Συνέντευξη με την Μαρία Ιωαννίδου στην Εκπομπή Ηθοποιός Σημαίνει Φως με τον Βασίλη Σαμαριτάκη

994590_1402735643285415_899738563_n

Η Μαρία Ιωαννίδου είναι μία από τις πιο όμορφες και γοητευτικές ηθοποιούς- χορεύτριες, του Ελληνικού θεάτρου και του Ελληνικού κινηματογράφου. Από αυτό που προκύπτει και από αυτή τη συνέντευξη η Μαρία Ιωαννίδου, είναι ένα ευαίσθητο πλάσμα με πολύ όμορφο εσωτερικό κόσμο που δε φοβάται να τσαλακωθεί, μία αιώνια έφηβος με πολύ χιούμορ που φθάνει αρκετά συχνά και στον αυτοσαρκασμό. Μιλάει για όλα χωρίς περιστροφές, για τη σχέση-γάμο με το Βαγγέλη Σειληνό, εκφράζοντας και κάποια γλυκά παραπονάκια για τη συμπεριφορά του προς εκείνη, για τον αγαπημένο της Φρέντυ Γερμανό που σημάδεψε θετικά τη ζωή της, για τις συμμετοχές της στον Ελληνικό κινηματογράφο και κάποια παραλειπόμενα από τα γυρίσματα με τη Βλαχοπούλου και με άλλους συναδέλφους της, για το Θέατρο, τις Σχολές της και το κλείσιμο της μιας, λόγω οικονομικών προβλημάτων και για πολλά άλλα. Απολαύστε την…

Βασίλης Σαμαριτάκης : Καλωσορίζω μία από τις πιο όμορφες και χαριτωμένες ηθοποιούς-χορεύτριες του ελληνικού κινηματογράφου και του ελληνικού θεάτρου, τη Μαρία Ιωαννίδου. Καλησπέρα κυρία Ιωαννίδου, καλωσορίσατε στην εκπομπή Ηθοποιός σημαίνει φως και στο περιοδικό faretra..

Μαρία Ιωαννίδου : Καλησπέρα σας, ευχαριστώ πολύ για τα ωραία σας λόγια, δεν είπατε μόνο ότι είμαι ακόμα και πολύ νέα, χα χα χα…

Β.Σ. : Βέβαια, πολύ νέα και πολύ όμορφη, παράλειψή μου, συγγνώμη, χα χα χα….

Μ. Ι. : Χα χα χα ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!

Β.Σ. : Περιμένει πολύς κόσμος να σας ακούσει, κυρίως από φανς του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου….

Μ. Ι. : Ναι πραγματικά αυτές οι ταινίες έχουν μείνει στην κουλτούρα του ελληνικού κινηματογράφου και έχουν αφήσει παρακαταθήκη στις οποίες πατάνε οι νεότεροι και κάνουν νέες ταινίες κ.τ.λ. Αλλά αυτές οι ταινίες έχουν γίνει πια κλασικές.

Β.Σ. : Εσείς είσθε μία από τις πιο αγαπημένες ηθοποιούς λόγω και το χαρακτήρα που υποδυθήκατε… αν και αυτό είναι και καλό και κακό…

Μ. Ι. : Ναι είναι και κακό, γιατί κάποια στιγμή αυτός ο ανάλαφρος χαρακτήρας με την τσίχλα, με καπέλωσε, γιατί εγώ στη συνέχεια έκανα και άλλα πράγματα και διαφορετικά και πιο ας το πούμε έτσι, σοβαρά και κωμωδία αλλά και άλλα και κάποιοι έμειναν κολλημένοι εκεί στην τσίχλα…

Β.Σ. : Γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ απόψε να τα ξεκαθαρίσουμε όλα αυτά και να τα πιάσουμε και από την αρχή… Παιδικά χρόνια… Γεννηθήκατε που;

Μ. Ι. : Γεννήθηκα στην Αθήνα, στη Δεινοκράτους, στο Κολωνάκι, στο σπίτι της γιαγιάς, μέναμε όλοι μαζί. Είχα μία πολύ όμορφη γιαγιά και πολύ προχωρημένη. Στη συνέχεια, ανεβήκαμε στον Παράδεισο στο Μαρούσι, στα έξι μου, επειδή ο πατέρας μου είχε μία σοβαρή ενασχόληση, ήταν ζωγράφος, είχε βγάλει τη Σχολή Καλών Τεχνών, με καθηγητή τον Παρθένη και ήθελε κάτι διαφορετικό από το Κολωνάκι, να τον εμπνέει, η φύση, τα χρώματα και έτσι αγόρασαν ένα κτήμα, έκτισαν ένα σπίτι και τώρα μένω εκεί πέρα.

Β. Σ.: Ήταν και είναι ακόμα πολύ όμορφα στον Παράδεισο Αμαρουσίου…

Μ. Ι. : Βέβαια είναι πολύ όμορφα. Από τότε, έκανα χορό, και πιο μπροστά στα 5 μου. Ξεκίνησα τις πιρουέτες. Πολύ θέατρο, το πρώτο μου ήταν με Λαμπέτη, Χορν, «Ο αριστοκρατικός δρόμος». Μπήκα στο ελληνικό χορόδραμα της Ραλλού Μάνου και έκανα από τότε παραστάσεις. Δηλαδή πολύ τέχνη, πολύ χορό…

Β.Σ.: Να πούμε και για τη Δραματική Σχολή;

Μ. Ι. : Βεβαίως, ήμουν αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Μιχαηλίδη και Αρώνη, με κύριο καθηγητή το Λεωνίδα Τριβιζά και μπήκα αμέσως στο θέατρο…

Β.Σ. : Είχατε τη Μαίρη Αρώνη δασκάλα;

Μ. Ι. : Βεβαίως, είδατε ξεχνώ τα πιο σημαντικά… Είχα δασκάλα τη Μαίρη Αρώνη, στην κωμωδία…

Β.Σ. : Πολύ σημαντικό αυτό…

Μ. Ι. : Βέβαια πολύ σημαντικό… επειδή εγώ είχα έφεση στην κωμωδία, αυτά τα μαθήματα ήταν πολύ χρήσιμα για μένα… και μετά από αυτό και πριν από αυτό εγώ έπαιζα στο θέατρο, είχαμε κάνει ήδη ζευγάρι με το Σειληνό, Σειληνός-Ιωαννίδου, προηγουμένως βέβαια, γιατί θα πούμε πολλά προηγουμένως, είχα γνωρίσει το μεγάλο Χατζηδάκι, το Θεοδωράκη, χόρεψα ως μικρή βέβαια, στο τραγούδι του Νεκρού Αδερφού, στον Ορφέα από τον Άδη του Χατζηδάκι, γνώρισα όλες αυτές τις μεγάλες φυσιογνωμίες… ζούσα ένα όνειρο, πετούσα στα σύννεφα…

Β.Σ. : Αυτό λοιπόν λέω εγώ δίκοπο μαχαίρι, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση μας κάνει γνωστούς εμάς τους ηθοποιούς στο ευρύ κοινό, αλλά πολλές φορές κολλάνε και ετικέτες που πολλές φορές είναι άδικες…

Μ. Ι. : Όντως κολλούν εύκολα ετικέτες, έτσι έγινε και με μένα… και έχω δουλέψει με όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους και άλλα πολλά που αρκετά θα αφήσουμε γιατί αυτά χρειάζονται ολόκληρη βιογραφία, την οποία γράφω κιόλας, αλλά θα μιλήσουμε αργότερα γι’ αυτό… ε και στην πορεία κάναμε το γνωστό χορευτικό ζευγάρι με το Σειληνό, Σειληνός-Ιωαννίδου, κάναμε τις ταινίες, όλες αυτές που είπαμε, με την τσίχλα κ.τ.λ. με όλα αυτά τα αστέρια Λάσκαρη, Καραγιάννη…

Β. Σ. : Ρένα Βλαχοπούλου, την πολυαγαπημένη…

Μ. Ι. : Ναι βέβαια, με τη Βλαχοπούλου πολύ αγαπημένη, η οποία και εκτός πλατό με βαρούσε, μου έδινε καρπαζιές, γατί τη νευρίαζα, χα χα χα…

Β.Σ. : Χα χα χα ήσαστε το μικρό γι’ αυτό….

Μ. Ι. : Ναι εγώ ήμουν πολύ μικρή, όλοι οι άλλοι είχαν κάνει το όνομά τους… με το που μπήκα εγώ, με τον Φίνο έκανα μόνο τρεις ταινίες και συνολικά δέκα…

Β.Σ. : Ααα….

Μ. Ι. : Όλοι α μου λένε… αυτή είναι η αλήθεια έχω κάνει μόνο δέκα ταινίες και φαίνεται ότι έχω κάνει σαράντα… κοιτάξτε το 1987 τέλειωσε αυτό που λέμε κλασικός ελληνικός κινηματογράφος και μου λέει ο Δαλιανίδης που τον είχα και δάσκαλο στα μιούζικαλ, μου είπε κρίμα κοριτσάκι, ήσουν πολύ καλή στις ταινίες και θα έκανες μεγάλη καριέρα, παρόλ’ αυτά εγώ έκανα την καριέρα ακόμα και με την τσίχλα… Νέοι ηθοποιοί μας κάνουν στις δραματικές σχολές…

Β. Σ. : Το ξέρω καλά, κι εγώ ο ίδιος σας κάνω… χα χα χα!!!

Μ. Ι. : Χα χα χα… Ήταν ευλογημένες στιγμές, πέρασα πολύ ωραίες στιγμές με τη Ρένα Βλαχοπούλου, πολύ συχνά θύμωνε μαζί μου… κοιτάξτε δεν ήμουνα χαζή φυσικά όπως πολύ εύκολα βγάζουν συμπέρασμα για τις ξανθές χα χα χα…

Β. Σ.: Όχι βέβαια, απλά είχατε και την αφέλεια της μικρής ηλικίας, 15 χρονών ήσαστε…

Μ. Ι. : Ναι ήμουν πολύ μικρή, 16, 17, 18 έκανα τις ταινίες, με τη Λαμπέτη ακόμα πιο μικρή, στα 6, στο Εθνικό θέατρο στα 17, με το ελληνικό χορόδραμα, Βαλάκου, Τζόγιας, με πολύ σημαντικούς ηθοποιούς, στο «Ρόδο χωρίς αγκάθι», έτσι έλεγαν το έργο, μετά στα «Μαθήματα Γάμου» του Λέσλυ Στήβενς, εκεί έπαιζα κανονικά σαν ηθοποιός, όχι σα χορεύτρια… εγώ ήμουν και χορεύτρια και ηθοποιός… Με τη Ρένα είχαμε πολύ όμορφες στιγμές…

Β. Σ. : Είναι αλήθεια ότι η Ρένα Βλαχοπούλου αυτοσχεδίαζε συνέχεια;

Μ. Ι. : Αυτοσχεδίαζε η Ρένα συνέχεια κι εγώ πάθαινα απανωτά εμφράγματα, δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ, γιατί εγώ διάβαζα το κείμενο και αυτή έβαζε συνέχεια δικά της και δεν ήξερα πότε να ατακάρω. Η Ρένα δεν ατακάριζε, δεν έλεγε αυτά του κειμένου και κάναμε συνέχεια παύσεις και με καρπάζωνε και μου έλεγε θυμωμένη, αφού σου το έχω εξηγήσει χρυσό μου, θα ξεκινάς όταν εγώ σταματάω… χα χα χα… τι είχα πάθει με την τσίχλα…

Β.Σ.:  Χα χα χα, ωραία θα κάνω εγώ τη Βλαχοπούλου… Μπα παναθεμά σε βγάλε πια αυτή την τσίχλα…

Μ. Ι. : Όχι….

Β. Σ.: Όχι; Βρε φτύσε την τσίχλα… που είναι; Την έφτυσες;

Μ. Ι. :  Όχι, την κατάπια!!!

Β.Σ.: Τι την έκαμες; Την κατάπιες; Ορίστε, ορίστε βρε γυναίκα που βρήκες να παντρευτείς, τι ζωή Χριστέ μου… χα χα χα

Μ. Ι. :  Χα χα χα, ναι και άλλες πολλές ατάκες με τη Ρένα, με τον Παράβα… θέλω άντρααα, τι θες μωρή; Άντρααα, χα χα χα. Τώρα ακόμα οι νέοι ηθοποιοί μας κάνουν…

Β. Σ. : Βέβαια και με την τηλεόραση, κάνετε μία δεύτερη καριέρα…

Μ. Ι. : Ναι αυτό είναι αλήθεια, αν κι εγώ έχω προσπαθήσει να ξεκολλήσω από αυτό εδώ και τέσσερα χρόνια, παίζω κλασικά έργα, δύο χρόνια τώρα στον οίκο ευγηρίας του Κορρέ, όπου παίζω μία σαραντάρα που θυμίζει το χαρακτήρα ,με την τσίχλα αλλά και μία ογδοντάχρονη…

Β. Σ.: Ναι είδα την παράσταση και πραγματικά στο ρόλο της γριάς ήσαστε αγνώριστη, η σαραντάρα θύμιζε το χαρακτήρα με την τσίχλα, αλλά στο ρόλο της γριάς, κόντρα ρόλος, ήσασταν πολύ καλή.

Μ. Ι. : Ευχαριστώ πολύ. Πραγματικά πολλοί δε με αναγνώριζαν. Έκανα λοιπόν αυτό δύο χρόνια, μετά στην Παναγία των Παρισίων, έκανα μια γριά μάγισσα, τη μάνα της Κορινθίου. Τώρα αυτούς τους ρόλους κυνηγάω, τα άλλα τα έχω χορτάσει. Έχω βέβαια και τη Σχολή…

Β.Σ.: Βέβαια και τη Σχολή, να μιλήσουμε και γι’ αυτή. Ξεπεράσατε κάποια προβλήματα που είχατε;

Μ. Ι. : Δυστυχώς όχι. Αυτά είναι τριάμισι χρόνια, που ισχύουν γιατί αφορά χρήματα… Δεν είναι μόνο ότι στενοχωρήθηκα ότι μου έκλεισαν τη Σχολή, αλλά ότι συνεχίζω και πληρώνω χρέη που δημιούργησαν άλλοι…

Β. Σ. : Ένα λεπτό μου λέτε τώρα ότι σας έκλεισαν τη Σχολή και την ξανανοίξατε;

Μ. Ι. : Όχι δεν την ξανάνοιξα ποτέ. Πέρυσι έγινε αυτό. Έγινε ένα μπάχαλο εκεί μέσα και αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα. Ήταν μία προσβολή για μένα να συμβεί αυτό, οι άνθρωποι που εμπιστεύτηκα και συνεργάστηκα, έφαγαν τα χρήματα και δημιούργησαν και επιπλέον χρέη τα οποία πληρώνω εγώ. Και είμαι και πολύ πληγωμένη, γιατί αυτή η Σχολή ήταν το αρχοντικό μου, το παλάτι μου, ήταν η φωλιά μου, το όνειρό μου, μία πολύ όμορφη, πολύ ακριβή, αμπιγέ Σχολή, που είχα τάξει στο Φρέντυ ότι θα κάνω μία τέτοια σχολή. Μία πολύ ακριβή αμπιγέ Σχολή που έφτιαξα με τα λεφτά που μου άφησε ο Φρέντυ ακριβώς για αυτό το σκοπό, γιατί πίστευε σε μένα, ότι το είχα να διδάξω μικρά παιδιά. Έτσι έφτιαξα δύο Σχολές και μου έκλεισαν τη μία.

Β.Σ. : Άρα σας έμεινε η μία Σχολή.

Μ. Ι.: Ναι στη λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Κομνηνών και είναι ένα φυτώριο.

Β. Σ. : Σχολή χορού έτσι; Όχι Δραματική;

Μ. Ι. : Σχολή χορού, από όπου έχω βγάλει δέκα χορεύτριες δασκάλες χορού, που παρόλο που βγάλανε και πανεπιστήμια κ.τ.λ. βιοπορίζονται τελικά από το χορό…

Β. Σ. : Πολύ σημαντικό αυτό στις μέρες μας…

Μ. Ι. : Βέβαια. Χθες κάναμε μία πολύ όμορφη παράσταση, στο φεστιβάλ της Γιούλη Ηλιοπούλου για Νέους, στο θέατρό της, με την οποία συνεργαζόμαστε και είμαι πολύ περήφανη για την παράσταση που δώσανε τα παιδιά μου, χορογράφησα κι εγώ και οι δασκάλες μου. Τώρα έχουμε το κλείσιμο της χρονιάς και θα κάνουμε ένα Latin party. Γιατί τα παιδιά μου μέσα στη σχολή κάνουν διάφορους χορούς…

Β. Σ. : Αυτό το παιδιά μου το καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είμαι και δάσκαλος και τους μαθητές μου τους νιώθω σαν παιδιά μου, παιδιά μου…

Μ. Ι. :  Είδατε; Έτσι είναι. 18 χρόνια διευθύνω τις σχολές και τα αναλαμβάνω από τα 5 τους και τα φθάνω στα 18 και βάλε. Και είμαι πολύ περήφανη για αυτά…

Β. Σ. : Να πούμε επίσης πως δικά σας παιδιά δεν έχετε και είναι ένας λόγος παραπάνω να τα νιώθετε περισσότερο ακόμα δικά σας παιδιά…

Μ. Ι. : Βέβαια, εγώ δεν έχω κάνει παιδιά και νιώθω σα μητέρα τους. Νιώθω σαν οικογένεια τους και τους γονείς τους, τους συγχαίρω πραγματικά τους ονομάζω αιμοδότες, μέσα σε τόσο δύσκολες εποχές να πληρώνουν ένα είδος πια πολυτελείας, όπως είναι ο χορός, μία από τις πιο σημαντικές τέχνες. Τα παιδιά αυτά είναι πολύ ιδιαίτερα και σημαντικά και όπως τους λέω εγώ, είναι πολύ σημαντικό να κάνουν παρέα και να παίζουν με το Σοπέν και τον Τσαϊκόφσκι. Έχουν μία οπτική γωνιά πολύ διαφορετική, πολύ ιδιαίτερη, έχουν μία στάση και θέση ζωής τελείως διαφορετική. Το θέατρο στο οποίο σας είπα ότι έδωσαν παράσταση τα παιδιά μου, είναι πολύ γνωστό, λέγεται Θέατρο Ακαδημίας Πλάτωνος, της Γιούλης Ηλιοπούλου και οπότε χαρήκανε και αυτά (οι μαθητές), τώρα αυτά ανοίγουν τα φτερά τους, πετάνε, ίπτανται, βρίσκονται σε απογείωση…

Β. Σ.: Προσπαθείτε καθόλου λόγω των δύσκολων συνθηκών, να τα προσγειώσετε;

Μ. Ι. :  Όχι καθόλου, γιατί να τους το κάνω αυτό; Τα παιδιά πρέπει να ζήσουν το όνειρό τους, οι πιο μεγάλες αντιλαμβάνονται τα προβλήματα και από μόνες τους, στην οικογένειά τους. Εγώ τους χαρίζω το όνειρο, όπου κι εγώ που είμαι μεγάλη, ώριμη γυναίκα πια, έχω τα όνειρά μου, θέλω να παραμυθιάζομαι. Οπότε γατί να τα δηλητηριάσω και να τους χαλάσω το όνειρο, άλλωστε αυτά τα παιδιά μέχρι να μεγαλώσουν μπορούν να το ζήσουν το όνειρο. Την προσγείωση μπορεί να τους την κάνουν σιγά σιγά και προσεχτικά οι γονείς τους.

Β.Σ.: Να μείνουμε στο χορό αλλά ας αλλάξουμε θέμα. Με το Βαγγέλη Σειληνό ήσαστε και ζευγάρι στη ζωή, παντρευτήκατε, έτσι δεν είναι;

Μ. Ι. :  Ναι ήμαστε, αλλά με πίεσε, με εκβίασε, Θεός να συγχωρέσει την ψυχή του. Εγώ ήμουν πολύ μικρή για γάμους κ.τ.λ. και δεν ήθελα, ήθελα να προχωρήσω πρώτα, αν και ήμουν μαζί του πολύ ερωτευμένη, για όνομα του Θεού, ήταν ένας κούκλος, ο Νουρέγιεφ της Ελλάδος. Αλλά ήταν πολύ νωρίς και ούτε και οι γονείς μου ήθελαν να παντρευτώ. Αλλά μου είπε ή θα με παντρευτείς, ή δε θα ξαναδουλέψεις μαζί μου, χα χα χα…

Β. Σ. : Έτσι ε; Α το συγχωρεμένο, τι να πω;

Μ. Ι. :  Ναι, ναι. Θεός να συγχωρέσει την ψυχούλα του, δεν είναι θέμα, αυτός με αγαπούσε τρελά γι’ αυτό έκανε όλο αυτό το παιχνίδι της πίεσης.

Β.Σ. : Βέβαια, ήσαστε υπέροχο ζευγάρι και στο χορό αλλά και στη ζωή!!!

Μ. Ι.: Ναι ήμαστε πολύ ωραίο ζευγάρι και στο χορό και στη ζωή. Αλλά με εκβίασε, χα χα χα….

Β. Σ. : Μετά ήρθε ο αγαπημένος Φρέντυ Γερμανός!!!

Μ. Ι. :  Ναι ο αγαπημένος Φρέντυ. Τι να πω, ο Φρέντυ ήταν ο άντρας της ζωής μου, ο άντρας μου, ο εραστής μου, ο δάσκαλός μου, αυτός που μου έδωσε τις κατευθύνσεις, που ανέβαζε το επίπεδό μου… τώρα πολλές φορές νιώθω ότι κατεβαίνει το επίπεδό μου, ο Φρέντυ δε θα άφηνε ποτέ να κατέβει το επίπεδό μου… δε θέλω προς Θεού να πω κάτι για τον τωρινό μου σύντροφο, ο οποίος είναι πολύ καλός άνθρωπος, απλά ο Φρέντυ είχε τους τρόπους και είχε και τη δύναμη…

Β. Σ. : Ε βέβαια, ο Φρέντυ Γερμανός ήταν και αυτός ένας μύθος…

Μ. Ι. : Βέβαια ήταν ένας μύθος, που γινόταν μαζί μου ανθρώπινος. Μου έκανε που λέτε μαθήματα, εγώ αγαπούσα πολύ τη λογοτεχνία, έφτασα στο σημείο να κάνω μαθήματα στο Πανεπιστήμιο… έλα δω μου έλεγε, ποια έργα έχει γράψει ο Χεμινγουαίη; Με έβαζε κάτω και μου έκανε μάθημα…

Β. Σ.: Δάσκαλος, μαθήτρια…

Μ. Ι. : Ναι, ναι. Έπειτα με ενίσχυε στην κλήση που είχα στο γράψιμο, εγώ από μικρή έγραφα, έχω γράψει ήδη ένα βιβλίο «Σουίτα 1610» και τώρα είμαι στο δεύτερο.

Β.Σ.: Τι βιβλίο ήταν το πρώτο;

Μ. Ι. : Εκείνη την περίοδο ήμουνα χαμένη εντελώς, δεν κοιμόμουνα, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αυτά που μου συνέβαιναν, περνούσα λευκές νύχτες, δεν κοιμόμουνα καθόλου και καθόμουν απέναντι από το γραφείο του Φρέντυ και έγραφα συνέχεια, πήγαινα για ύπνο στις 7, 8 το πρωί…

Β. Σ. : Ποια περίοδος ήταν αυτή;

Μ. Ι. : Ήταν το 1999. Έγραφα που λέτε ατέλειωτες ώρες και αυτό έγινε βιβλίο. Προσπαθούσα να εξαγνιστώ, για όλο αυτό που μου είχε συμβεί, παρόλο που ήταν μυθιστόρημα, έβαζα και προσωπικά μου στοιχεία. Λεγόταν «Σουίτα 1610» και μου έλεγαν όλοι, τι σουίτα ερωτική είναι αυτή; Τους έλεγα δεν είναι ερωτική σουίτα, είναι η σουίτα νούμερο 1610, στο Υγεία που νοσηλευόταν ο Φρέντυ, στη σουίτα που πέθανε…

Β.Σ. : Α μάλιστα… Τι να πω, παρόλο που είσθε πολύ γλυκιά και δίνετε ακόμα και τώρα τολμώ να πω, την αίσθηση μίας ανέμελης κοπελιάς, αλλά διαβάζοντας εδώ κάποια πράγματα για σας, καταλήγω να πω, ότι η ζωή σας έχει δώσει αρκετά χαστουκάκια…

Μ. Ι.: Η αλήθεια είναι αυτή, δεν ξέρω γιατί με πολεμάει. Έχω πει κατά καιρούς ότι η ζωή μου έχει φερθεί ως τοκογλύφος. Μου έδινε ένα και μου έπαιρνε πέντε. Βέβαια, ούτε εγώ δε θέλω να το κάνω μελό, αλλά έχασα τη μητέρα μου στα 50 της, τον πατέρα μου στα 53 του, το αδερφάκι μου στα 47, τον Φρέντυ στα 63…έλεος δηλαδή… Δεν ξέρω γιατί έπρεπε να μείνω ορφανή από όλους αυτούς που στην τελική, ήταν και οι άνθρωποι που με αγαπούσαν πραγματικά!!!

Β. Σ. : Και μάλιστα ήταν τόσο μεγάλο το σοκ από το χαμό της μητέρας σας που…

Μ. Ι. :  Έμεινα παράλυτη…

Β. Σ. : … μείνατε παράλυτη… δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν αυτό…

Μ. Ι. : Έμεινα παράλυτη με πολλούς πόνους, για έξι κοντά μήνες. Έκανε ο Σειληνός μία χορογραφία για παράλυτη, στο θέατρο Μινώα, χόρευα ακουμπώντας πάνω του. Με πήγε ο Φρέντυ στη Βιέννη γιατί η παράλυση προχωρούσε στον εγκέφαλο και θα πέθαινα. Ήταν το σοκ ισχυρό, ήμουνα διαβασμένη από το σπίτι μου, τον πατέρα μου, αλλά ήμουνα και πολύ παιδί και δε μπορούσα να το διαχειριστώ όλο αυτό. Είπε ο γιατρός, ο Αυστριακός, στο Φρέντυ, πως είναι σα να έπεσε μία βόμβα στον οργανισμό μου, που με οδηγούσε στο θάνατο…

Β. Σ.: Οι περισσότερες ασθένειες που περνάει ο κόσμος, εδώ που τα λέμε, είναι ψυχοσωματικές…

Μ. Ι. : Αυτό ακριβώς είπε και ο γιατρός, ότι ήταν ψυχοσωματικό, οπότε αυτό δε γίνεται με φάρμακα καλά. Μόνο με τη δύναμη της ζωής που είχα, γιατί παρολ’ αυτά που έχω περάσει, πιστεύω στο ροζ της ζωής, είμαι ένας χαρούμενος άνθρωπος, δεν είμαι καταθλιπτική καθόλου. Από το χαμό του Φρέντυ έχουν περάσει 16 σχεδόν χρόνια, αλλά ακόμα σαν να τον αφουγκράζομαι, με βοηθάει με τον τρόπο του. Βέβαια εγώ συνεχίζω, κάνω πράγματα, τέχνη και συνεχίζω. Μέσω της τέχνης γίνομαι ο ρόλος και αρνούμαι να καταλάβω το θάνατο…

Β.Σ.: Πάντα βέβαια είναι δύσκολο να διαχειριστούμε το χαμό ενός αγαπημένου προσώπου… έχω χάσει κι εγώ πρόσφατα τον αδερφό μου και είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστώ όλο αυτό…

Μ. Ι. :  Τι μου λέτε… είδατε; Είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε, ίσως να μην μπορέσουμε να το διαχειριστούμε ποτέ…

Β. Σ. : Ίσως με τη βοήθεια ενός ειδικού…

Μ. Ι. :  Εγώ μπόρεσα, επιβίωσα και επιβιώνω. Σας είπα τόσα πράγματα που κάνω.

Β.Σ. : Ίσως σας έκανε καλό και το γράψιμο… το δεύτερο βιβλίο είναι βιογραφικό;

Μ. Ι.: Ναι, βιογραφικό και έχει τίτλο, «Άνω τελεία»…

Β.Σ. : Γιατί Άνω τέλεια;

Μ. Ι. : Γιατί ακόμα δεν έφθασα στην ηλικία που θα βάλω την τελεία μου…

Β.Σ. : Α πολύ ωραίο αυτό…

Μ. Ι.: Άνω τελεία λοιπόν, και έχω και χορηγούς, δεν ξέρω αν έχετε δει μία πρόσφατη διαφήμιση που έχω κάνει, με κάποιες κρέμες…

Β. Σ. : Όχι δεν έτυχε ακόμα…

Μ. Ι. : Ο επιχειρηματίας από αυτή τη διαφήμιση, θα γίνει και χορηγός μου. Για να κάνουμε ένα βίντεο για όλη μου τη ζωή και θα το βάλουμε στο βιβλίο, αυτό δηλαδή που μου κάνετε τώρα εσείς πρώτοι, το πορτραίτο μου, ξεκινώντας από τα 5 μου και φθάσατε ως το τώρα, θα μου το κάνει εκείνος σε βίντεο με φωτογραφίες κ.τ.λ. και θα το βάλουμε μέσα στο βιβλίο.

Β. Σ. : Πολύ ωραία…. Α περιμένετε ένα λεπτό…

Χάρης Αρζόγλου: Καλησπέρα σας, είμαι ο Χάρης ο Αρζόγλου…

Μ. Ι. : Α καλησπέρα σας κύριε Αρζόγλου, καμία συγγένεια με τον Κώστα;

Χ. Α. : Όχι, απλή συνωνυμία. Θέλω να πω κάτι σχετικά με το βίντεο που είπατε, άρα έχουμε την αποκλειστικότητα…

Μ. Ι. : Βέβαια, την έχετε, το ανακοινώνω για πρώτη φορά, έχετε την αποκλειστικότητα…

Χ. Α. : Και θα κάνουμε και βίντεο, όπου δε χρειάζεται να διαφημίσετε κρέμες, είσθε η ίδια μία κρέμα νεότητας…

Μ. Ι. : Έτσι ε; Χα χα χα είμαι κρέμα μαλακτική…

Χ. Α. : Γιατί εγώ πιστεύω ότι, είτε είναι άνω τελεία, που είπατε, είτε οτιδήποτε άλλο, η ψυχή σας βγαίνει προς τα έξω, μέσα από τις πράξεις σας και το λόγο σας…

Μ. Ι. : Εύχομαι και πιστεύω πια, πως βγαίνει η αλήθεια μου, η οποία όμως με έχει βλάψει κιόλας, αρκετά συχνά στη ζωή μου…

Χ. Α. : Εγώ να σας ευχαριστήσω και να σας αφήσω στη διάθεση και τη φροντίδα του Βασίλη.

Μ. Ι. : Κι εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ, χάρηκα που τα είπαμε…

Β. Σ.: Γεια σου Χάρη… Ωραία που είχαμε μείνει;

Μ. Ι. : Είχαμε μείνει στο βιβλίο μου «Άνω τελεία» το οποίο ετοιμάζω, αλλά θα αργήσει λίγο, θα βγει το χειμώνα προς τα τέλη του, γιατί δε θέλω να βγει κάτι πρόχειρο. Θα καθυστερήσει γιατί είμαι μπλεγμένη με όλα αυτά που σας είπα, θέατρο, σχολή κ.τ.λ….

Β. Σ. : Καλά είναι όλα αυτά, δημιουργικός οίστρος…

Μ. Ι. :  Ναι έτσι είναι…

Β.Σ. : Ελπίζω να πάνε όλα καλά με τη Σχολή σας… ελπίζω μα μην έχετε πολλά προβλήματα με αυτή τουλάχιστον…

Μ. Ι.: Όχι δόξα τω Θεώ, σε αυτή είναι πιο ελεγχόμενα τα πράγματα, έχω εμπιστοσύνη και είναι σαν κήπος αυτή η Σχολή, είμαι σαν κηπουρός, καλλιεργώ άνθη. Έχω τη βεβαιότητα ότι θα πάνε όλα καλά…

Β. Σ.: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κυρία Ιωαννίδου για τη συνέντευξη, για όλα… Ξέρετε εγώ έγινα ηθοποιός χάρη σε όλους εσάς τους παλιούς ηθοποιούς. Σας έχουμε αγαπήσει τόσο πολύ, σαν συγγενείς μας σας έχουμε, θέλουμε να είσθε πάντα καλά, να λάμπετε, να δημιουργείτε και να ευτυχείτε και σας ευχόμαστε όλα τα καλά…

Μ. Ι.: Ευχαριστούμε πάρα πολύ, γιατί εμείς είμαστε τα θεμέλια που η νεότερη γενιά πατάει πάνω μας για να εξελιχθεί!!!

Β. Σ. : Θέλετε να κλείσουμε κάπως τσαχπίνικα;

Μ. Ι. :  Πώς να το εκλάβω αυτό δηλαδή;

Χ. Α. : Με μία τσιχλόφουσκα… χα χα χα…

Μ. Ι. : Θέλω τσίχλααα… καλό χειμώνα!!!

Β. Σ.: Χα χα χα καλό χειμώνα. Σας αγαπάμε πολύ!!!

Μ. Ι. :   Κι εγώ σας αγαπώ πάρα πολύ, σας φιλώ γλυκά και τους δυο σας και όλους τους ακροατές σας. Καλή μακροημέρευση σε σας και την εκπομπή σας.

 

Βασίλης Σαμαριτάκης 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: