Η Ομορφιά των Ελληνίδων στην Αρχαιότητα

Οι Ελληνίδες είχαν σαν πρότυπο την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα και της ομορφιάς.
Τις γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, και ιδιαίτερα τις Αθηναίες, τις ενδιέφερε πάρα πολύ ο καλλωπισμός όπως και τους υπόλοιπους ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων.
Έδιναν ιδιαίτερη σημασία στην καθαριότητα, στην ενδυμασία, στην κόμμωση και στην χρήση των καλλυντικών τους όπου πολλά καλλυντικά προσώπου τα πήραν από ανατολικούς λαούς.
Η χρήση καλλυντικών, όπως αρωμάτων, αλοιφών, ψιμυθίων, αρωματικών λαδιών, μεταδόθηκε από την αρχαία Αίγυπτο, με την οποία είχαν αποκτήσει σχέσεις.
Στην αρχαία Αθήνα, τα χτενίσματα ήταν ένα σύμβολο υψηλής κοινωνικής θέσης και ευμάρειας.
Το θηλυκό χτένισμα ήταν ένα διακριτικό σύμβολο των πλούσιων γυναικών, υψηλής κοινωνικής θέσης όταν εμφανίζονταν σε δημόσιους χώρους, όπως οι θρησκευτικές γιορτές.
Η φροντίδα των μαλλιών στην Αρχαία Ελλάδα ήταν μια πραγματική ιεροτελεστία.
Τα περίτεχνα αρχαιοελληνικά χτενίσματα διακοσμούν πλήθος αγγείων της εποχής και μέχρι και σήμερα εμπνέουν τους μεγαλύτερους κομμωτές σε όλο τον κόσμο .
Το συνηθισμένο χτένισμα των Ελληνίδων ήταν τα μακριά και πυκνά μαλλιά.
Τα έπλεκαν σχεδιάζοντας βοστρύχους και πλεξούδες, και ύστερα τα έπιαναν με καρφίδες (τσιμπιδάκια) και ταινίες.
Οι μπούκλες, οι κυματισμοί (στυλ βάνγκ) και το κατσάρωμα των μαλλιών γινόταν με ένα ειδικό εργαλείο που λεγόταν καλαμιστήρας (χάλκινη ράβδος ή μεταλλική ράβδος).
Δεν είχε καμία σχέση με τα σύγχρονα ψηφιακά κεραμικά εργαλεία αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι την εξέλιξη των δικών μας εργαλείων την στηρίζουμε στις ανακαλύψεις των προγόνων μας.
Οι ελεύθερες γυναίκες δεν συνήθιζαν να έχουν κοντό μαλλί γιατί αυτό ήταν ένδειξη πένθους ή αναγνώρισης γηρατειών.
Τα κοντά μαλλιά τα έφεραν συνήθως οι δούλες ή δούλοι και οι γυναίκες που πενθούσαν ένα δικό τους πρόσωπο, ενώ το ξανθό χρώμα ήταν το πιο δημοφιλές στην Αρχαία Ελλάδα όπως και το κόκκινο, τη συνταγή για το πώς πετύχαιναν το ξάνοιγμα δεν την μάθαμε ακόμα.
Πολλές γυναίκες διέθεταν ολόκληρο εργαστήριο καλλωπισμού με τριχολαβίδες, μπουκαλάκια αρωμάτων και ουσιών, καρφίτσες, συνήθως ξύλινα ή πήλινα δοχεία ονομαζόμενα «πυξίδες».
Εκτός από πούδρες που πολλές φορές ήταν ανακατεμένες με χρωστικές ουσίες, για να προκύψουν πολλά διαφορετικά χρώματα, τοποθετούσαν και έλαια που τόνωναν την επιδερμίδα.
Τα αρωματικά λάδια, τα καλλυντικά και τις αλοιφές οι αρχαίοι τα τοποθετούσαν μέσα σε μυροδόχα αγγεία, των οποίων το σχήμα, το μέγεθος και η διακόσμηση εξελίσσονταν μέσα στα χρόνια.
Η ανδρική και η γυναικεία ομορφιά προκάλεσαν πολλές έριδες, θυμούς και πολέμους, αλλά ακόμη αποσόβησαν θανάτους και καταστροφές ή επηρέασαν πολλούς και πολλές στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων.

ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ ΜΑΡΙΑ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: