Απελευθερώσου από την γκρίνια ! Βήμα- βήμα προς την πρόοδο !

Συνηθίζουμε να γκρινιάζουμε για καταστάσεις και πρόσωπα στην ζωή μας βιώνοντας ατέρμονα συναισθήματα απογοήτευσης.

Τις περισσότερες φορές θεωρώντας υπεύθυνη την μοίρα μας και την αχαριστία των άλλων.

Μόνιμο χαρακτηριστικό μιας τέτοιας συμπεριφοράς είναι πως ξεκάθαρα θεωρούμε ότι κάποιος άλλος φταίει που αισθανόμαστε τόσο αδικημένοι η ότι τουλάχιστον εξαναγκαστήκαμε να νιώθουμε έτσι  λόγω της συμπεριφοράς κάποιου άλλου και  φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Όμως η αλήθεια βρίσκεται πάντα κάπου στο μέσο.

Ο ρόλος του άρθρου δεν είναι  να μας προβληματίσει σχετικά με το ποσοστό  της αδικίας που έχουμε υποστεί πιθανόν. Αλλά να μας προβληματίσει σχετικά με το δικό μας τρόπο σκέψης.

Φυσικά και αφορά την προσωπική ενδοσκόπηση του καθενός μας η δικαίωση μας.

Ας σκεφτούμε λοιπον  τι συναισθήματα μας διακατέχουν όταν πρόκειται να διαχειριστούμε μια κοινωνική μας σχέση.

Είτε πρόκειται για την σχέση μας με τα δικά μας πρόσωπα. (γονείς, σύντροφος ,παιδιά)είτε για επαγγελματικές σχέσεις ακόμα και φίλιες.

Πίσω από κάθε μορφή γκρίνιας ουσιαστικά αισθανόμαστε αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.

Απογοήτευση και ίσως και έναν κόμπο στον λαιμό που απελευθερώνεται με σιγανό ακόμα και με  δυνατό κλάμα.

Η γκρίνια κρύβει παράπονο.

Το παράπονο εσωτερικεύει το αίσθημα της αδικίας.

Πιθανόν να αγανακτούμε την μοίρα μας και να αισθανόμαστε την απόλυτη μοναξιά.

Σε αρκετά συχνές περιπτώσεις νιώθουμε έντονη κούραση και απροθυμία να συνεχίσουμε

Με συναισθήματα αυτοαπαξιωσης  .

Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, ότι η γκρίνια στην ζωή μας γεννά μόνο αρνητικά συναισθήματα και  γίνεται αντικίνητρο προόδου και εξέλιξης.

Ας δούμε τώρα τι συμβαίνει στον άλλον όταν μας ακούει να γκρινιάζουμε.

Καλό θα ήταν να γίνει μια αντιστροφή των ρόλων στο παρόν άρθρο και να σκεφτούμε πως νιώθουμε όταν ακούμε κάποιον να παραπονιέται συνεχώς.

Καταρχάς, το πρώτο  συναίσθημα θα ναι η συμπόνοια αλλά αυτό μόνο στην αρχική φάση.

Όσο περνά ο καιρός και συνεχίζει να γκρινιάζει θα αισθανθούμε συναισθήματα λύπης για το άτομο αυτό γιατί θα εμπλακούμε τόσο συναισθηματικά που θα νιώσουμε ότι πραγματικά είναι πολύ αδικημένος και κατατρεγμένος από την ζωή.

Το επόμενο βήμα είναι να προσπαθήσουμε να το βοηθήσουμε η να του συμπαρασταθούμε πολλές  φορές και σε βάρος της προσωπικής ελευθερίας του χρόνου μας και κλπ.

Όμως το άτομο αυτό θα συνεχίζει να παραπονιέται και γκρινιάζει.

Κούραση ψυχολογική θα είναι το απόλυτο χαρακτηριστικό μας ως συνέχεια αυτής της κοινωνικής. Σχέσης.

Επειδή όλα έχουν κάποια όρια  αντοχής. Σύμφωνα και με τις φυσικές επιστήμες αλλά και τις ανθρωπιστικές επιστήμες ,είναι πιθανόν να απομακρυνθούμε γιατί θα έχουμε γεμίσει συναισθήματα αυτοαπαξιωσης και απογοήτευσης.

Στο πιο προσεχές μέλλον είναι επίσης πιθανόν να εκφράζουμε συναισθήματα θυμού και εκνευρισμού για το πρόσωπο αυτό με την δικαιολογία.  (Που μπορεί να ναι και έτσι) λόγω της αχαριστίας του.

Διαβάζοντας τα παραπάνω θα παρατηρήσουμε  μια τέτοια συμπεριφορά γκρίνιας από το πρόσωπο -πομπό συνεχούς παραπόνου αναπαραγάγει τα ίδια συναισθήματα και στο πρόσωπο  αποδέκτη..

Φαύλος κύκλος!

Που οφείλεται η γκρίνια;

Τι μας ωθεί να παραπονιόμαστε διαρκώς;

Δυστυχώς, η απάντηση βρίσκεται όπως πάντα στον εαυτό μας.

Ανήκει στον χώρο των ψυχιάτρων και των ψυχολόγων η διερεύνηση για τις ατομικές αιτίες της γκρίνιας του κάθε Ανθρώπου .

Κλείνοντας το σημερινό άρθρο,καλό θα ήταν να προβληματιστούμε στα παρακάτω ερωτήματα :

  • Πόσο υπεύθυνος είμαι εγώ για την ζωή μου;
  • Μήπως η συνεχής γκρίνια είναι μια κραυγή θυμού που δεν την εξωτερίκευσα ποτέ στο κατάλληλο πρόσωπο και στο σωστό timing;
  • Γκρινιάζοντας ίσως να δίνω χρόνο στον εαυτό μου να μένει σε δύσκολες καταστάσεις επειδή δεν θέλω να βγω με κόπο μέσα από κει;
  • Έχω αναρωτηθεί πόσο εγωιστικό είναι από την πλευρά μου να διοχετεύω όλον αυτό τον αρνητισμό στα πρόσωπα που αγαπώ;
  • Πόσο τον αγαπώ τον έρημο τον εαυτό μου ώστε να τον ταΐζω σκουπίδια ,με το να γκρινιαζω;
  • Τι προσπαθώ να καταφέρω υποσυνείδητα μεταβιβάζοντας το παράπονο μου στον άλλον;
  • Άραγε μήπως είμαι χειριστική προσωπικότητα;
  • Η γκρίνια με καθηλώνει σε μια κατάσταση; Λειτουργεί ως κίνητρο για να εξελίσσομαι;

 

Και το βασικότερο ερώτημα προβληματισμού: Γκρινιάζοντας τόσα χρόνια κατάφερα να έχω όσα θέλω στην ζωή μου ώστε να μην έχω λόγο να γκρινιαζω τώρα;

 

 Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.

Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

https://www.dailytvradio.gr

 

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: