ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ: Πώς να ζω πατώντας γερά στα πόδια μου..

Κι όμως δεν ήταν λίγες οι φορές που έπνιξες τον θυμό σου για να μην δημιουργηθεί σύγκρουση..

Υπήρξαν στιγμές που δεν έβγαλες την κούραση  σου και συνέχισες να δίνεις για να ευχαριστήσεις τον άλλον…

Αμέτρητα περιστατικά υπήρξαν που ενώ  είχες αδικηθεί  δεν υπερασπίστηκες τον εαυτό σου…

Είναι σίγουρο ότι τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις τις έχουμε ζήσει όλοι.

Και ακόμα πιο σίγουρο είναι  πως αρκετοί έχουν συνηθίσει αυτήν την ανεκτικότητα και την υιοθετούν ως μόνιμη συμπεριφορά.

Τα αποτελέσματα είναι τραγικά και μεσοπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα.

Καταρχάς, η συναισθηματική πίεση που έχει υποστεί κάποιος με αυτήν την μη διεκδικητική συμπεριφορά, είναι τεράστια.

Αποδυναμώνει όλους τους ρόλους του στις κοινωνικές του σχέσεις σε όποια ηλικία και  αν βρίσκεται και ανεξάρτητα αν είναι άντρας ή γυναίκα.

Δυσκολεύονται να διαφωνήσουν γιατί έχουν ταιριάξει την διαφωνία απόψεων με καυγά ή διάρρηξη των σχέσεων.

Σκέφτονται ότι δυσαρεστούν τον άλλον, αν αρνηθούν να κάνουν αυτό που θέλει ο άλλος.

Αγχώνονται ακόμα κι αν διαφωνούν με τις απόψεις του άλλου  ή απλώς είναι πολύ κουρασμένοι και δεν θέλουν να υποχωρήσουν.

Αισθάνονται αμήχανα στην πιθανότητα ότι δεν θα ναι αρκετά αγαπητοί όταν δεν θα ναι σε θέση να ικανοποιούσουν τον άλλον.

Νιώθουν απεριόριστες ενοχές αν προτιμήσουν να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους έστω και μια φορά και όχι τους άλλους.

Τους τρομοκρατεί η ιδέα του αν δεν είναι πάντα έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άλλον.

Σε πολύ γενικές γραμμές, βιώνουν έναν αγώνα δρόμου και επιβίωσης χωρίς καμία στάση ηρεμίας.

Ακόμα κι αν ηρεμήσουν για λίγο μπορεί να νιώθουν και ένοχοι  επειδή δεν είναι σε μόνιμη λειτουργία ευχαρίστησης των επιθυμιών των άλλων.

Ουσιαστικά ,πρόκειται για προσωπικότητες απόλυτα εξαρτημένες από τις κοινωνικές τους σχέσεις .

Έχουν εσωτερικεύσει τον εαυτό τους  ως συναισθηματικό νοσηλευτή των άλλων.

Η παραπάνω συμπεριφορά μαθαίνεται. Καλλιεργείται σταδιακά από την οικογένεια από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του παιδιού.

Η οικογένεια ,συνήθως δεν είναι υποστηρικτική ώστε να διαπαιδαγωγεί αυτό το  προφίλ παιδιού που θα μεταμορφωθεί σε έναν ενήλικα με διασαλευμένα στοιχεία αυτοπεποίθησης και με έφεση στην δημιουργία εξαρτητικών σχέσεων, είτε αφορά την επαγγελματική πορεία ,είτε την ερωτική και συντροφική του ζωή και την ευρύτερη φιλική του ζώνη.

Οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί στο παιδί με αποτέλεσμα το παιδί πλέον να μην αναγνωρίζει ποιες είναι οι δυνάμεις του γιατί πολύ απλά δεν του χει επιτραπεί να τις αναγνωρίσει αφού  δεν έχει πειραματιστεί .

Συνήθως πρόκειται και για γονείς που και οι ίδιοι έχουν την ίδια μη διεκδικητική συμπεριφορά στην ζωή τους.

Πρόκειται για γονείς που θυσιάζουν κατά κάποιο τρόπο τις ανάγκες τους για όλο τον κόσμο..

Ο στόχος βέβαια δεν είναι απόλυτα αλτρουιστικού τύπου  αγάπης αλλά μέθοδος για να είναι αποδεκτοί και πλήρως αρεστοί στους άλλους .

Οπωσδήποτε γίνονται μιμητικά παραδείγματα για τα παιδιά τους και οι σχέσεις τους έχουν το χρώμα του χειρισμού των άλλων.

Είναι οι λεγόμενοι γονείς με ηθικοπλαστικά χαρακτηριστικά  ή  άλλιώς καλοί γονείς.

Όμως, η αιτία της παθητικής συμπεριφοράς του ανθρώπου εδραιώνεται και μέσα από τις εμπειρίες του.

Οι προσωπικότητες αυτές δεν έχουν μάθει να εξωτερικεύουν πλήρως τα συναισθήματα τους  με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αρνηθούν , να μην μπορούν να ζητήσουν  κάτι που θέλουν ,να αποφασίσουν και να διαχειριστούν διαφωνίες.

Δηλαδή δυσκολεύονται να εξελιχθούν..

Το να γίνει κάποιος διεκδικητικός  με υγεία και όχι νοσηρά ,χρειάζεται πρακτική εξάσκηση  με συγκεκριμένες στρατηγικές :

  • Ξεκινάω να αναγνωρίζω ποιες  είναι οι ανάγκες μου.
  • Οριοθετώ τα δικαιώματα των άλλων όταν πρόκειται να σχετίζονται με την ζωή μου χωρίς να τα καταπατώ.
  • Συγκρίνω που  και πόσο δοκιμάζονται οι δικές  μου ανάγκες  σε σχέση με αυτό που μου ζητούν όταν μου ζητούν να ανταποκριθώ σε μια περίσταση
  • Να τα κατανοήσω ότι το να διαφωνώ δεν σημαίνει πως χαλάω τις σχέσεις μου.
  • Εξηγώ στον άλλον τους λόγους που δεν μπορώ να ανταποκρίνομαι σε κάθε αίτημα .
  • Φροντίζω να επιχειρηματολογώ με ηρεμία και όχι με έντονο ύφος.
  • Στην αρχή τουλάχιστον ,και για να αντιμετωπίσω τις πιθανές εκδοχές των ενοχών που μου δημιουργούνται όταν θα διασφαλίζω τις ανάγκες μου είναι να χω τουλάχιστον την πρόταση μιας ακόμα εναλλακτικής λύσης .
  • Εκφράζω τα συναισθήματα μου χωρίς να ντρέπομαι γι αυτά.

 

Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε τρία βασικά στοιχεία στην διαδρομή για την κατάκτηση της υπέροχης αυτής σκέψης ,της διεκδικητικής:

 

  1. Στην αρχή, ίσως ξαφνιαστούν οι δικοί μας άνθρωποι και να αντιδράσουν γιατί είναι φυσικό να χουν μάθει πως είναι δεδομένο να είμαστε υπηρέτες των αναγκών και των θέλω τους.
  2. Ίσως και να στεναχωρηθούν επειδή πολύ απλά δεν θα εξυπηρετηθούν από μας.
  3. Και ,επίσης ,να θυμόμαστε πως υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που δεν σέβονται γενικά τον άλλον και επιθυμούν μόνιμα να ικανοποιείται το δικό τους συμφέρον. Με αυτήν την ομάδα ανθρώπων ,ας μην ασχοληθούμε… γιατί η ίδια η ζωή τους δείχνει ότι το πρόβλημα είναι δικό τους και  δεν είναι δικό μας.

 

Έτσι ,σταδιακά και με την υποστήριξη ανθρώπων που θα με καταλάβουν θα εδραιωθεί η διεκδικητική συμπεριφορά και θα

Μπορώ να Μπορώ !

 

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.
Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

 

 

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: