“PΑΒLO PICASSO” Συλλογισμοί για την τέχνη

pablo_picasso_paintings_collage-2_surrealism-qpr-1

 

Δεν θα μπορούσε κανείς μέσα σε λίγες σειρές να συλλέξει τις σκέψεις μιας κορυφαίας μορφής της σύγχρονης τέχνης, παραθέτοντας όμως κάποια αποσπάσματα θα μπορούσαμε να δούμε πως μέσα από τα λόγια του ξεδιπλώνεται και αποκαλύπτεται η τέχνη του.

-Δεν λέω τα πάντα, ζωγραφίζω τα πάντα….

-Για τους πίνακες δεν μπορείς να πεις τίποτα. Ή σου αρέσουν ή δεν σου αρέσουν. Με λόγια πάντως, δεν μπορείς να τους εξηγήσεις.

-Ένας πίνακας δεν ζει παρά μονάχα γι αυτόν που τον  κοιτάζει

-Όταν αρχίζει να εκφράζεται η ατομικότητα του καλλιτέχνη, τότε αυτός χάνει στο επίπεδο της οργάνωσης ό,τι κερδίζει στο επίπεδο της ελευθερίας.

-Να βλέπουμε, αυτό είναι το δύσκολο. Κάποιες φορές βλέπουμε, αλλά αυτό
συμβαίνει σπάνια. Συνήθως κοιτάζουμε χωρίς να βλέπουμε.

-Κάθε πίνακας είναι σαν μία στάλα από το αίμα μου.

-Πρέπει να είμαστε πάντα περισσότερο τολμηροί, ακόμη κι αν σπάσουμε τα
μούτρα μας μ’ αυτόν τον τρόπο.

-Ζωγραφίζω όπως αναπνέω

-Κιθάρα; Ξέρεις ότι όταν πρωτάρχισα να τις ζωγραφίζω δεν είχα πίασει κιθάρα
ποτέ πριν στα χέρια μου; Με τα πρώτα χρήματα που μου έδωσαν, πήγα και
αγόρασα μία, και από τότε δεν τις ξαναζωγράφισα ποτέ. Ο κόσμος νομίζει ότι
τις ταυρομαχίες στους πίνακές μ ου τις ζωγράφισα εκ του φυσικού. Τις
ζωγράφισα το προηγούμενο βράδυ για να έχω με τι να πληρώσω το εισιτήριό
μου.

-Κατά την γνώμη μου, ένας πίνακας δεν είναι ποτέ σκοπός ούτε τέλος, αλλά
μία ευτυχής συγκυρία και μία εμπειρία.

-Συμβαίνει μερικές φορές να ζωγραφίζουμε ένα πίνακα χάριν μιας  και μόνο
λεπτομέρειας, την οποία  κανείς δεν πρόκειται να  προσέξει. Ζωγραφίζουμε
ένα πίνακα εξαιτίας ενός ροδάκινου, ο κόσμος, όμως πιστεύει ότι το ροδάκινο
είναι απλώς μία λεπτομέρεια.

-Η επιτυχία είναι επικίνδυνη. Αρχίζουμε ν΄ αντιγράφουμε τον ίδιο μας τον εαυτό
και αυτό είναι πιο επικίνδυνο απ’ το ν’ αντιγράφουμε τους άλλους.

Αυτό οδηγεί  στην στειρότητα. Είναι πιο δύσκολο να κάνεις τους άλλους να σε μισήσουν   απ΄ το να τους κάνεις να σ αγαπήσουν.

Ο θαυμασμός που νιώθουν κάποιοι άνθρωποι για μας  μοιάζει μερικές φορές
με ένα τεράστιο σακίδιο που πρέπει να κουβαλάμε συνεχώς μαζί μας, γεμάτο
με  μεγάλα λόγια. Υπάρχουν  ταριχευτές της δόξας. Σου κολλάνε ετικέτες,
σαν να ήσουν κονσέρβα.

Στην πραγματικότητα δουλεύουμε με λίγα χρώματα. Αυτό που δίνει την
ψευδαίσθηση ότι είναι πολλά, είναι ότι τα έχουμε τοποθετήσει στη σωστή
τους θέση.

Το χρώμα δεν είναι σημαντικό παρά μόνο στο μέτρο που αντιπροσωπεύει
ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του όγκου.

Ο Πικάσσο διηγείται ότι ένας φίλος του πατέρα του, ζωγράφος κι αυτός, του
έλεγε διαρκώς: «Κι όποτε δεν βλέπεις τίποτα, θα βάζεις μαύρο».

Η υπογραφή είναι συνήθως μία μουτζούρα που αποσπά το μάτι από την
σύνθεση. Είναι επίσης και ένα «αντίο». Γι αυτό και δεν υπογράφω ένα έργο
παρά μόνο όταν το αποχωρίζομαι.

Το  να ψάχνεις δεν σημαίνει τίποτα  στην ζωγραφική. Σημασία έχει το να
βρίσκεις.

Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο απ’το να ζωγραφίσεις μία γραμμή. Κανείς δεν
ξέρει πόση σκέψη χρειάζεται μία γραμμή.

Όταν ξεκινάμε να ζωγραφίζουμε ένα πίνακα, βρίσκουμε συχνά όμορφα
στοιχεία. Πρέπει να προστατευτούμε, να καταστρέψουμε τον πίνακα, να τον
ξανακάνουμε πολλές φορές. Κάθε φορά που ο καλλιτέχνης καταστρέφει ένα
όμορφο στοιχείο από τον πίνακά του, στην πραγματικότητα δεν το αφαιρεί
ολοκληρωτικά. Η επιτυχία έγκειται στο αποτέλεσμα των όμορφων στοιχείων
που απαρνηθήκαμε.

Αλλιώς, γινόμαστε ερασιτέχνες του εαυτού μας. Δεν μου
χαρίζω τίποτα!.

Για μένα, κάθε πίνακας είναι μια σπουδή. Λέω μέσα μου κάποια μέρα θα τον
τελειώσω, θα κάνω κάτι το ολοκληρωμένο. Μόλις όμως πάω να τον
ολοκληρώσω, ο πίνακας μετατρέπεται σ’ έναν άλλον πίνακα, και νομίζω ότι
θα τον ξανακάνω από την αρχή.

Το τυχαίο αποκαλύπτει τον άνθρωπο.

Κατά βάθος είμαι ζωγράφος χωρίς στυλ.

Το στυλ είναι συχνά κάτι που  φυλακίζει τον ζωγράφο μέσα σε ένα και μόνο όραμα, σε μία και μόνη  τεχνική, σε μία και μόνη τεχνοτροπία, για χρόνια και χρόνια, για μια ολόκληρη ζωή μερικές φορές.

Τον αναγνωρίζουμε αμέσως αλλά είναι  σαν να φοράει μονίμως το ίδιο ρούχο, ή τουλάχιστον την ίδια κοψιά ρούχων.

Εγώ αλλάζω συνεχώς, υπερβολικά συχνά, ίσως.

Με βλέπεις  εδώ κι όμως, εγώ έχω ήδη αλλάξει, βρίσκομαι ήδη αλλού.

Δεν στέκομαι πουθενά και γι’ αυτό δεν έχω στυλ.

Την πραγματικότητα πρέπει να την διαπεράσουμε στην κυριολεξία.

Οι  άνθρωποι εύκολα ξεχνούν ότι τα πάντα είναι μοναδικά.

Η φύση δεν  δημιουργεί ποτέ δύο φορές το ίδιο  πράγμα.

Κι όταν το έργο είναι επιτέλους έτοιμο, ο ζωγράφος το έχει ήδη αφήσει πίσω  του.

 

Ανθή Κοκκίνου 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: