Ευθυνοφοβίας συνέχεια

 

Τι θα γίνει με μας τελικά ;

Σε πραγματικά δύσκολα θέματα μια φορά δεν μπορούμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων;

Μας είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουμε και πορευτούμε ενωμένοι;

Γιατί δεν ασχολούμαστε και δεν επικεντρωνόμαστε μια φορά σε θέματα που ΄”καίνε’ για να δούμε το τι θα γίνει , αλλά ψάχνουμε να βρούμε το ποιος φταίει περισσότερο ή λιγότερο;

Αυτό ενδιαφέρει;

Η μήπως αυτό θα μας προσφέρει οιαδήποτε λύση στο πρόβλημα;

Έχουμε μπροστά μας τη συζήτηση για το Σκοπιανό και δεν ξέρουμε τι ζητάμε.
Βλέπουμε μια συζήτηση και μια παρελθοντολογία ανεκδιήγητη.
Μας ωφελεί αυτό;

Να δεχτώ ότι άλλες οι τότε συνθήκες που “άνοιξε” το θέμα και άλλες οι τωρινές .
Και αναρωτιέμαι , είναι δυνατόν να είναι οι ίδιες ; Πως θα μπορούσε;

Το όλο “θέμα’ , θα πρέπε να χει λυθεί τότε , καμία αντίρρηση.
Γιατί δεν λύθηκε ;

Μα πολύ απλά γιατί συνήθης τακτική των πολιτικών μας , και αυτό δεν έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων δυστυχώς , είναι να κρύβουν επιμελώς τα προβλήματα “κάτω από το χαλί” και να εφαρμόζουν την τακτική της αναβλητικότητας . Έτσι λοιπόν τα βρίσκουμε μπροστά μας και είναι απόλυτα λογικό να “συσσωρεύονται ” και να στρέφονται με το πέρασμα του χρόνου εναντίον μας και εναντίον της χώρας.

Τι σημαίνει αυτό στην ουσία;



αφού όλοι δεχόμαστε ότι οι συνθήκες και οι συνισταμένες έχουν αλλάξει , γιατί επιμένουμε σε παρελθοντικές θέσεις και στάσεις ;(Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω αν ήταν λανθασμένες η σωστές γιατί η ουσία αυτή τη στιγμή είναι αλλού.) Γιατί δεν ξεκινάμε τις συνομιλίες από μηδενική βάση; Αυτό δεν ‘απαιτούν ‘ οι τωρινές συνθήκες;

Δεν μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο .Οι δικαιολογίες του τύπου , πρέπει να συνεχίσουμε στη γραμμή του παρελθόντος γιατί αλλιώς δεν γίνεται, θυμίζει δυστυχώς τη λογική ότι ‘”κλαίω για τα μνημόνια αλλά τα ψηφίζω και τα εφαρμόζω”.
Και το παραπάνω ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς και τις παρατάξεις.

Αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα από όλα τα τεκταινόμενα και τα λεγόμενα των τελευταίων ημερών είναι δύο πράγματα. Πρώτο και πολύ σημαντικό είναι η ευθυνοφοβία όλων των πολιτικών και των κομμάτων μας. Θέλουμε λύση μεν , δεν θέλουμε όμως την ευθύνη για ότι από κει και πέρα συμβεί.
Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι ότι το τωρινό πολιτικό σύστημα  δεν ‘αφουγκράζεται ” και δεν μεταφράζει σωστά τα μηνύματα του λαού. Αντιθέτως τα αγνοεί επιδεικτικά και προσπαθεί να τα “φορτώσει ‘ αλλού .

Κάποια στιγμή αυτό πρέπει να σταματήσει. Διότι οι πολιτικοί μας δεν ζουν μόνοι τους σε αυτή τη χώρα. Μαζί τους ζει και ο λαός ο οποίος τους εξέλεξε και σε μεγάλο ποσοστό διαφωνεί με τις επιλογές τους
.
Προς τι λοιπόν η τόση επιμονή;
Γιατί η τόση βιασύνη ;
Είμαστε έτοιμοι για οριστική επίλυση στην παρούσα χρονική στιγμή; .
Όχι δεν είμαστε.
Αυτό δείχνουν οι πράξεις μας ως χώρα συνολικά .

Οι συγκυρίες μας ευνοούν μονάχα όταν είμαστε σε θέση να τις αξιοιποιήσουμε προς όφελος μας . Και δυστυχώς για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι είμαστε ανήμποροι ως χώρα να τις διακρίνουμε και να παρατηρούμε “καταλλήλως”
.
Αν θα έπρεπε λοιπόν να καταλήξουμε κάπου , νομίζω μια “αναβολή” θα είναι προτιμότερη από
μια “λάθος επιλογή “.

Ελένη Τσακίρη

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: