ΛΙΜΝΑΙΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΣΠΗΛΙΟ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

%ce%b4%ce%b9%cf%83%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%b9%cf%8c

Οι λιμναίοι οικισμοί αποτελούν μία ιδιαίτερη μορφή κατοίκησης είτε στα προϊστορικά χρόνια είτε σε πιο πρόσφατες περιπτώσεις. Το υγρό στοιχείο είναι κάτι που προσέλκυε τον άνθρωπο τόσο, ώστε να χτίζει τις κατοικίες ακόμα και μέσα στο νερό. Οι λόγοι που μπορεί να τους οδηγούσαν εκεί, αρχικά πρέπει να είχαν σχέση με τη τροφή και έπειτα με την ασφάλεια από εισβολείς και άγρια ζώα.

Ένας τέτοιος λιμναίος οικισμός βρίσκεται στο Δισπηλιό της Καστοριάς και μας αποδεικνύει, ότι η περιοχή κατοικούνταν ήδη από τη νεολιθική περίοδο. Πιο συγκεκριμένα βρίσκεται έξω από τη Καστοριά στη θέση Νησί. Ανακαλύφθηκε το 1932 τυχαία, αφού είχε κατέβει η στάθμη του νερού της λίμνης στην Καστοριά και εμφανίστηκαν υπολείμματα ξύλινων πασσάλων.

Η πρώιμη φάση του οικισμού τοποθετείται στο 5500 π.Χ., με αποτέλεσμα να θεωρείται δίκαια ένας από τους αρχαιότερους λιμναίους οικισμούς στην Ευρώπη. Ανάμεσα στα αντικείμενα που αποκαλύφθηκαν στις ανασκαφές, οι αρχαιολόγοι εντόπισαν οστέινες φλογέρες που αποδεικνύουν ότι ο προϊστορικός άνθρωπος γνώριζε από μουσική. Επίσης βρέθηκε μια ξύλινη πινακίδα που είχε εγχάρακτα στοιχεία γραφής. Χρονολογείται στο 5260 π.Χ. και ίσως αποτελεί δείγμα πρώιμης γραφής.

Για το χτίσιμο των καλυβών χρησιμοποιούσαν πασσαλόπηκτες πλατφόρμες που αποτελούσαν το σκελετό για να τις στηρίξουν και το σχήμα τους ήταν κυκλικό ή ορθογώνιο. Με αυτό τον τρόπο δομής μπορούσαν, να ανυψώσουν το επίπεδο των σπιτιών, γιατί κάποια ήταν χτισμένα μέσα στη λίμνη και κάποια άλλα ανάλογα με τη στάθμη της λίμνης, που αυξομειώνονταν, ήταν άλλοτε μέσα και άλλοτε έξω. Τα ευρήματα μαρτυρούν ότι ο προϊστορικός άνθρωπος χρησιμοποιούσε κορμούς δέντρων και χορτόσκοινα για κύρια υλικά κατασκευής. Επιπλέον για την κατασκευή των οικιακών αντικειμένων χρησιμοποιούσαν λάσπη, άχυρα και οστά ζώων.

Σε αυτό το λιμναίο οικισμό υπολογίζεται ότι ζούσαν περίπου 3.000 άνθρωποι, σε μια κοινωνία οργανωμένη, όπου αποθήκευαν τις τροφές, ψάρευαν, έφτιαχναν μόνοι τους εργαλεία καθημερινής χρήσης και είχαν κατοικίδια. Ακόμη, όπως ήδη αναφέρθηκε γνώριζαν μουσική και γραφή.

Στα μέσα της 4ης χιλιετίας π.Χ. ο οικισμός μάλλον εγκαταλείφθηκε από τους περισσότερους κατοίκους για επισιτικούς λόγους και εγκαταστάθηκαν σε κοντινές ορεινές περιοχές ή σε πεδιάδες.

Από το 2000 στην περιοχή λειτουργεί υπαίθριο οικομουσείο, στους χώρους του οποίου έχει επιχειρηθεί μια πιστή αναπαράσταση του λιμναίου οικισμού. Για το σκελετό των καλυβών χρησιμοποιήθηκαν κορμοί δένδρων, για τους τοίχους κλαδιά και σχοινί ενώ από την λάσπη της λίμνης δημιουργήθηκε ο σοβάς κάθε καλύβας που την στέγη της σκεπάζουν άχυρα. Μέσα στις κατοικίες αυτού του ξεχωριστού οικισμού, υπάρχουν αντικείμενα καθημερινής χρήσης, πιστά αντίγραφα των ευρημάτων που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών. Στα εκθέματα συμπεριλαμβάνονται, επίσης, πήλινα αγγεία, όπως φιάλες, κύπελλα, φρουτιέρες και χύτρες καθώς και εργαλεία που είναι φτιαγμένα από πυριτόλιθο ή οστά.

ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ ΜΑΡΙΑ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: