Τα άσχημα παιχνίδια του μυαλού

Το μυστικό του απεγκλωβισμού των σκέψεων μας βρίσκεται στην κατάρριψη των σεναρίων που κάνουμε συχνά και που ακόμα πιο συχνά δεν είναι η πραγματικότητα.

Περισσότερα φοβόμαστε από όσα τελικά ισχύουν ή δεν ισχύουν και καθόλου.

Άλλα σκεφτόμαστε και τελικά άλλα είναι αυτά που μας προβληματίζουν.

Διαφορετικά πράγματα θέλουμε και άλλα νομίζουμε στην τελική ότι επιθυμούμε.

Τις περισσότερες φορές είναι πιο πιθανό ,ότι μας ενοχλεί στους άλλους να ναι ένα σκοτεινό κομμάτι δικό μας. Που επειδή δεν μας αρέσει, το πνίγουμε πολύ βαθιά μέσα μας και φοβόμαστε μήπως ο άλλος μας το φέρει στην επιφάνεια με την συμπεριφορά του.

Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν ανταποκριθήκαμε στο τέλος  σε μια σοβαρή δοκιμασία  σκεφτήκαμε: Τελικά?… Αυτό ήταν?

Μας συμβαίνει να μην μας πονάνε οι άνθρωποι γύρω μας αλλά ότι σκεφτόμαστε εμείς για τους ανθρώπους γύρω μας.

Τόσα χρόνια , στις  επαγγελματικές  μου εμπειρίες, με γυναίκες ,άντρες ,παιδιά μέσα από τις συνεδρίες, της ατομικής κοινωνικής εργασίας, αυτό που έχω να καταθέσω είναι ότι το αίτημα του καθενός ήταν τελικά πολύ διαφορετικό από την αλήθεια του. Και αυτό δεν είχε να κάνει ούτε με το φύλο ,ούτε με την ηλικία, ούτε με το επάγγελμα αλλά ούτε και με την μόρφωση.

Άμεση σχέση έχει με την συναισθηματική φόρτιση που είναι απόλυτα υποκειμενική και δεν έχει επαφή με την πραγματική διάσταση της κατάστασης.

Πάντα το πρόβλημα ξεκινούσε από αλλού και εμφανιζόταν  το με περιτύλιγμα …ή …μόνο το χαρτί του περιτυλίγματος!

Έτσι έκανε πρεμιέρα εμφάνισης!

Η σκέψη που μας ορίζει είναι κι αυτή που  ορίζει και τις αισθήσεις μας. Βλέπουμε, ακούμε ακόμα και γευόμαστε όπως εκείνη μας προστάζει.

Κάπου διάβασα και μου άρεσε ότι μια  αρνητική σκέψη είναι επικίνδυνη  όταν την πιστέψεις.

Πόσο αληθινό!

Αν δεν αμφισβητήσουμε τις σκέψεις μας  αυτές θα παγιωθούν .Εμείς θα προσκολληθούμε σε αυτές. Έπειτα θα μεταμορφωθούν σε πεποιθήσεις με την πάροδο του καιρού .Και στο τέλος θα είμαστε αυτό που μας όρισαν με αρνητισμό και ακαμψία αλλαγής ζωής.

Και όλα για ποιο προφανή λόγο?

Γιατί οι σκέψεις μας δεν μας καθηλώνουν στον πόνο αλλά η  επίμονη στάση μας σε αυτές.

Κανένας άνθρωπος στη γη δεν μπορεί να κάνει  πλήρη και συνεχή έλεγχο σκέψεων .

Για κάθε  αρνητική σκέψη υπάρχει πάντα και μια  λογικοφανή  αιτία  που την εκλογικεύει σε βαθμό εγκληματικό για τον ψυχικό οργανισμό μας.

Άρα αφού δεν μπορώ να την ελέγξω όταν εμφανίζεται ? Τι μπορώ να κάνω?

Να την αμφισβητήσω αφού την εντοπίσω.

Στην ουσία κάθε αρνητική  σκέψη είναι σαν…… ένα σκουπιδάκι στον δρόμο που με το φύσημα του αέρα θα μετατοπιστεί από το οπτικό μου πεδίο .

Κάπως έτσι είναι όλες οι σκέψεις που έχουν την αξία όσο…… ένα σκουπιδάκι στο δρόμο.

Είναι πολύ σημαντικό να ορίζουμε από την αρχή την πραγματική αξία σε όσα σκεφτόμαστε και μας αποδυναμώνουν ψυχικά με αποτέλεσμα να μην ζούμε!

Οτιδήποτε  μπαίνει εμπόδιο ,σαν σκέψη στην ζωή μου και μου αφαιρεί την χαρά ,την ελπίδα είναι …ένα  σκουπιδάκι  στο δρόμο.

Οτιδήποτε  με κάνει δυσλειτουργικό με τα άτομα που αγαπώ ..είναι ένα σκουπιδάκι  στο δρόμο.

Ένα από τα βασικά πρώτα βήματα για την αμφισβήτηση της κάθε αρνητικής σκέψης είναι

να κατεβάσουμε από τον θρόνο του μυαλού μας τα έπρεπε ή τα δεν θα έπρεπε.

Ότι συνέβη είναι γεγονός. Έτσι έγινε και τέλος.

Πολύ άσκοπος χρόνος με αναλύσεις, πως και γιατί και δεν ήταν δίκαιο και δεν μου άξιζε και κλπ.

Η πραγματικότητα είναι το απλό γεγονός όπως συνέβη .Όλα τα υπόλοιπα είναι τα σενάρια που μας αποπροσανατολίζουν από την πραγματικότητα. Και κατά την ουσία είναι η ίδια αρνητική σκέψη που δίνει δύναμη στην καθήλωσή μας να είμαστε  εν δυνάμει προφήτες που τείνουμε να εκπληρώσουμε εμείς οι ίδιοι το προφητικό μας σενάριο.

Αν  προσέξουμε  λίγο ,θα παρατηρήσουμε ότι τα παραπάνω σενάρια γίνονται σε παρελθοντικό χρόνο ( π.χ  δεν ήταν δίκαιο, δεν μου άξιζε). Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή τα σενάρια του μυαλού μας ,οι αρνητικές μας σκέψεις φλερτάρουν πολύ με το παρελθόν μας. Με τα βιώματά μας!

Όμως, όπως πολύ ορθά, κατά την γνώμη μου, λέει και ο Καρλ Γιούνγκ , δεν είμαστε τα βιώματά μας . Είμαστε αυτό που επιλέγουμε!

Ας δοκιμάσουμε να δούμε  μια φωτογραφία μας  που να φαίνεται πόσο στεναχωριόμαστε .

Βλέποντας την φωτογραφία να είμαι θλιμμένος/η  τι συναισθήματα με  περικλύουν ?

Οπωσδήποτε, καθόλου ευχάριστα!

Πόση ώρα θα επιθυμώ να βλέπω την φωτογραφία αυτή?

Οπωσδήποτε όσο το δυνατόν λιγότερο!

Αμύνεται  ο ίδιος ο οργανισμός μας με τις πέντε αισθήσεις μας  να αντέξει τις συναισθηματικές τοξίνες αυτής της φωτογραφίας.

Όταν σκεφτόμαστε αρνητικά, μένουμε δηλ για αρκετό καιρό σε μια σκέψη, χρειάζεται να την αμφισβητούμε..

Τότε μόνο θα φύγει..θα εξαφανιστεί!

Αρκεί να την δούμε και να την παρατηρήσουμε όπως ακριβώς κάναμε και με την φωτογραφία .

Όταν περάσει ο καιρός  και ενώ θα βρίσκομαι σε μια ευχάριστη παρέα  και δω την φωτογραφία μου εκείνη με τα σκοτεινά συναισθήματα που θα ναι πλέον παρελθόν..πως θα νιώσω?

Σίγουρα δεν θα δώσω την ίδια σημαντικότητα στους λόγους που με έκαναν τότε να στεναχωρηθώ.. Θα  είναι οι μνήμες πιο ήσυχες και η λογική θα δώσει την πραγματική

διάσταση.

Δεν είναι ο χρόνος που θεραπεύει .Ο χρόνος είναι απλώς ο καλύτερος ποιοτικός ανιχνευτής της πραγματικής διάστασης.

Στο χέρι μας είναι ο τρόπος της αυτοθεραπείας από την νόσο των σεναρίων στο μυαλό μας!

Επειδή η  πραγματικότητα είναι πάντα πιο καλή από το σενάριο που πιστεύουμε γιʼ αυτήν. (Byron Katie)

 

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.
Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: