοθέατά της. Υπάρχουν γραφικές και όμορφες γωνιές στο εσωτερικό της Πόλης, που τις απολαμβάνετε περιδιαβαίνοντας στα γραφικά πλακόστρωτα σοκάκια, ανάμεσα στα σπίτια με την ιδιότυπη αρχιτεκτονική, στα λουλούδια, στις γραφικές ταβερνούλες και στα πολύχρωμα μικρομάγαζα με είδη λαϊκής τέχνης.

Αν ανηφορίσετε τα σκαλάκια της Πόλης, θα βρεθείτε στην παλαιότερη συνοικία, στον μεσαιωνικό οχυρό οικισμό της Κιάφας, έναν οικισμό με λιθόχτιστα σπίτια, ψηλούς μαντρότοιχους και στενά δρομάκια.
Εδώ θα σας υποδεχθεί η μυρωδιά του κομμένου ξύλου από τα ξυλουργεία ενώ τα έντονα χρώματα των σπιτιών και των εκκλησιών θα σας φτιάξουν τη διάθεση.

Από το λόφο της Κιάφας μπορείτε να απολαύσετε τη θέα που είναι φανταστική και φτάνει μέχρι απέναντι στην Πελοπόννησο.

Οι δαντελωτές παραλίες της Ύδρας …

… μαζί με το «γκρι» των βράχων και το «μπλε» της θάλασσας, δίνουν στην Ύδρα μια «άγρια» ομορφιά
και την καθιστούν ιδεώδη τόπο για έμπνευση και δημιουργία.

Η Ύδρα, αρχοντική, ένδοξη και κοσμοπολίτικη, το διαμάντι του Αργοσαρωνικού έχει αρκετές παραλίες με άμμο και βότσαλα ή βράχια.
Η πρόσβαση σε αυτές είναι δυνατή με τα πόδια, με γαίδουράκια ή με θαλάσσια μέσα.
Κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις παραλίες είναι τα πεντακάθαρα, καταγάλανα και κρυστάλλινα νερά.

Στη Σπηλιά, στην Υδρονέτα και στο Αυλάκι πηγαίνει κάποιος με τα πόδια, αφού βρίσκονται
μόλις λίγα λεπτά έξω από το λιμάνι της Ύδρας.

Στο μυχό του λιμενοβραχίονα, στα βράχια έξω από το λιμάνι, βρίσκεται η Σπηλιά, μια βραχώδης παραλία με έντονη κίνηση, που προσφέρεται για μακροβούτια απο τα βράχια στα πολύ βαθιά και πεντακαθαρά νερά.
Ορισμένα βράχια έχουν λειανθεί και επιστρωθεί με τσιμέντο, ώστε να δημιουργείται χώρος για ηλιοθεραπεία.
Υπάρχει cafe-snack για να πιείτε τον καφέ σας, ένα παγωμένο χυμό ή αναψυκτικό ή να γευματίσετε πρόχειρα.

Δίπλα η Υδρονέτα, που βρίσκεται στο ομορφότερο ίσως μέρος του νησιού, κάτω από τα κανόνια, πάνω στα βράχια, στην ίδια περιοχή με την Σπηλιά.
Και αυτή προσφέρεται για μακροβούτια απο τα βράχια στα πολύ βαθιά νερά.
Και εδώ έχουν δημιουργηθεί πλατώματα για ηλιοθεραπεία, όπως επίσης υπάρχει και εδώ cafe-snack για να πιείτε τον καφέ σας, ένα παγωμένο χυμό ή αναψυκτικό καθώς επίσης και εστιατόριο με απεριόριστη θέα στη θάλασσα.

Μετά την Υδρονέτα είναι το Αυλάκι, που βρίσκεται ανάμεσα στην παλιά γέφυρα της Αγίας Άννας και στο Αρχοντικό του Μπουντούρη.
Είναι μια πανέμορφη μικρή παραλία γεμάτη βότσαλα, η οποία το βράδυ φωταγωγείται προσφέροντας θαυμάσιο θέαμα.
Κατεβαίνεις από σκαλάκια αμέσως μετά την Υδρονέτα, έχει πρασινογάλαζα νερά και ένα μώλο στον οποίο μπορεί να κάνει κάποιος ηλιοθεραπεία.

Όλες οι παρακάτω παραλίες επικοινωνούν με το λιμάνι της Ύδρας με θαλάσσια ταξί,
καϊκια ή μικρά τουριστικά σκάφη.

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο, 5 λεπτά μετά το Αυλάκι, φτάνουμε στο Καμίνι, ένα μικρό, φυσικό και γραφικό ψαρολίμανο γεμάτο από ψαρόβαρκες.

Στο μικρό λιμάνι των Kαμινιών, υπάρχει το παλιό σπίτι του Mιαούλη, το «κόκκινο σπίτι» στο οποίο διοργανώνονται διάφορες εκθέσεις κάθε καλοκαίρι.
Ακριβώς δίπλα υπάρχει το Μικρό Καμίνι, μια όμορφη, οργανωμένη και μικρή βοτσαλωτή παραλία με beach bar, στο «παλιό Λιοτρίβι», που προσφέρεται για μικρά παιδιά και παιχνίδι.
Στα Καμίνια, μέρος για οικογενειακό τουρισμό, υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και γραφικές ταβέρνες.

Συνεχίζοντας το χωμάτινο παραλιακό δρόμο, μετά από 10 λεπτά, φτάνουμε στον πανέμορφο παραθαλάσσιο παραδοσιακό οικισμό του Βλυχού, με μαγευτική θέα και υπέροχα ηλιοβασιλέματα, που προσφέρεται για οικογενειακό τουρισμό.

Κατάλευκα εξοχικά σπίτια με μεγάλες ολάνθιστες αυλές απλώνονται μέχρι τους πρόποδες του λόφου πάνω από την παραλία.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα γραφικά παραθαλάσσια εκκλησάκια, του Αγίου Χαραλάμπους στο πλάτωμα της κορυφής ενός βράχου που αναδύεται από τη θάλασσα, των Αγίων Κάρπου και Παπύλου (1815) και της Αγίας Παρασκευής που δεσπόζει πάνω στον ψηλό θαλασσοδαρμένο βράχο δίπλα στην παραλία, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα καταπληκτικής ομορφιάς.

Η οργανωμένη γραφική παραλία του Βλυχού με γκρίζα και κοκκινωπά μικρά βότσαλα και πεντακάθαρα νερά, κατάλληλη και για μικρά παιδιά, είναι μια από τις ωραιότερες και δημοφιλεστερες παραλίες του νησιού.
Στο Βλυχό υπάρχουν θαυμάσιες γραφικές παραθαλάσσιες ταβέρνες, με φρέσκο ψάρι και παραδοσιακά φαγητά, καθως και αναψυκτήρια για καφέ και ποτό.

Μετά το λιμανάκι του Βλυχού, βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Πλάκες Βλυχού, μια πολύ όμορφη και πλήρως οργανωμένη παραλία με πεντακάθαρα γαλανά νερά.
Λίγα μόλις μέτρα από τη θάλασσα υπάρχει πολύ καλό ξενοδοχείο με bar και εστιατόριο, όπου μπορείτε να απολαύσετε δροσιστικούς χυμούς και εξαιρετικές γεύσεις.

Φεύγοντας από το Βλυχό, μετά από 20 λεπτά πεζοπορίας και αφού συναντήσουμε μία γέφυρα του 17ου αιώνα μοναδικής ομορφιάς, φτάνουμε στην παραθαλάσσια περιοχή του Παλαμιδά, μία όμορφη παραλία με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι.
Εκεί βρίσκεται το Αρχοντικό του Βούλγαρη και το σπίτι στο οποίο κατοικούσε σύμφωνα με την ιστορία ο Καπουδάν Πασάς.
Κοντά στην παραλία του Παλαμίδα υπάρχει καρνάγιο για την επισκευή και συντήρηση μικρών και μεγάλων σκαφών.
Λίγο πιο πέρα, μετά τον κοφτό βράχο «Ζαστάνι», η ερημική παραλία του Αγίου Κυπριανού, με πρασινογάλαζα νερά και το εκκλησάκι του Αγίου Κυπριανού.

Μετά τον Παλαμίδα βρίσκεται ο Μώλος, ένας κλειστός και αρκετά ήσυχος, βραχώδης όρμος, με μεγάλη και όμορφη παραλία με βότσαλα.
Εδώ, στο κέντρο της παραλίας, βρίσκεται το παλιό σπίτι του Χαραμή και τα γραφικά σπιτάκια της περιοχής κατά μήκος της παραλίας που απέχει από την Πόλη της Ύδρας περίπου 70 λεπτά με τα πόδια.
Στην εποχή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, λειτουργούσε σαν ναύσταθμος των πλοίων της επαναστατημένης Ύδρας.

Στη συνέχεια, λίγο πιο πέρα από το Μώλο, βρίσκεται μια πευκόφυτη περιοχή, το Καουμίθι, που έχει μία μη οργανωμένη παραλία με χοντρή άμμο.
Λίγο πιο πέρα βρίσκεται η παραλία «Μπαλή» ή «Πηγαδάκια» με μικρά βοτσαλάκια, ζεστά νερά που σχηματίζει ένα μικρό λιμανάκι.
Λίγα μέτρα από τη θάλασσα υπάρχει αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.

Tο Μπίστι είναι ο νοτιότερος όρμος του νησιού και περιβάλλεται από ψηλά βράχια.

Είναι οργανωμένη παραλία και προσφέρεται για θαλάσσια παιχνίδια, μακροβούτια από τα βράχια και ψαροντούφεκο, δίπλα σε κατάφυτο πευκοδάσος, στο οποίο υπάρχει άλλη μία αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.

Επόμενη παραλία, κοντά στο ακρωτήριο Μπίστι, στη δυτική ακτή του νησιού, είναι η πανέμορφη παραλία του Αγίου Γεωργίου, ήσυχη και χωρίς οργάνωση, που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πευκόφυτους λόφους.
Στους βράχους πάνω από την παραλία δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου.

Περνώντας από την νοτιοδυτική άκρη του νησιού συναντάμε τις περιοχές «Παούκι», «Φίχθι» και φτάνουμε στον όρμο του Αγίου Νικολάου.

Οργανωμένη παραλία με ψιλά βότσαλα και διάφανα κρυστάλλινα νερά, στο μυχό του κόλπου, με πλαγιές κατάφυτες από πεύκα και κατάλληλη για υποβρύχιο ψάρεμα.
Υπάρχουν ψάθινες ομπρέλες και ξαπλώστρες με μικρά τραπεζάκια, καντίνα με αναψυκτικά και πρόχειρο φαγητό και σε μικρή απόσταση από την ακτή υπάρχουν πεύκα, που χαρίζουν ίσκιο και δροσιά.

Σε κάποιο σημείο υπάρχει λίγη άμμος για να παίξουν μικρά παιδιά.
Ψηλά βρίσκεται το κάτασπρο εκκλησάκι του «Αγίου Νικολάου» και πιο δίπλα βρίσκεται η Μυκηναϊκή-Πρωτοελλαδική εγκατάσταση, ένα αρχαίο έργο ύδρευσης, το πιο παλιό ίσως στην Ελλάδα.

Συνεχίζοντας και προσπερνώντας το ακρωτήριο του «Αγίου Κωνσταντίνου», ακριβώς κάτω από το Βουνό Γερακίνα, προχωράμε προς την νότια πλευρά της Ύδρας.
Εδώ ξεπροβάλλουν μπροστά μας απότομες ακτές από τα βουνά της περιοχής «Ζόγιερι» μέχρι να φθάσουμε στο ακρωτήριο του «Αγίου Ιωάννη».

Μετά η μορφολογία της περιοχής αλλάζει, το θαλασσινό τοπίο ηρεμεί και εμπρός μας ξεπροβάλλει η πανέμορφη περιοχή της «Νησίζας».

Η «Νησίζα» είναι ένα πευκόφυτο κομμάτι γης που εισχωρεί στην πράσινο-μπλε θάλασσα, το ενώνει μια λωρίδα στεριά και διαθέτει δύο πανέμορφες παραλίες με βότσαλο…

Λίγο πιο πέρα στα ανατολικά συναντάμε τη Νίσιζα, μία πανέμορφη περιοχή με δύο βοτσαλωτές παραλίες, χωρίς οργάνωση, σε όρμο που περιβάλλεται από πεύκα, εκεί που ήταν κάποτε το επίνειο του αρχαίου οικισμού της Επισκοπής.

Μετά τη Νίσιζα βρίσκεται το Κλιμάκι, κάτω από τα βουνά «Ερως» και «Πύργος», μία μεγάλη παραλία χωρίς οργάνωση με βότσαλα και κρυστάλλινα νερά, με αρκετές εξοχικές κατοικίες και ξωκλήσια (Άγιοι Ταξιάρχες).

Μετά τη Σπηλιά της Φώκιας, το ακρωτήρι «Χούντα του Ρήγα», τον όμορφο «όρμο του Ρήγα» και το ακρωτήριο «Τσιγκάρι» βρισκόμαστε στην πιο όμορφη παραλία της νότιας ακτής του νησιού, τη Λιμνιώνιζα, μία παραλία με βότσαλα, χωρίς οργάνωση, που προσφέρεται για υποβρύχιο ψάρεμα.
Δίπλα της η λιγότερο γνωστή παραλία «Καραλή». Στο νησάκι που βρίσκεται στην παραλία της Λιμνιώνιζας έχουν βρεθεί ίχνη από την Πρωτοελλαδική εποχή.

Ολοκληρώνοντας τον περίπλου του νησιού, περνάμε από τις απόκρημνες νοτιοανατολικές, που γίνονται πιο άγριες και πιο απότομες με αρχή τη «Χούντα Ζέζα».
Περνάμε από την περιοχή «Πιόθι», την περιοχή «Πεντεβόλια» στον όρμο Αυλάκι, τον όρμο «Ζωγκού» και στο τέλος φθάνουμε στο ακρωτήρι της Ζούβρας.

Αριστερά από το ακρωτήριο της Ζούβρας κατευθυνόμαστε βόρεια και συναντάμε τον όρμο της «Ζωοδόχου Πηγής» και την περιοχή του «Νερού» που εδώ και πολλές χιλιετίες σταλάζει μέσα σε ένα βράχο νερό δίνοντας την ονομασία στην περιοχή.
Στο ύψωμα βρίσκεται το κάτασπρο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και στον απότομο βράχο του «Νερού» τα ερείπια μια αρχαίας εγκατάστασης.

Περνώντας τον Κάβο «Χούντα Ντόσα» και τον Κάβο «Μπρετίστα» φθάνουμε στον όρμο της «Λέδεζας», το επίνειο της «Ζούρβας» που από εκεί ξεκινά η ανάβαση προς την Ιερά Μονή του «Γενέσιου της Θεοτόκου».

Συνεχίζοντας φθάνουμε στην περιοχή «Καστέβα», που σχηματίζει δύο θαλάσσιους κόλπους, ένα, τον μεγαλύτερο, στη δυτική πλευρά και ένα άλλο μικρότερο στην ανατολική.
Ακολουθεί η περιοχή της «Μαρούλεζας» ονομαστή για τις φασκομηλιές της και στη συνέχεια το «Κρίταμι», ένα φυσικό λιμανάκι στο οποίο βγαίνει το αρωματικό φυτό κρίταμι.

Στη συνέχεια φθάνουμε στον τελευταίο όρμο, πριν από το λιμάνι της Ύδρας, στο Μανδράκι το παλιό πολεμικό λιμάνι του νησιού, που η εισοδός του φυλαγόταν παλιά από δύο μικρά κάστρα που ήταν γεμάτα με κανόνια.

Στο Μανδράκι υπάρχει πολύ όμορφη αμμουδιά, η μοναδική στην Ύδρα χωρίς βότσαλα, που βρίσκεται 20 περίπου λεπτά από το λιμάνι της Ύδρας και μπορείτε να φθάσετε σε αυτό είτε περπατώντας, είτε με θαλάσσια μέσα από το λιμάνι.

Τέλος, μεταξύ της περιοχής Μαντράκι και του λιμανιού της Ύδρας υπάρχει η περιοχή «Καμαρίτσα», τοποθεσία «Ποδαράκι του Χριστού», η περιοχή «Γούρνα» και στη συνέχεια φθάνουμε στο φάρο που βρίσκεται στο λιμάνι της Ύδρας.

Ακαδημία Εμποροπλοιάρχων Ύδρας
Η Σχολή Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού Ύδρας αποτελεί σήμερα ένα ζωντανό ιστορικό-ναυτικό μνημείο και μια χειροπιαστή έκφραση της ναυτικής μας συνέχειας.

Το 1749 ιδρύθηκε στην Ύδρα το σχολείο του Αγίου Βασιλείου στο περίβολο του ομώνυμου ναού, το οποίο από το 1800 περίπου λειτούργησε ως Ναυτική Σχολή της Ύδρας με πρωτοβουλία της Δημογεροντίας του νησιού, με την ονομασία «Η Ναυτική της Ύδρας Σχολή».

Στα προεπαναστατικά χρόνια στη Ναυτική Σχολή της Ύδρας ξένοι δάσκαλοι, Ιταλοί και Πορτογάλοι δίδασκαν την ναυτική θεωρία, την ναυτική τέχνη και ξένες γλώσσες (Ιταλική, Γαλλική, Ισπανική).

Ο Φελίτσε Καζέρτα από το Παλέρμο της Σικελίας, ήταν ναυτοδιδάσκαλος και δίδαξε στην Σχολή της Ύδρας από το 1817 μέχρι το 1821. Το 1821 αγωνίστηκε σε Υδραϊκό πλοίο για την ελευθερία του Έθνους.

Διδάσκαλος της Ιταλικής στη Σχολή ήταν ο διδάκτωρ της νομικής Ιωσήφ Κιαππέ, ο οποίος στην αρχή της επαναστάσεως ήταν γραμματεύς του Αναστασίου Τασμαδού και από τα μέσα του 1821 και καθ’ όλη την διάρκεια της επαναστάσεως, γραμματεύς της κοινότητας και εκδότης του «Φίλου του Νόμου» και της «Abeille Grecque».

Από το 1837, το νεοσύστατο κράτος έστελνε στην Ύδρα, την Σύρο και το Ναύπλιο ναυτοδιδασκάλους για να διδάξουν ναυτικά μαθήματα και από το 1867 στα σχολεία Ύδρας, Σύρου, Σπετσών, Αργοστολιού, προστέθηκε ειδικός διδάσκαλος για τα ναυτικά μαθήματα και από τότε χαρακτηρίζονται Ναυτικά Σχολεία. Το 1927 λειτούργησε στην Ύδρα ιδιωτική Ναυτική Σχολή με την φροντίδα του Σωματείου «Ενώσεως των Ναυτικών Ύδρας».

Το 1930 με το νόμο 4511 ιδρύθηκε από το κράτος η Σχολή Εμπορικής Ναυτιλίας Ύδρας που από το 1979 με ΠΣ 9/8-1-79 ανήκει στη βαθμίδα της Ανώτερης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης.

Από το 1930 η Σχολή στεγάζεται στο σημερινό κτίριο που άνηκε στους Υδραίους καραβοκύρηδες Αναστάσιο Τσαμαδό και Αθανάσιο Κουλούρα και έχει παραχωρηθεί στο Δημόσιο αποκλειστικά για την λειτουργία της Σχολής.
Το κτίριο αυτό κτίστηκε κατά την χρονική περίοδο 1780 – 1810.

Στα χρόνια της Γερμανοιταλικής κατοχής το κτίριο είχε επιταχθεί από τους Ιταλούς για την εγκατάσταση του στρατηγείου τους (κομαντατούρ) και η Σχολή λειτουργούσε στην Αθήνα, στα γραφεία της ενώσεως εφοπλιστών και αργότερα στη Καστέλλα μέχρι το 1949.

Την 1η Νοεμβρίου 1949, οι δύο πρώτες τάξεις «επαναπατρίσθηκαν» στην Ύδρα όπου η Σχολή λειτουργεί μέχρι και σήμερα.
Το πρώτο εκπαιδευτικό σκάφος της Σχολής ήταν το τρεχαντήρι «Άγιος Γεώργιος» του καραβοκύρη Τσιγγάρη, το δεύτερο το «Ηλέκτρα» και το τρίτο το «Ευγένιος Ευγενίδης».

Από το 1989 εφαρμόζεται ο θεσμός της εναλλασόμενης εκπαίδευσης.
Σύμφωνα με το σύστημα αυτό οι σπουδαστές μεταξύ του 1ου και 2ου, 4ου και 5ου εξαμήνων ταξιδεύουν με εμπορικά πλοία 5 – 6 και 6 – 7 μήνες αντίστοιχα, όπου εργαζόμενοι και αμειβόμενοι εφαρμόζουν στην πράξη όσα θεωρητικά έμαθαν στην Σχολή.
Η διάρκεια της φοίτησης είναι 4 χρόνια και οι σπουδαστές τελειώνοντας λαμβάνουν το δίπλωμα του τρίτου πλοιάρχου.

Με πρόσφατο νόμο καταργήθηκαν οι Ανώτερες Δημόσιες σχολές Εμπορικού Ναυτικού και στην θέση τους ιδρύθηκαν σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα οι Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού που ανήκουν στην βαθμίδα της Ανώτερης τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Αρχοντικά
Τα Αρχοντικά στην Ύδρα είναι τριώροφα και τετραώροφα επιβλητικά και ταυτόχρονα λιτά κτίσματα, στενά συνδεδεμένα με την ένδοξη ιστορία της Ύδρας.

Χτίστηκαν στα τέλη του 18ου με αρχές του 19ου αιώνα, εποχή οικονομικής ευμάρειας για το νησί χάρη στο εμπόριο και στη ναυτιλία, και φέρουν στοιχεία γενοβέζικης αρχιτεκτονικής.
Οι πλούσιοι πλοιοκτήτες, έχοντας ταξιδέψει πολύ, θέλησαν «να εισαγάγουν στην Υδρα τα χαρακτηριστικά μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ώστε να ενταχθούν κι εκείνοι στον τρόπο ζωής της δυτικής μεγαλοαστικής κοινωνίας, όπως γράφει ο Γιώργος Προκοπίου στη μελέτη του «Η αρχιτεκτονική των Αρχοντικών της Υδρας».

Στην Ανατολική πλευρά του λιμανιού μπορείτε να δείτε το Αρχοντικό του Λαζάρου Τσαμαδού, τη σημερινή Σχολή Εμποροπλοιάρχων, που κρατάει ζωντανή τη ναυτική παράδοση της Υδρας και το Αρχοντικό του Κριεζή, όπου στεγάζεται σήμερα το Γηροκομείο.

Πάνω από την προκυμαία δεσπόζει η ιστορική οικία του Λάζαρου Κουντουριώτη, που λειτουργεί σήμερα ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.
Χτισμένη σε σχήμα Π, βαμμένη με φυσική ώχρα και επιπλωμένη με τον «καλό οντά» στα βορειοανατολικά, μας επιδεικνύει το δωμάτιο όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο του ο Λάζαρος Κουντουριώτης και άλλα ενδιαφέροντα δωμάτια, όπως το εικονοστάσι δίπλα στην είσοδο κι εκείνο για το κάπνισμα του ναργιλέ.

Στη Δυτική πλευρά της πόλης μπορείτε να δείτε το ιστορικό Αρχοντικό του Φραγκίσκου Βούλγαρη, ένα από τα σημαντικά Αρχοντικά του 1800, στο οποίο σήμερα στεγάζεται η Villa Hydrea.
Έχει ανατολίτικα στοιχεία, όπως τα ξυλόγλυπτα ταβάνια σε ρυθμό οθωμανικού ροκοκό. Ξεχωρίζουν, επίσης, η μαρμάρινη κρήνη στην αίθουσα χορού με το πατάρι για τους μουσικούς και οι ελαιογραφίες ναυτικών θεμάτων.
Το Αρχοντικό πλαισιώνουν μεγάλα ξύλινα παράθυρα που βλέπουν όλο το λιμάνι, όπως και όμορφες βεράντες.

Στη Δυτική πλευρά της πόλης μπορείτε να δείτε το τετραώροφο Αρχοντικό του Τομπάζη σε ιταλικό ύφος, που έχτισαν ο Μανώλης Τομπάζης και η σύζυγός του Ξανθή Σαχίνη και που ανήκει ήδη από το 1936 στη Σχολή Καλών Τεχνών και λειτουργεί σαν παράτημα της.
Σήμερα τα δωμάτιά του λειτουργούν ως ξενώνες για εκκολαπτόμενους καλλιτέχνες που έρχονται να παλέψουν με τα χρώματα και τους μαγικούς όγκους της Υδρας.
Οι σκεπές και οι ξύλινες πόρτες στο εσωτερικό είναι καινούργιες και το σαλόνι του επάνω ορόφου με τις μαλτεζόπετρες στο δάπεδο θεωρείται το πιο αυθεντικό του δωμάτιο.
Στο ταβάνι έχουν διασωθεί οι τέσσερις γωνίες και ο κεντρικός ρόδακας. Οι σκεπαστές του λότζιες είναι μοναδικές.

Πίσω από τα Αρχοντικά του Βούλγαρη και του Τομπάζη, πάνω στο λόφο με οχυρωματικό χαρακτήρα ανάμεσα στα πεύκα και καταπληκτική θέα, στέκει το Αρχοντικό που έχτισε ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ένας από τους μεγαλύτερους πλοιοκτήτες της Υδρας και ενεργός πολιτικός κατά την Επανάσταση.
Αργότερα το κληρονόμησε ο εγγονός του Παύλος Κουντουριώτης, ναύαρχος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Καθένα από τα παράθυρά του, αν ανοίξει, καδράρει τέλεια το τοπίο, σαν έργο τέχνης που άλλοτε απεικονίζει τη θάλασσα και άλλοτε τον γραφικό οικισμό.
Σήμερα λειτουργεί σαν Μουσείο της νεότερης ιστορίας της Ύδρας.

Στην ίδια περιοχή βρίσκονται και τα Αρχοντικά του Βότση και του Οικονόμου κι άλλα παλιά Αρχοντικά κάποιων ακόμη ιστορικών προσώπων που μετατρέποντας τα εμπορικά καράβια τους σε πολεμικά έχασαν μεγάλες περιουσίες και ταύτισαν το όνομά τους με την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Οι κάτοικοι του νησιού το οποίο μέχρι τότε χαρακτήριζαν οι ασβεστωμένες ταράτσες, γρήγορα αντέγραψαν τις τετράρριχτες σκεπές των μεγάλων αυτών σπιτιών κι έτσι η πόλη της Ύδρας πήρε τη γνωστή ομοιόμορφη εικόνα της.

«Αν αρχίσεις να παρατηρείς τις λεπτομέρειες, η Υδρα είναι ανεξάντλητη», λέει ο εικαστικός Δημήτρης Αντωνίτσης καθώς μπαίνουμε σ’ ένα από τα παλιά Αρχοντικά των Κριεζήδων, μικρότερο σε κλίμακα αλλά πολύ ξεχωριστό για το σεβασμό με τον οποίο το έχει προσεγγίσει ο σημαντικός Αμερικανός καλλιτέχνης Brice Marden (σημερινός ιδιοκτήτης του).
Τα τραβηχτά γύψινα γύρω από πόρτες και παράθυρα, τα δάπεδα με τα οχτάγωνα κεραμικά πλακάκια, οι ξύλινες μουσάντρες, ακόμη και το χειροποίητο πορτάκι στο παλιό κοτέτσι έχουν συντηρηθεί με συγκινητική σχεδόν επιμέλεια.

Δυτικά της πόλης, έξω από το οικισμό, βρίσκεται επίσης το Αρχοντικό του Μπουντούρη, που διαθέτει κήπο και ιδιόκτητο εκκλησάκι.

Στη συνοικία Καλά Πηγάδια υπάρχει το Αρχοντικό του Γκορογιάννη, στο οποίο υπάρχει χαρακτηριστικό σαλόνι μακεδονικού τύπου.

Κάπου εδώ ολοκληρώσαμε την περιήγηση μας στην Ύδρα και όσο αναλυτική και να ήταν ,είναι σίγουρο ότι τώρα την γνωρίσατε καλύτερα και την επόμενη φορά που θα πάτε θα την δείτε και θα την ζήσετε καλύτερα και διαφορετικά .

Σημείωση.
Όλες οι πληροφορίες είναι μέσα από έγκυρα μέσα Ενημέρωσης .
Συντακτική Ομάδα .

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: