Διατηρώ σχέσεις ασφαλείς άρα έχω και σιγουριά στην ζωή μου. Μήπως όμως ζω σε ένα τραγικό ψέμα;

 

Και διατηρώ όλες τις εκδοχές που θα με καταστήσουν ασφαλή στην ζωή μου..

Και όλες εκείνες τις δικλείδες που προϋποθέτουν την ισορροπία ,στη δουλειά μου ίσως το ίδιο κάνω με την σχέση μου με τον γάμο μου ακόμα και με το με το παιδί μου και τους φίλους μου..

Όμως, γιατί τελικά δεν βιώνω σιγουριά;

Γιατί νιώθω να υπάρχουν «συναισθηματικές διαρροές»;

Γιατί νιώθω τελικά ότι η σιγουριά μου είναι τόσο επισφαλής;

Ο Adler,o μεγάλος ψυχίατρος  μας λέει πως: Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι ότι ίσως παίρνεις υπερβολικά πολλές προφυλάξεις..

Και ας πιάσουμε το θέμα από την λέξη «προφύλαξη»

Πότε προφυλάσσουμε κάτι;

Α)Προφανώς όταν το θεωρούμε πολύ σημαντικό

Β) όταν το αγαπάμε

Γ) όταν μας προσφέρει ικανά στοιχεία που είναι υπεύθυνα για την ευτυχία μας

Δ) όταν μας καταξιώνει ως προσωπικότητες

Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιες σκέψεις..

Οπωσδήποτε μπορεί ο καθένας μας να βρει χίλιους δυο λόγους για να δικαιολογήσει την έννοια  της «προφύλαξης».

Και είναι και σωστό να προστατεύω αξίες μου, καταστάσεις, και ανθρώπους που εκτιμώ.

Όταν όμως μπαίνουμε στην λογική να επεξεργαστούμε την έννοια της υπερβολικής προφύλαξης τότε βάσει της ελληνικής γλώσσας εννοούμε την γνωστή σε όλους μας υπερπροστασία.

Γιατί όμως υπερ – προστατεύουμε τις σχέσεις που έχουμε;

Γιατί πλέον έχουμε προχωρήσει σε ένα παραπάνω βήμα από αυτό της εκτίμησης.

Σταματάμε να προφυλάσσουμε αυτό που εκτιμούμε και το

υπερ -προστατεύουμε.

Ποια είναι η αιτία;

Τι ακριβώς με παρωθεί ώστε να εφαρμόζω συμπεριφορές ανάλογες της  «ομπρέλας» και όχι της υποστήριξης;

Ποιες σκέψεις μου κινητοποιούν τα συναισθήματα μου η ακόμα και το αντίστροφο ώστε να είμαι σε συνεχή συναγερμό αγρύπνησης ;

-Μήπως το άγχος ότι κάτι θα χάσω αν δεν υπερπροφυλατω τις σχέσεις μου;

-Πιθανόν ο φόβος μου ότι θα κατακριθώ από κάποιον άλλον η κάποιους άλλους;

-Ίσως και να νιώθω ότι αν δεν υπερπροφυλλαξω κάτι η κάποιον θα συμβεί κακό στην ζωή του..

Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι ο τελικός αποδέκτης είναι το «Εγώ» μου, εαυτός μου.

Συναισθήματα φόβου,ενοχών,άγχους, ανασφάλειας είναι μερικά άλλα  που έχουν οριστικό αποδέκτη ΕΜΕΝΑ.

Άρα όταν  λειτουργώ με overprotection στην ζωή μου ουσιαστικά

υπερ- προστατεύω ΕΜΕΝΑ αφού τα κίνητρα της συμπεριφοράς μου αφορούν τα παραπάνω συναισθήματα.

Και αναρωτιέμαι ως  άνθρωπος(πέραν από οποιαδήποτε επιστημονικής ιδιότητας)..

-Πως γίνεται να νιώθω ασφάλεια και σιγουριά σε μια  σχέση μου ενώ φοβάμαι ότι αν την χάσω θα είμαι  ανασφαλής και χωρίς  σιγουριά;

-Πως γίνεται να θεωρώ τον εαυτό μου τόσο ισχυρό ώστε να μπορώ να ελέγχω την ζωή του αλλού με τόση ακρίβεια και να είμαι απόλυτα υπεύθυνος για την ευτυχία του η για την δυστυχία του;

-Πως γίνεται να μπορώ να προνοώ τα πάντα ενώ η ζωή είναι απρόβλεπτη;

Ας δούμε κάτι παρακάτω:

Α)Έτσι τα φέρε η ζωή

Β)Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος

Γ)Μόλις τον/την  είδα μου έκανε κλικ

Είναι μερικές εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο λαός για να φανεί το απρόβλεπτο. Αυτό που δεν μπορούμε να προνοήσουμε..

Η ζωή μας κινείται στην σφαίρα του απροβλέπτου.

Μηπως είχαμε κλείσει ραντεβού με την ώρα και την μέρα που θα γεννηθούμε;

Όσοι λείπουν από την ζωή.. γνώριζαν και ήταν προετοιμασμένοι στο λεπτό, στο δευτερόλεπτο που θα πεθάνουν;

Πόσες συμπεριφορές καλλιεργήσαμε σε δύσκολες καταστάσεις που ζήσαμε και τα καταφέραμε ενώ απορούσαμε μετά που βρήκαμε τόση δύναμη;

Πόσα και τι ποιότητα συναισθημάτων εκδηλώσαμε κάποιες στιγμές που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να αισθανθούμε;

Ίσως και να τρελαθούμε, όπως συνηθίζουν να λένε οι άνθρωποι από την διάθεση μας να υπερ- προστατεύουμε καποιες καταστάσεις που μόνο ο Θεός μπορεί να προνοήσει για το απρόβλεπτο..

Λανθασμένη άρα η έννοια της σιγουριάς που αισθανόμαστε όσο θεωρούμε στην εξιδανικευμένη μορφή την συμπεριφορά over protect που ορίζει τις  σχέσεις μας δίνοντας της την εννοιολογική σημασία του οχυρού, του ,λιμανιού,  του καταφυγίου και κλπ.

Όλα τα παραπάνω σηματοδοτούν φόβο και ενοχές και σε καμία περίπτωση την σημασιολογική έννοια της σιγουριάς και της ασφάλειας.

Λάδι με νερό δεν αναμιγνύονται.

Έτσι λοιπον όσο νιώθω ότι αν έχω μια σχέση στην οποία περιέχονται συναισθήματα με αρνητικό πρόσημο  τότε δεν βιώνω καμία ασφάλεια και καμία σιγουριά.

Είναι κατασκεύασμα του μυαλού μου.

Κριτήριο αξιολόγησης για την υγιή  λειτουργικότητα μιας σχέσης είναι η εξέλιξη  στην βελτίωση μου προς τον εαυτό μου και προς τους άλλους με πρακτικές εφαρμογές.

-Δεν γίνεται να επενδύω σε μια οποιαδήποτε μορφή σχέσης που πιστεύω ότι με κάνει να νιώθω ασφάλεια και να δημιουργώ ανασφάλεια στους γύρω μου και συναισθήματα πικρίας.

-Δεν γίνεται να μαι σε ένα καλά κλεισμένο κουκούλι ασφάλειας και να μην προσφέρω την ασφάλεια (που λέω ότι απολαμβάνω) στο ευρύτερο σύνολο..

Δεν γίνεται να νιώθω ασφαλής μόνο σε μια συγκεκριμένη κατάσταση και να βιώνω συναισθήματα απαξίωσης στους άλλους τομείς της ζωής μου.

Ο λόγος ποιος είναι;

Γιατί όταν αισθάνομαι σιγουριά και ασφάλεια την αισθάνομαι μέσω της πηγής που μόνιμα αναβλύζει και δεν στερεύει ποτέ δηλαδή:

-Από την καρδιά μου.

-Από την διάθεση μου να βελτιώνω τον εαυτό μου.

-Από τις πρωτοβουλίες που  παίρνω να αποδέχομαι τα λάθη μου και να τα αποκαθιστώ.

-Από το να μην σταματάω να σέβομαι τις βασικές  μου αξίες.. την οικογένεια μου και κ.λ.π

-Και από την προσπάθεια μου να προσφέρω χωρίς αντάλλαγμα αλλά να προσφέρω επειδή αναγνωρίζω και εκτιμώ.

Και όχι..δεν είναι φιλοσοφίες είναι:

Η πραγματική ρεαλιστική αλήθεια χωρίς ίχνος εξιδανίκευση.

 

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.

Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

http://in.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: