Από τι να είναι φτιαγμένη η καρδιά για να αντέχει τόσο πόνο;

Χρειάστηκε στην ζωή μας αρκετές φορές να «βουτήξουμε» στα  νερά του πόνου.

Είτε αυτός προσήλθε από μια απογοήτευση είτε από την απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου είτε από έναν ανεπιθύμητο χωρισμό μας και για  τόσους  άλλους λόγους.

Ο πόνος είναι ένα δυσάρεστο αίσθημα που έχει την ρίζα του σε άλλα συναισθήματα που τον προκαλούν.

Κάνει την εμφάνιση του από τα αρχαιότερα χρόνια ακόμα και μέσα από τις αρχαίες  τραγωδίες.

Πρόκειται για μια προσωπική εμπειρία.

Η δήλωση αυτή της υπέρμετρης δυστυχίας πλημυρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών και όλων των ηλικιών ανεξάρτητα από εθνικότητα και φύλο.

Πολλές φορές σωματοποιείται ο πόνος μας και παρουσιάζονται ως εκ τούτου τα διάφορα ψυχοσωματικά γεγονότα. Η πραγματικότητα, πλέον μας λέει, ότι ο πόνος ( μιλάμε πάντα για τον ψυχικό πόνο) επηρεάζει άρρηκτα την σωματική  μας ακεραιότητα ενώ η συμβατική ιατρική ορίζει πλέον τα φαινόμενα αυτά ως ψυχοσωματικά.

Γιατί εισπράττουμε τον πόνο τόσο δυνατά στην ζωή μας;

Ποιοι είναι οι λόγοι που εσωτερικεύουμε τον πόνο μας τόσο «εχέμυθα» ώστε δεν τον μοιραζόμαστε με τους άλλους;

Γιατί το άγχος που μας κατακλύζει είναι περισσότερο από την ικανότητα μας να είμαστε λειτουργικοί;

Ποια συναισθήματα βρίσκονται πίσω από τον πόνο;

 Γιατί κρατάμε  τον πόνο περισσότερο χρόνο στην ψυχή μας;

Το κυρίαρχο δεδομένο που κινητοποιεί τον ψυχικό μας πόνο είναι οι σκέψεις μας.

Οι σκέψεις μας δεν είναι άυλες καταστάσεις. Συχνά τις υποτιμούμε επειδή δεν τις βλέπουμε και δεν τις ακούμε. Με κάποιο μαγικό τρόπο όμως, ορίζουν  τις κινήσεις μας.

Οι αρνητικές σκέψεις και  όσα σκεφτόμαστε με αρνητικό πρόσημο δημιουργούν βιοχημικές αντιδράσεις στο εργαστήριο  του εγκεφάλου μας.

Οι σκέψεις αυτές καλλιεργούνται όταν βιώνουμε μοναξιά.

Όταν αισθανθούμε πως δεν έχουμε πρόσωπα που μπορούμε να ακουμπήσουμε τος ανησυχίες μας.

Ο θυμός εντείνει τις σκέψεις με αρνητικό πρόσημο  

 Είναι άλλο ένα συναίσθημα που δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία του πόνου. Οι «βουτιές» στο παρελθόν συσσωρεύουν αγανάκτηση και εκδίκηση.

Μπορεί ο θυμός να μην εκδηλώνεται δυναμικά στις κοινωνικές μας σχέσεις αλλά να λειτουργεί με μορφές αυτοθυσίας προς τους άλλους παραβλέποντας τις δικές μας ανάγκες και ικανοποιώντας τις ανάγκες του άλλου ή των άλλων.

Και για ποιο λόγο μπορεί κάποιος να βιώνει πόνο μέσω του θυμού είτε αυτός εκδηλωθεί πιο δυναμικά είτε πιο «κωφά»;

Επειδή είναι πολύ πιθανό να μας διακατέχουν συναισθήματα αδικίας(προς τον εαυτό μας ή αδικία σε κάποιο άτομο που αγαπήσαμε πολύ) και όλο αυτό το consept να μας γεμίζει με  ανασφάλεια και ανεπάρκεια ώστε να διαχειριστούμε τις κοινωνικές μας καταστάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι συνεχώς να αισθανομαστε «λίγοι».

Πως θα επιθυμούσαμε να μας συμπεριφερθούν όταν πονάμε;

Φυσικά με Αγάπη και Σεβασμό.

Σεβασμός προς την προσωπικότητα αυτού που υποφέρει  είναι το πρώτο βήμα.

Ο σεβασμός φαίνεται όταν  θα τον ακούσουμε και να κατανοήσουμε τα συναισθήματα του πόνου του.

Η αντανακλαστική ακοή σε αυτόν που πονά έχει ορισμένα χαρακτηριστικά:

1)Δεν χρειάζεται να επιμένουμε να μάθουμε περισσότερα από όσα  είναι έτοιμος να μας πει.

2)Να λειτουργούμε σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα κατανόησης και όχι σύμφωνα με τις δικές μας προσδοκίες

3) Να πιστεύουμε ότι η αλλαγή θα προέλθει αποκλειστικά από τον ίδιο και όχι απόλυτα από την δική μας συμμετοχικότητα

4)Να μένουμε με το πρόσωπο που πονά τόσο… όσο εμείς αντέχουμε.

Αυτό που έχει ανάγκη ένα άτομο πονεμένο είναι να  υπάρχει ένα πρόσωπο που θα τον ακούει. Όταν αισθανθούμε πως πλέον και μεις επηρεαζόμαστε ώστε να μην  αντέχουμε να «βαστάξουμε» τον πόνο του καλύτερα να γίνουμε περισσότερο  φειδωλοί στην παρουσία μας παρά να εκδηλώσουμε συναισθήματα άμυνας που δεν θα υποστηρίξουν το πρόσωπο που βιώνει έντονα τον πόνο.

Έτσι προστατεύουμε και τον εαυτό μας.

Τα συναισθήματα μας έχουν ρόλο κινητοποίησης.

Τα αρνητικά συναισθήματα δεν είναι επιθυμητά από τον οργανισμό μας.

Λύπη, μοναξιά,θυμός, πικρία είναι μερικά από τα  ανεπιθύμητα συναισθήματα.

Η αντίσταση του οργανισμού μας στην έντονη θλίψη που προκαλείται από τα παραπάνω μπορεί  δημιουργεί εσωτερικό πόνο που συχνά οδηγεί σε νοσηρές καταστάσεις  επειδή ακριβώς η θλίψη αποταμιεύεται με μεγάλο «επιτόκιο».

Αντίθετα, όλα τα θετικά συναισθήματα κινούνται ελεύθερα στο σώμα μας και ενθαρρύνονται από τις εγκεφαλικές λειτουργίες ώστε να υπάρχουν.

Ας τα αφήνουμε να μας ορίζουν..

Ο ψυχικός πόνος είναι αναπόφευκτος στην ζωή μας.

Όμως, μας οδηγεί στην ωρίμανση…..

 Μας μαθαίνει …είναι ο καλύτερος «δάσκαλος»

Αρκεί να μιλήσουμε για αυτό και να μην «κρατηθεί» αλυσοδεμένος μέσα μας.

Αρκεί να υπάρχουν άτομα που μπορούμε να  «ακουμπήσουμε» με εμπιστοσύνη.

Τότε ο πόνος γίνεται παραγωγικός και έρχεται η ίαση της ψυχής..

Και να θυμόμαστε:

Το σχήμα που απεικονίζει την ζωή είναι ο κύκλος..

Όλα κάνουν τον κύκλο τους…

Μετά την καταιγίδα έρχεται πάντα η ηρεμία και ο ουρανός λάμπει!

Σημείωση: Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι  από το προσωπικό ημερολόγιο της αγαπημένης μητέρας μου όπου της οφείλω όσα είμαι και όσα θέλω να γίνω..

 

 

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.

Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

https://www.dailytvradio.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: