Το σχολείο βουίζει και πάλι από τις χαρούμενες

 

Το σχολείο βουίζει και πάλι από τις χαρούμενες φωνές των παιδιών. Όλοι ξαναβρίσκουν τους αγαπημένους τους φίλους.

Τα πρόσωπά τους λάμπουν από χαρά για την καινούρια σχολική χρονιά. (Όχι όλα)

Αλλά πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, στο πρώτο κουδούνι της χρονιάς, ένα ακόμα καλοκαιράκι πέρασε.

Ένα καλοκαίρι που τα παιδιά δεν σταμάτησαν, πάνω- κάτω, τρέξιμο με τα πόδια, ποδήλατα, πατίνια, γουρούνες, (έπαιξε και αυτό φέτος ) μικρά και μεγάλα παιδιά μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα.

Πολλά συναισθήματα εφέτος, πολλά φλερτ, και πολλές τρέλες, από τα ποιο μεγάλα παιδιά, ναι πιστέψτε το είχαμε μεγάλα διαστήματα που δεν ασχολουμασταν με το κινητό,….( εντάξει λέω και κανένα αστειάκι! )

Άλλα το πρωί, άλλα μεσημέρι, μέχρι το απόγευμα στο μπάνιο, το ένα βουτούσε από δω, το άλλο από κει, και κάποιες φορές όλα μαζί, κουλουβάχατα, το ένα πάνω στο άλλο.

Οι φωνές τους και τα γέλια ήταν κάτι συνηθισμένο.

 

Τα γέλια και τα χαχανητά τους αναστάτωναν ολόκληροι την περιοχή!

Μια αναστάτωση που μπορεί να ήταν ενοχλητική, κάποιες φορές, αλλά σήμαινε και ζωή.

Εδώ και λίγες μέρες όμως όλα έχουν σταματήσει και ειδικά από την μέρα που άνοιξαν τα σχολεία,  Λες και κάποιος έχει γυρίσει έναν διακόπτη.

Άντε να κυκλοφορεί κανένα παιδάκι από εδώ και από εκεί, οι βόλτες πάνω, κάτω, σταμάτησαν, η παραλίες που όλοι μαζί  πηγαινοερχόταν  άδειασαν τα χαρούμενα τιτιβίσματα δεν ακούγονται ποιά.

Το άνοιγμα των σχολείων στέλνει «τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του» και έτσι θα επικρατεί ερημιά και μοναξιά που δεν μπορώ να πω ότι δεν με πειράζει.

Παρά το ότι για εμάς, τους μεγαλύτερους, ζητούμενο είναι η ησυχία και η γαλήνη. Άλλωστε είναι γνωστό ότι με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι.

Μπήκαμε, λοιπόν, σε μια νέα περίοδο της ζωής μας με το φθινόπωρο και με το άνοιγμα των σχολείων.

Τα παιδιά έφυγαν από τους παππούδες και τις γιαγιάδες και ξαναγύρισαν στα πατρικά, το πρωινό σχολείο δεν επιτρέπει ξενύχτια μέχρι τα μεσάνυχτα, τα μαθήματα έχουν αρχίσει να «τρέχουν», τα φροντιστήρια να γνωρίζουν και πάλι δόξες.

 

 

Οι πιο πολλοί αρχίζουν να «συμμαζεύονται» και να εύχονται «καλό χειμώνα» και «καλή σχολική χρονιά».

 

Και, βέβαια, αλλάζουν πολλά πράγματα στη ζωή μας. Μια καινούργια περίοδος ξεκινά!

 

Και επειδή πολλοί πιτσιρικάδες τώρα θα λένε τι μας λέτε τώρα;

 

Να ξέρετε μόνο πόσοι από μας, έχοντας μεγαλώσει πλέον και αφήσει για τα καλά πίσω μας τα μαθητικά χρόνια, ΔΕΝ λησμονούμε το σχολείο;

 

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θυμόμαστε με νοσταλγία το σχολείο και τα μαθητικά μας χρόνια, ευχόμενοι να υπήρχε τρόπος να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να βρεθούμε στα θρανία μας, αυτά που τότε πολλοί απεχθανόμασταν.

 

Και να ξέρετε αγαπητή μου φίλοι το κουδούνι του διαλείμματος. Ο τέλειος ήχος!

 

Αντίθετα με το ξυπνητήρι της δουλειάς….

 

Η χειρότερη συνέπεια της καθυστερημένης άφιξης ήταν η απουσία, όχι η απόλυση.

 

Αστέριος Σαλτζίδης .

 

https://www.dailytvradio.gr

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο: