ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΚΟΣΜΑΓΑΠΗΤΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΚΟΣΜΑΓΑΠΗΤΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ (28/4/15), ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΣΑΜΑΡΙΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΩΝΥΜΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΟ ΜΗNΙΑΙΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ FARETRA

Η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, η ηθοποιός που έχει ταυτιστεί με την υπηρέτρια του Ελληνικού κινηματογράφου που πέταγε μαργαριτάρια και που έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από το ευρύ κοινό (παρόλο που έπαιξε πολύ πιο σπουδαίους ρόλους και ήταν και πρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες και πολλές θεατρικές παραστάσεις) είναι ένας πολύ θετικός άνθρωπος, καλλιεργημένη, προσιτή, με μεγάλη ευγένεια και με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που τη συνάντησα στο θέατρο για να της κάνω την πρόταση για τη συνέντευξη που ακολουθεί. Επειδή όμως ήταν χείμαρρος (μιλούσαμε επί μία ολόκληρη ώρα στο τηλέφωνο) θα παραθέσω ένα μεγάλο μέρος της συνέντευξης, αλλά όχι ολόκληρη, για ευνόητους λόγους οικονομίας!! Απολαύστε τη!!

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΑΡΙΤΑΚΗΣ: Κυρία Στυλιανοπούλου μεγάλη μου χαρά και τιμή να σας παίρνω συνέντευξη για την εκπομπή μου Ηθοποιός Σημαίνει Φως και την ομώνυμη στήλη μου, στο περιοδικό faretra. Ξέρετε είμαι κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουμε μεγαλώσει με σας και εννοώ με όλους εσάς που εκπροσωπείτε τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο!!

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ : Σε ευχαριστώ πολύ κι εσένα και όλο τον κόσμο για την αγάπη σας. Η αγάπη του κόσμου είναι τελικά και αυτή που μένει, όλα τα άλλα είναι καπνός!!

Β.Σ.: Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τη συνέντευξη από την αρχή. Γεννηθήκατε στη Μεσσήνη. Πείτε μας λίγα λόγια για τα παιδικά σας χρόνια.


Δ.Σ.: Τα παιδικά μου χρόνια…και όμορφα αλλά και δύσκολα, λόγω της κατοχής. Γεννήθηκα στη Μεσσήνη Μεσσηνίας, το επονομαζόμενο και νησί. Διότι όπως ερχόταν το τρένο από την Καλαμάτα, δεξιά κι αριστερά ήταν χωράφια σπαρμένα με ρύζι κι επειδή ήταν πλημμυρισμένα με νερό,  ο κόσμος το έβλεπε σα θάλασσα κι έτσι ονομάστηκε νησί. Στο νησί λοιπόν γεννήθηκα και άρχισα να μεγαλώνω και να ζω τις πρώτες αγωνίες με την κατοχή ως παιδάκι. Ο πατέρας μου ήταν σπουδαίος φιλόλογος και απόφοιτος της σχολής καλών τεχνών και δίδασκε καλλιτεχνικά. Έβγαλε πολύ σπουδαίους ζωγράφους, όπως ένα πολύ σπουδαίο ζωγράφο, στο Παρίσι, τον Παναγιώτη Κατσουλίδη, ή Τάκη και άλλους πολλούς. Ο πατέρας μου επίσης τραγουδούσε και πολύ καλά. Ήθελε να σπουδάσω δικηγόρος και να γίνω μάλιστα, άκουσον άκουσον …πολιτικός, χα χα χα. Από μικρό παιδί αμέσως μετά την κατοχή φάνηκε η καλλιτεχνική μου φλέβα. Τραγουδούσα κάθε βράδυ μαζί με τον αδερφό μου και την αδερφή μου..κάναμε τρίο, χα χα χα. Ο καθηγητής μαθηματικών Θανάσης Κανελόπουλος με επέλεξε να κάνω στη Φιλική Εταιρεία τη Βασίλισσα Ελισάβετ. Εκεί κατάλαβα και κατάλαβαν και οι άλλοι πως έχω καλλιτεχνική φλέβα.

Β.Σ.: Στην Αθήνα πότε ήρθατε;

Δ.Σ.: Στην Αθήνα ήρθα με τον αδερφό μου σε ηλικία 11 χρονών για να βγάλω το γυμνάσιο. Παράλληλα πήγαινα στο Ωδείο. Του πατέρα μου του άρεσε πολύ η μουσική και ήθελε να σπουδάσω μουσική. Παράλληλα με το Ωδείο, γράφτηκα στη Νομική κάτι που το ήθελε και ο πατέρας μου  πάρα πολύ. Εμένα το μυαλό και η καρδιά μου ήταν αλλού… Έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό, εκεί ήταν διευθυντής ο σπουδαίος Ροντήρης, πέρασα στην πρώτη φάση των εξετάσεων και μου έδωσαν ένα κομμάτι να ξαναπάω. Πήγα λοιπόν και όταν ο Κωτσόπουλος φώναξε Στυλιανοπούλου, σηκώθηκα, αλλά με προσπέρασε μία άλλη κοπέλα ,΄΄ ε που πας ;΄΄ τη ρώτησα , ΄΄ αφού με φώναξαν΄΄, μου απάντησε. Τη λέγανε και αυτή Στυλιανοπούλου αλλά του Ιωάννη, εγώ ήμουν του Φώτη. Ε να μην τα πολυλογώ μαλώσαμε και στο τέλος αγανακτισμένη εγώ της λέω ΄΄ πέρνα αλλά να ξέρεις ότι ακόμα και η γιορτή του πατέρα μου (Φώτης) προηγείται του δικού σου (Ιωάννης)΄΄. Χαχαχα. Έκανα ένσταση, αλλά αυτή ήταν κόρη του Γιάννη Στυλιανόπουλου, τενόρου της Λυρικής…. Εγώ εκνευρίστηκα και δεν ξαναπήγα. Έτσι έδωσα εξετάσεις στο Ωδείο Αθηνών και πέρασα, εν τω μεταξύ ο Ροντήρης είχε φύγει από το Εθνικό κι έγινε διευθυντής στο Ωδείο. ΄΄τί θες εδώ;’’ με ρώτησε, ΄΄αφού πέρασες στο Εθνικό, εγώ ο ίδιος σε πέρασα΄΄… καταλαβαίνετε… Τέλος πάντων στο Ωδείο είχα συμφοιτητές τον Τρύφωνα Καρατζά και το Γιώργο Μάζη και μετά από 50 ολόκληρα χρόνια έτυχε να συνεργαστούμε πέρυσι για πρώτη φορά στον οίκο ευγηρίας, ευτυχισμένη Δύση στο θέατρο Χατζηχρήστου και συνεχίζουμε και φέτος στο Μπρόντγουαιη

Β.Σ.: Το βρίσκω υπέροχο και συγκινητικό!!

Δ.Σ.: Ναι έτσι ακριβώς. Είχα και πολλούς άλλους συμφοιτητές που διέπρεψαν, το Μιχάλη Κολινάκο, τον Πυθαγόρα που γράφει τους καταπληκτικούς στίχους, το Στέλιο Παπαδάκη και πολλούς άλλους. Ήμαστε επίσης συμφοιτήτριες και πολύ φίλες με τη Νανά Μούσχουρη. Με ζήτησε ο Πλέσσας κι εγώ πρότεινα τη Νανά Μούσχουρη, που ήταν πολύ φίλη μου. Η πρώτη μου τουρνέ ήταν με το έργο Ηλέκτρα στο Βελιγράδι και μετά στη Γερμανία, έκανα την κορυφαία, ξεκίνησα με τραγωδία λοιπόν.

Β.Σ. : Α αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, εσείς μία καθαρά κωμική ηθοποιός ξεκινήσατε με τραγωδία…

Δ.Σ.: Ναι έτσι είναι, τότε οι ηθοποιοί έπρεπε να δοκιμαστούν σε όλα τα είδη και να περάσουν από όλα τα πόστα, χορός κ.τ.λ. δε χριζόταν εν μια νυκτί πρωταγωνιστές όπως γίνεται σήμερα …Τι έλεγα …ναι …με την Ηλέκτρα λοιπόν θα πηγαίναμε και στην Αυστραλία …εγώ όμως δεν ακολούθησα, πήγα με το θίασο του Ηλία Σταματίου, σε όλη την Ελλάδα να δοκιμαστώ σε αυτά που διδάχθηκα … Ξενοδοχείο η Ευτυχία, Μανταλένα, του Χορν. Στην πρεμιέρα της παράστασης Ο σύζυγος της κυρίας προέδρου, ο Ηλίας Σταματίου μου ζήτησε να αντικαταστήσω την πρωταγωνίστρια που αποχώρησε, σε μία νύχτα. Σε μία νύχτα έμαθα το ρόλο και την επομένη κέρδισα τον κόσμο!!

Στη συνέχεια με ξαναπήρε ο Ροντήρης κι έπαιξα στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά στο θεατρικό έργο, Ο τοπικός Παράγων, του Καγιά, με σπουδαίους ηθοποιούς Άννα Κυριακού, Βούλα Χαριλάου, Αθηνόδωρο Προύσαλη, Ανδρέα Ντούζο και πάρα πολλούς άλλους.

Β.Σ. : Και η συνέχεια φαντάζομαι ήταν εξίσου λαμπρή.

Δ.Σ. : Ναι αμέσως μετά με πήρε στο θίασό της, η Έλλη Βεργή. Κι εκεί παίξαμε με πολύ μεγάλους ηθοποιούς, Νίκο Κούρκουλο, Τζόλυ Γαρμπή, Μουσούρη, Τζένυ Ρουσέα. Σε μία παράσταση έκανα μία καθολική νοσοκόμα κι έπεφτε πολύ γέλιο. Ένας μεγάλος δημοσιογράφος της εποχής, ο Βαρίκας έγραψε, ΄΄ πηγαίνετε να δείτε ένα νέο αστέρι τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου΄΄. Με την κυρία Βεργή έμεινα δύο χρόνια. Μετά έπαιξα στο Μετροπόλιταν στην επιθεώρηση, Αρχιπέλαγος, των Α. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου, με μουσική Μίκη Θεοδωράκη, με πολύ σπουδαίους ηθοποιούς, Γιάννη Γκιωνάκη, Μάρω Κοντού, Μάρθα Βούρτση, Ξενίδη, κάπου 30 ηθοποιοί. Από αυτή την επιθεώρηση ξεπετάχτηκα εγώ. Έκανε ένα ντουέτο ο Γκιωνάκης με τη Μάρθα Βούρτση …μία μέρα αρρώστησε η Μάρθα και μου ζήτησαν να την αντικαταστήσω. Κι έκανα μεγάλη επιτυχία, ο κόσμος χειροκροτούσε και γελούσε σαν τρελός.

Β.Σ.: Από ό,τι ακούω ήσαστε ειδική στις αντικαταστάσεις και μάλιστα στις αντικαταστάσεις express!!

Δ.Σ. : Α ναι ρουφούσα σαν σφουγγάρι. Έμεινα λοιπόν 6-7 χρόνια με το Μακρίδη, μετά στο Λειβαδά και στον Μπουρνέλη. Στην παράσταση του Δαλιανίδη, Μαριχουάνα stop, από όπου πρωτοβγήκαν η Λάσκαρη και ο Βοσκόπουλος, η Ανουσάκη, χόρευε ο Σειληνός και η Μαρία Ιωαννίδου, είχα μία σκηνή με τον υπέροχο αυτό κωμικό που είναι κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς, τον Χρόνη Εξαρχάκο. Εκεί λοιπόν προσποιούμουν πως πέθαινα και γινόταν σεισμός στο θέατρο από τα γέλια. Το παράπονό μου είναι πως στην ταινία δεν έπαιξα γιατί δε μου το επέτρεψε η εταιρεία μου, Καραγιάννης – Καρατζόπουλος.

Β.Σ. : Πάρα πολύ θέατρο λοιπόν, αλλά και πολύ κινηματογράφο. Πείτε μας λίγα πράγματα και για αυτό το είδος που υπηρετήσατε με μεγάλη αγάπη και από το οποίο, κακά τα ψέματα, σας γνώρισε και σας αγάπησε το ευρύ κοινό σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Δ.Σ.: Έχω παίξει σε 50 περίπου θεατρικά έργα και γύρω στις 120 ταινίες…

Β.Σ. : 120; Φοβερός αριθμός!!!

Δ.Σ. : Όντως, μάλιστα το έτος 1967, σε πολλούς καλλιτεχνικούς κύκλους θεωρήθηκε «έτος Στυλιανοπούλου», επειδή είχα συμμετάσχει σε 12 διαφορετικές ταινίες μέσα στον ίδιο χρόνο!!! Είχε  πολύ πλάκα γιατί όπως ήταν φυσικό μπέρδευα τα στούντιο, τα σενάρια και τους ρόλους, έπαιζα λάθος ρόλο, σε λάθος στούντιο, χαχαχα. Φυσικό ήταν 12 ταινίες στον ίδιο χρόνο, έχασα τον μπούσουλα, χα χα χα.

Η πρώτη μου ταινία ήταν, ΄΄Ξένος της νύχτας΄΄, το 1960 και εδώ σας παραθέτω και ένα απόσπασμα από την κριτική του Γιώργου Λαζαρίδη που έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου μου, ΄΄Ηθοποιός Αμέσου Δράσεως΄΄, Εκδόσεις Τετράγωνο {…Ήταν το 1960 όταν η σπουδαγμένη και στην Σορβόννη νέα σκηνοθέτης Έλλη Νεζερίτη γύρισε την πρώτη της ταινία τον «Ξένο της νύχτας» με τον Μιχάλη Νικολινάκο και τον Λυκούργο Καλλέργη και με πρωταγωνίστρια την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δέσποινα, για την οποία οι κριτικές της είχαν επιφυλάξει μια πάρα πολύ αισιόδοξη υποδοχή τονίζοντας τα “κινηματογραφικά της προσόντα” βέβαιοι ότι οι  “κινηματογραφικά γνωρίζοντες” δεν θα αργούσαν να αναγνωρίσουν το καινούργιο αστέρι που δεν θα αργούσε να φτάσει και σε ένα όσκαρ εγχώριας δραματικότητας}. Μετά έπαιξα  στην ταινία ΄΄Θεοί και Δαίμονες΄΄ το 1962, κι έγινα η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που έπαιξε στη Μύκονο και έκτοτε καθιερώθηκα σε κωμικούς ρόλους

Β.Σ.: Μπορείτε να μοιρασθείτε μαζί μας κάποια ιδιαίτερη στιγμή από τη μεγάλη σας αυτή διαδρομή σε θέατρο και κινηματογράφο που σας έχει μείνει αλησμόνητη, είτε θετικά είτε αρνητικά;

Δ.Σ. : Βέβαια ήταν στην ταινία ΄΄Η ταξιτζού΄΄ στην οποία πρωταγωνιστούσα στο ομώνυμο ρόλο και που είχε ταράξει τα νερά της τότε ανδροκρατούμενης κοινωνίας (ήταν ένα είδος επανάστασης για τις γυναίκες, μετά την ταινία, πολλές γυναίκες μιμήθηκαν το ντύσιμό μου, την αγωνιστικότητά μου κ.τ.λ.). Αυτή λοιπόν η ταινία παραλίγο να μου στοιχίσει τη ζωή!!

Β.Σ. : Να σας στοιχίσει τη ζωή; Τι ακριβώς εννοείτε;

Δ.Σ. : Αυτό ακριβώς που λέω, παραλίγο να χάσω τη ζωή μου. Είχα σταματήσει το ταξί σε μία ανηφόρα κοντά στη θάλασσα, ξέχασα να τραβήξω μοχλό, το ταξί κύλησε κι έπεσε στη θάλασσα, ευτυχώς ήταν κοντά κάποιοι βατραχάνθρωποι, βούτηξαν αμέσως και με έσωσαν…

Β.Σ. : Συγκλονιστικό, δεν τραυματιστήκατε;

Δ.Σ. : Βέβαια με πολλαπλά κατάγματα μεταφέρθηκα αμέσως στο νοσοκομείο. Τα γυρίσματα βέβαια σταμάτησαν για δύο μήνες, εγώ όμως συνέχισα με τις πατερίτσες να πηγαίνω στο θέατρο. Τα  έχει αυτά το επάγγελμα, τι να κάνουμε;

Β.Σ. : Μπορείτε να μας αναφέρετε κάποια πρόσωπα μέσα από τις συνεργασίες σας, με τα οποία συνδεθήκατε με φιλικούς δεσμούς και που έχουν αφήσει το χνάρι τους πάνω σας;

Δ.Σ. : Εγώ, όπως έχω ξαναπεί σε άλλη συνέντευξή μου, δεν είχα ποτέ εχθρούς μέσα στον χώρο. Έκανα μόνο φίλους και  γι’ αυτό θα δείτε ότι γράφω στο βιβλίο μου, ΄΄Ηθοποιός Αμέσου Δράσεως΄΄, για όλους και πιστεύω πως γράφω για τα χαρίσματα του καθενός. Αυτό που εισέπραξα από όλους ήταν η αλήθεια της ερμηνείας τους σε κάθε ρόλο τους, διδάχτηκα από τους μεγάλους και δημιούργησα με τους νέους συναδέλφους μου. Ο καθένας από τους συναδέλφους μου είχε τον τρόπο του να σε καθηλώνει. Αυτό για εμένα αποκαλείται ταλέντο. Και γι’ αυτό μέχρι σήμερα όλους αυτούς τους έχουμε σαν πρότυπο και τους αποκαλούμε ανεπανάληπτους και χαρισματικούς. Από αυτούς πήρα ό, τι μπόρεσα για να αφήσω κι εγώ το δικό μου στίγμα.

Οι αγαπημένοι μου σίγουρα ήταν η Αλίκη, το Αλικάκι μου, η Ρένα Βλαχοπούλου και η Σμαρώ Στεφανίδου. Με την Αλίκη και τη Σμαρώ Στεφανίδου, είχαμε μία βαθιά, αληθινή φιλία μέχρι και το τέλος της ζωής τους.

Β.Σ. : Πέστε μας λίγα περισσότερα πράγματα για την αγαπημένη μας Αλίκη Βουγιουκλάκη!!

Δ.Σ. : Αχ όποτε μιλώ για την καλή μου Αλίκη συγκινούμαι …Ένα αστέρι αυτόφωτο, φως, απέραντο φως, εργασιομανής και ανασφαλής και αγχώδης, όχι για τον εαυτό της αλλά για την τελειότητα της δουλειάς της, εργασιομανής και τελειομανής. Αλλά πάνω από όλα μία καλή φίλη, αδελφική φίλη. Μετά το θεατρικό και μετά την ταινία, ΄΄Αχ αυτή η γυναίκα μου΄΄, καθιερώθηκα ως πρωταγωνίστρια.

Β.Σ.: Αν μου επιτρέπετε να σας διακόψω λίγο, σε αυτή την ταινία κατά τη γνώμη μου, είχατε την πιο σέξι εμφάνισή σας, σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες σας!!

Δ.Σ. : Όντως και μάλιστα ως εξώφυλλο στο βιβλίο μου, έχω φωτογραφία από αυτή την ταινία!!! Μετά την ταινία, μου είπε η Αλίκη ΄΄… εδώ τελειώνει η συνεργασία μας, αλλά όχι και η φιλία μας, άνοιξε τα φτερά σου και πέτα μόνη σου!!’’ Και από τότε έγινα πρωταγωνίστρια.

  Δε θα ξεχάσω ποτέ την τελευταία της μέρα στο Ιατρικό κέντρο, απέξω είχε μαζευτεί πολύς κόσμος δήθεν να της συμπαρασταθεί και κάνανε φασαρία, γελούσαν κι εκείνη σε μία στιγμή έβγαλε μία σπαρακτική κραυγή, λέγοντας στο γιατρό της, ΄΄ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΓΙΑΤΡΕ, ΝΑ ΖΗΣΩ…’’. Μετά από λίγο ταξίδεψε για τον κόσμο των αγγέλων …δε θα τη ξεχάσω ποτέ!!!

Β.Σ.: Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας;

Δ.Σ.: Α ο Λαμπρούκος ήταν ο Βon Viver  του Ελληνικού θεάτρου. Ηθοποιός Α΄ κλάσης!!

Β.Σ.: Έβλεπα πρόσφατα την ταινία, ΄΄Ο τρελός τα έχει 400΄΄, τα χαστούκια που σας έδωσε ήταν αληθινά;

Δ.Σ. : Ω ναι έδινε πολύ δυνατά χαστούκια… ακόμα πονάω, χα χα χα!! Όλα αυτά όμως με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο μου, ΄΄Ηθοποιός Αμέσου Δράσεως΄΄, εκδόσεις τετράγωνο… και να ευχαριστήσω θερμά σε αυτό το σημείο το Νίκο Μουρατίδη χωρίς την παρότρυνση και βοήθεια του οποίου δε θα είχε εκδοθεί αυτό το βιβλίο.

Β.Σ. : Πριν κλείσουμε αυτή την υπέροχη και πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη θα ήθελα να σας ρωτήσω δύο ακόμα πράγματα: αν φοβάσθε τη μοναξιά και αν κατά τη γνώμη σας έχει ημερομηνία λήξης ο ηθοποιός.

Δ.Σ.: Δε φοβάμαι τη μοναξιά γιατί έχω όλο τον κόσμο δίπλα μου, τα αδέρφια μου, τους φίλους μου… Τη μοναξιά μοναξιά, μου την καλύπτει ένα υπέροχο πλάσμα, ο Χούλιο, ο γάτος μου!!!

Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημά σου και επειδή έχει δημιουργηθεί κάποιος θόρυβος σχετικά με το θέμα που έβαλαν κάποιοι νεότεροι συνάδελφοι, για απόσυρση των ηλικιωμένων ηθοποιών έχω να πω το εξής: όσο και αν γεράσει ο άνθρωπος, ηθοποιός, τραγουδιστής ή οτιδήποτε άλλο, έχει δικαίωμα να συνεχίσει να υπηρετεί κάτι που σπούδασε και αγάπησε και υπηρέτησε επί σειρά ετών, αλλά με αξιοπρέπεια, χωρίς να φθάσει στο σημείο να τον λυπούνται. Και να ξέρετε κάτι, για ηθοποιούς μίας προχωρημένης ηλικίας, η σκηνή είναι ο γιατρός και το κοινό, είναι τα φάρμακά του και το οξυγόνο του!!!

 Πρίν κλείσουμε θα ήθελα να μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω από καρδιάς το Δήμαρχο Πειραιά, Γιάννη Μόραλη, τον Αντιδήμαρχο, τον κύριο Αγραπίδη και το διευθυντή των Κ.ΑΠ.Η. και ιδιαίτερα τον κύριο Μαρινάκη, τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, ο οποίος κάνει πασχαλινό δώρο σε όλους τους οίκους ευγηρίας του Πειραιά την παράστασή μας, ΄΄Οίκος Ευγηρίας΄΄, του Μανόλη Κορρέ, στο θέατρο Μπρόντγουαιη με 17 εκλεκτούς ηθοποιούς!!

Β.Σ. : Να σας ευχαριστήσω κι εγώ με τη σειρά μου θερμά για αυτή την απολαυστική συνέντευξη αλλά και για το γέλιο και τις πολύ ωραίες στιγμές που μας έχετε χαρίσει τόσα χρόνια κυρίως μέσα από τις ταινίες σας και να σας ευχηθώ να είσθε πάντα γερή και να μας χαρίσετε πολλές φορές ακόμα το γέλιο και τη θετική σας ενέργεια, καθώς το χρειαζόμαστε πολύ, τις δύσκολες αυτές μέρες που διανύουμε, όλοι οι Έλληνες!!

 

Δ.Σ. : Εγώ σε ευχαριστώ Βασίλη μου και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για σένα αλλά και για το περιοδικό σας Faretra, Καλή συνέχεια με πολλές κι ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις και με πολλούς και ωραίους ρόλους αφού είσαι και ηθοποιός. Εύχομαι επίσης, Καλή Ανάσταση, σε όλους, και στους Έλληνες, αλλά και σε όλους τους Ευρωπαίους κυρίως σε αυτούς που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με μας!!

 

 

Σαμαριτάκης  Βασίλης

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: