Το ανάκτορο της Πύλου

Η Πύλος (ή Νεόκαστρο) είναι μικρή πόλη του νομού Μεσσηνίας,  αναφέρεται από τον Όμηρο ως το Βασίλειο του Νέστορα που, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από τον μυθικό Πύλο και αρχικά ονομαζόταν Κορυφάσιο.

Στην αρχαιότητα ήταν σχεδόν συνεχώς κάτω από την κυριαρχία της Σπάρτης.

Στην περιοχή της Πύλου έχουν ανακαλυφτεί αξιόλογοι αρχαιολογικοί θησαυροί.

Αρχικά ήρθαν στο φως πέτρινοι τοίχοι, κομμάτια από τοιχογραφίες, δάπεδα, μυκηναϊκά αγγεία και πήλινες επιγραφές στον Επάνω Εγκλιανό.

Η ανακάλυψη του Ανακτόρου του Νέστορα το 1939, οδήγησε στη σταδιακή αποκάλυψη της καλύτερα διατηρημένης βασιλικής κατοικίας που γνωρίζουμε έως τώρα από τη Μυκηναϊκή Ελλάδα. Το ανάκτορο της Πύλου είναι χτισμένο στο λόφο του Επάνω Εγκλιανού. Ο λόφος είναι φυσικά οχυρός, αφού υψώνεται ανάμεσα σε χαράδρες και έχει θέα στον κόλπο του Ναυαρίνου.

Το ανάκτορο της Πύλου είναι το μοναδικό ανάκτορο που δεν περιβάλλεται από κυκλώπειες οχυρώσεις.

Το ανακτορικό συγκρότημα αποτελείται από διαφορετικά κτήρια. Η καλύτερα διατηρημένη πτέρυγα είναι η βασιλική κατοικία.

Το παλαιότερο κτήριο είναι το νοτιοδυτικό και ονομάζεται συμβατικά “ανάκτορο του Νηλέως”.  Η περίοδος ακμής του ανακτόρου θεωρείται το διάστημα από το 1300 μέχρι το 1200 π.Χ. Ο μεγάλος αριθμός πινακίδων Γραμμικής Β, που βρέθηκε στο αρχείο του ανακτόρου, συνέβαλε ουσιαστικά στην αποκρυπτογράφηση της μυκηναϊκής γραφής.

Τα κείμενα των πινακίδων είναι στην πλειονότητά τους οικονομικοί κατάλογοι με απογραφές αγαθών και καταγραφές εμπορικών συναλλαγών και φοροεισπράξεων, καθώς και καταγραφές προσφορών και αφιερωμάτων στους θεούς δίνοντας πολύ σημαντικές πληροφορίες για την παραγωγή των προϊόντων, την αποθήκευσή τους, τη διανομή των αγαθών, τη διάθεσή τους στο εμπόριο, αλλά και για την πολιτική συγκρότηση, τη διοικητική διάρθρωση, την οικονομία, τη δομή της κοινωνίας των Μυκηναίων καθώς και στοιχεία για τη λατρεία. Επιπλέον, στην Πύλο συναντώνται τα περισσότερα μινωικά στοιχεία απ’ ό,τι στα υπόλοιπα μυκηναϊκά ανάκτορα.

Τα κυριότερα από αυτά είναι η απουσία οχυρώσεων και το χάραγμα ενός διπλού πέλεκυ, μινωικού θρησκευτικού συμβόλου, σε ένα πώρινο δόμο του δαπέδου.

Στα τέλη του 13ου αιώνα, γύρω στο 1200 π.Χ., το ανάκτορο της Πύλου καταστράφηκε από φωτιά. Οι κάτοικοι είχαν προλάβει να σώσουν τα πολυτιμότερα αντικείμενα και τα έπιπλα. Για την αιτία αυτής της καταστροφής έχουν διατυπωθεί

διάφορες απόψεις. Κατά τη μια άποψη  η πυρπόληση του Ανακτόρου γύρω στο 1200 π.Χ. οφείλεται στους Δωριείς ενώ κατά τη δεύτερη η καταστροφή μπορεί να ήταν αποτέλεσμα πειρατικής επιδρομής. Σύμφωνα με άλλους, η καταστροφή του, όπως και οι καταστροφές των άλλων σύγχρονων ανακτόρων της ηπειρωτικής Ελλάδας (Γλας, Ορχομενός, Καδμείο, Μυκήνες, Τίρυνθα), την ίδια περίοδο, πιθανότατα οφείλονται σε γενικότερες λαϊκές αναστατώσεις και εξεγέρσεις στις έδρες των μυκηναϊκών βασιλείων, που οδήγησαν σε πολιτικές ανακατατάξεις. Μετά την καταστροφή του ανακτόρου ο λόφος επανακατοικήθηκε μέχρι και το τέλος της γεωμετρικής εποχής.

ΚΟΥΤΑΛΕΛΛΗ ΜΑΡΙΑ

 

https://www.dailytvradio.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: