ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ: ΤΕΙΧΟΣ Ή ΜΑΓΝΗΤΗΣ;

Πόσες σχέσεις δεν καταστράφηκαν επειδή δεν υπήρξε η διαφύλαξη των προσωπικών μας ορίων;

Πόσο άδικα δηλητηριάστηκαν καρδιές επειδή δεν έγιναν γνωστά στον άλλον  τα στοιχεία εκείνα που ορίζουν τις δυνατά ριζωμένες πεποιθήσεις μας;

Ας θυμηθούμε τις επαγγελματικές σχέσεις που χάλασαν επειδή δεν ήταν διακριτά τα όρια μας ;

Ακόμα και σαν παιδιά όταν ήμασταν  υπήρξαν ατέρμονοι τσακωμοί και καυγάδες επειδή στα ομαδικά παιχνίδια παραβιάζονταν οι όροι και οι κανόνες του παιχνιδιού από τους συμπαίκτες μας.

Όμως  αυτήν την τόσο απλή λέξη ¨ΟΡΙΑ¨ που από την δική μας παιδική ηλικία παλεύουμε να την κρατήσουμε ..στην εφηβεία μας ,ίσως και να την διαρρήξουμε φτάσαμε ως ενήλικες να μην την έχουμε κατανοήσει.

Καταρχάς, και μόνη της ως λέξη παραπέμπει σε αρνητικά συναισθήματα.

Συνειρμικά την συνδέουμε με τον περιορισμό, με την απόσταση , με την  ψυχρότητα.

Το σπάσιμο των ορίων το συνδέουμε με επανάσταση ίσως με κραιπάλη ακόμα και ανηθικότητα.

Όλα τα παραπάνω βέβαια, ανήκουν σε μια παραπειστικού τύπου πραγματικότητα,

Τα όρια στις προσωπικές μας σχέσεις  τις κάνουν να διαρκούν και να ναι υγιείς.

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.

Διασφαλίζουν την προσωπική μας ελευθερία ενώ πολλές φορές αποτελούν και τον ποιοτικό ανιχνευτή των σχέσεων που συνάπτουμε.

Τι είναι όμως τα όρια αυτά;

Ποιος είναι ο χαρακτήρας τους;

Γιατί είναι πολύτιμα διαμάντια στην προσωπικότητα μας;

Τι και ποιους αφορούν;

Συγκεκριμένα τα όρια δεν είναι τίποτε άλλο από τον τρόπο που επιλέγουμε να φερθούμε στους άλλους και έτσι τους μαθαίνουμε να μας συμπεριφέρονται ανάλογα.

Από τις πιο βασικές αρχές στην επικοινωνία των ανθρώπων  ανά τους αιώνες είναι  το μήνυμα που στέλνει ο πομπός στον αποδέκτη αλλά  επίσης και με πιο μέσο επικοινωνίας επιθυμεί να το κάνει.

Τα κύματα της επικοινωνίας μας με τους άλλους δηλώνουν καταρχάς, αν εκπέμπονται με καλό σήμα.

Αποδέχεται ο άλλος το μήνυμα που το στέλνουμε;

Ή μήπως έχει κάποιο πρόβλημα η εκπομπή του σήματος;

Αυτό το σήμα λοιπόν αποτελεί τα ΟΡΙΑ στις κοινωνικές σχέσεις..

Όπου ,βέβαια ,κοινωνικές σχέσεις εννοούμε την συντροφικότητα ,τις οικογενειακές σχέσεις ,την φιλία, τις επαγγελματικές σχέσεις και κλπ.

Και γιατί δυσκολευόμαστε να θέσουμε τα όρια μας;

Πώς να θέσω τα όρια μου στον άλλον αν δεν τα γνωρίζω εγώ;

Είναι σαν να ξεκινάω να μαγειρέψω μουσακά αλλά δεν γνωρίζω καν  ούτε τι υλικά χρειάζονται ..

Βασική προϋπόθεση  για να θέσω τα όρια στις σχέσεις μου είναι τα γνωρίζω εγώ. Να γνωρίζω τον εαυτό μου ,τις ανάγκες του , να εξερευνήσω τις αξίες μου και τα πιστεύω μου.

Άλλη σημαντική προϋπόθεση είναι να αναγνωρίζω ότι έχω δικαιώματα κι εγώ στις  σχέσεις μου αλλά και να τα προασπίζω χωρίς φυσικά να καταπατώ τα δικαιώματα του άλλου.

Να αισθάνομαι ότι έχω δικαιώματα .

Να αντιλαμβάνομαι και τα δικά μου συναισθήματα ,να δικαιώνω τον εαυτό μου ,να τον αγαπώ χωρίς να νιώθω ενοχές επειδή για χάρη του καλού του εαυτού μου θα αρνηθώ να κάνω το χατίρι κάποιου.

Εννοείται, φυσικά ότι η διεκδικητική αυτή συμπεριφορά δεν θα λειτουργεί με ωφελιμιστικό σκοπό και με άκρατο εγωιστικό back stage. Η συμφιλίωση με τον εσωτερικό μας εαυτό  κωδικοποιεί και την συμφιλίωση μας με τον άλλον.

Ο θυμός ,η στενοχώρια που νιώθω για κάποιον είναι και η απόδειξη πως χρειάζεται να χτιστούν τα όρια .

Ότι  οριοθετείται  είναι και  συγκεκριμένο στην ζωή μας γιατί περιλαμβάνει και την ανάληψη των ευθυνών μας.

Μια υγιής σχέση έχει και δικαιώματα αλλά έχει όμως και ευθύνες.

Η υπευθυνότητα απέναντι στον άλλον σκιαγραφεί και το συναίσθημα της ευθύνης που μας εμπνέει αλλά και του εμπνέουμε .

Η οριοθέτηση των αναγκών μας ,των συναισθημάτων μας βασίζεται στην ενσυναίσθηση .

Σκάφτομαι τι θα του άρεσε του άλλου, τι θα τον ευχαριστούσε, με ποιον τρόπο θα ένιωθε ικανοποιημένος ,και έπειτα πράττω ανάλογα .

Αυτοματοποιημένα αντιλαμβάνεται και ο άλλος ότι με τον ίδιο τρόπο σκέψης θα χρειαστεί να λειτουργεί για να υπάρχει όμορφη σχέση μεταξύ μας .

Δεν είναι τα όρια κάποιο υψηλό τείχος ή κάποιο περιοριστική μέθοδος  επικοινωνίας ή ακόμα χειρότερα μια μορφή τιμωρίας στον άλλον .

Ας σκεπτόμαστε πώς να κάνουμε την όποια σχέση μας καταρχάς καλύτερη και όχι πώς να τη περιορίσουμε .

Υπάρχει τεχνική που θα με μάθει να θέτω τα όρια μου;

Η τεχνική είναι άκρως βιωματική αλλά προϋποθέτει ηρεμία  χωρίς να λαμβάνουμε αυτές τις αποφάσεις στοχοθεσίας ορίων κάτω από το πρίσμα του θυμού, της λύπης ή της πίκρας.

Ας ξεκινήσουμε από αύριο κιόλας να παρατηρούμε γύρω μας πως μας αρέσει να μας συμπεριφέρονται.

Σε δεύτερη φάση ας πάρουμε την πρωτοβουλία να ενεργήσουμε όπως θα θέλαμε να μας συμπεριφέρονται και οι άλλοι..

Ας παρατηρούμε και γιατί όχι …ας μιμούμαστε όμορφες συμπεριφορές των άλλων.

Ας διερευνήσουμε τα παιδικά μας βιώματα…

Τι είδους σχέση έχουμε συνάψει με την έννοια ΔΙΚΑΙΩΜΑ;

Έχουμε μεγαλώσει σε οικογενειακά καθεστώτα που παραβιάζονταν τα δικαιώματα μας ;

Ποια αγαπημένα μας πρόσωπα έχουν δηχθεί ίσως και εξευτελισμό και καταπάτηση των διασιμάτων τους;

Τι ένιωθα για αυτά τα πρόσωπα;

Ας προβληματιστούμε σε όλα τα παραπάνω  πριν ξεκινήσουμε να τοποθετούμε τα όρια μας ..

Με μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια ,όμως..

Να μην ξεχνάμε να είμαστε ευέλικτοι και επιεικής

Τα όρια δεν αποτελούνται από άκαμπτο υλικό ενώ η σύσταση είναι συναισθηματική .

Ας προσέχουμε …που αφήνουμε τον εαυτό μας …χωρίς καχυποψία αλλά με ειλικρίνεια και ξεκάθαρα συναισθήματα και…. λόγια !

Σημείωση : «Τα άρθρα που φιλοξενεί η σελίδα έχουν πληροφοριακό χαρακτήρα.
Απαραίτητη η συμβουλή γιατρού όταν απαιτείται.

Η χρήση όσων αναφέρονται είναι αποκλειστικά και μόνον δική σας ευθύνη.»

Νίκη Χατζηχαλεπλή

Κοινωνική Λειτουργός και παιδαγωγός

 

https://www.dailytvradio.gr

 

 

 

 

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: