Σκέφτομαι πολύ και θυμώνω περισσότερο

Και φτάνοντας για άλλη μια φορά στης 17 Νοεμβρίου, συζητώντας με μια φίλη μου είπε την γνώμη της και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

 

Τί σκέφτομαι; Ότι πάμε κατά διαόλου αυτό σκέφτομαι. Και θυμώνω. Θυμώνω πολύ γιατί ευτυχώς έχω μάθει να σέβομαι. Να σέβομαι αξίες, πιστεύω, ιδέες, ιστορία, πολιτισμό. “Έφαγα” τα νιάτα μου να περάσω στο Πανεπιστήμιο να πάρω το πτυχίο μου κ

 

μετά το άλλο πτυχίο μου να διαβάζω ,να διαβάζω και να διαβάζω ν'”ανοίξω” το μυαλό μου μπας κ γίνω καλύτερος άνθρωπος μπας κ σώσω λίγο τη ψυχή μου ν’ αποκτήσω γνώση, παιδεία, ανθρωπιά…

 

Έχω “κάνει” φοιτήτρια…Και τα μπουκάλια κερασμένα στο πιο “in” μαγαζί από δεκαοχτάχρονα κομματόσκυλα πρόλαβα κ αραγμένα πόδια σε τραπέζι από τάχα μου ιδεολόγους κ ιδεαλιστές που εξυμνούσαν λόγια κ πράξεις ανθρώπων σπουδαίων που αγωνίστηκαν για ν αράζουν εκείνοι στον ενεστώτα τους με καπνό-φραπέ κ χαρτζηλίκι του μπαμπά πρόλαβα, κ καταλήψεις κ πορείες κ “αστέρια της σχολής πανέξυπνα παιδιά να περπατούν μέσα στη νύχτα κ να χτυπάνε από τοίχο σε τοίχο ένεκα τσιγάρων, ουσιών κ ότι άλλο καταθλιπτικό σε μπουκώνει το σύστημα σε μια επαρχία χειμώνα με 10 μποφόρ και πλοία δεμένα… Έχω σκουπίσει σκατά, έχω σκουπίσει εμετούς – γέλασα ακατάπαυστα με τη τόση χλωρίνη που εισέπνευσα για να μη λιποθυμήσω- έχω σκουπίσει αίματα για να πάρω μεροκάματο κ να πάω την άλλη μέρα να παρουσιάσω εργασία εξαμήνου με μαύρους κύκλους κ γυαλιά ηλίου… Λένε για το άσυλο…Είναι φορές που σκέφτομαι εκείνη τη πιτσιρίκα τη τότε, των είκοσι χρόνων να κάθεται σε μια γωνιά κρατώντας ένα καφέ σε χάρτινο ποτήρι, δίπλα του ένα Νοκία 3410 ,ο καθηγητής να μιλάει κι εκείνη να νιώθει πως γεννήθηκε για πράματα μεγάλα κι ένα απ’ αυτά ν’ αλλάξει το κόσμο…

 

Και τώρα; Τσεκούρια, κράνη ,μολότοφ  βανδαλισμοί, μπουκάλια άδεια, πέτρες μάρμαρα τοίχοι μαύροι βαμμένοι σπρέι, λουκέτα προς αποφυγή επεισοδίων ενόψει 17 Νοέμβρη…Έλεος κοντεύει μισός αιώνας από το” Ψωμί παιδεία ελευθερία ας βγάλουμε επιτέλους το σκασμό.

 

Ψωμί έχουμε(και παντεσπάνι) λίγδωσε το έντερο στο νεοπλουτισμό μας.

 

Ας το βουλώσουμε πια δεξιοί αριστεροί κεντρώοι-αριστεροί δεξιοί κεντρώοι- κεντρώοι αριστεροί δεξιοί -κι ας αφήσουμε ν’ αναπαυθούν εν ειρήνη όσοι χάθηκαν τότε στο μακρινό 1973 (που φαντάζει πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας να υπάρχουν νέοι με τόσο βαθύ αίσθημα ελευθερίας) που σίγουρα δε χάθηκαν για τα δικά μας τα σημερινά σκατά. Με πειράζει, μ’ ενοχλεί και με θίγει η έλλειψη σεβασμού στη πολιτιστική μας κληρονομιά. Το αγάπησα το Πανεπιστήμιο.

 

Με ‘κανε να κοιτάω πίσω από τα μάτια των ανθρώπων, να ψάχνω πάντα για το νόημα πίσω από τις λέξεις, μου έδωσε την ευκαιρία ν’ανακαλύψω τι μαγικό πράγμα τελικά είναι αυτή η ΓΝΩΣΗ, η μόνη γιατρειά της ψυχής αυτή που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο καλύτερο.

 

Γι’αυτό κ δε βαστάω να μου το καταστρέφουν. Δε βαστάω να το πληγώνουν” να το βρομίζουν να το μαυρίζουν ,να το γκρεμίζουν να το καίνε τάχα μου φοιτητές- ” επαναστάτες”.

 

Το Πολυτεχνείο του ’73 δεν έχει καμία σχέση με κανένα Πολυτεχνείο κ καμία ΑΣΣΟΕ του ’19. Ότι συμβαίνει σήμερα είναι το λιγότερο ανήθικο κ ένα κατάμουτρο φτύσιμο στο πρόσωπο εκείνων που σκαρφάλωσαν σε κάγκελα ζητώντας το αυτονόητο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (αυτή που σήμερα φυλακίσαμε σ’ένα υπόγειο ενός Οικονομικού Πανεπιστημίου μοιρασμένη σε 750άρια μπουκάλια βότκας και σε καιόμενους κάδους απορριμμάτων). Ας πάψουμε να “επαναστατούμε” στο όνομα τους και να το παίζουμε ήρωες γιατί δεν είμαστε…

 

Ας τους αφήσουμε να κλείσουν πια τα μάτια να ησυχάσουν, να κοιμηθούν ,να γαληνέψουν, να μεγαλώσουν…

 

Θεοδώρας Δημήτρης πεντέμιση χρονών ήτανε-αδέσποτη σφαίρα.

 

Κατερίνα Σβύνου: Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

 

Μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

 

Αστέριος Σαλτζίδης

 

https://www.dailytvradio.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: